|
[1414] See our review of his work in Rivista di filosofia
neoscolastica, January, 1944, pp. 63-67.
[1415] In IIIam, q. 4, a. 2.
[1416] Op. cit.: p. 158.
[1417] We treated this question as early as 1909 (Sens
commun, la philosophie de l'etre et les formules dogmatiques, 5th
ed.: pp. 365-77). A recent defense of Cajetan's view
appears in Acta Acad. rom. S. Thomae, 1938, pp.
78-92.
[1418] See Tabula aurea, s. v. suppositum, persona,
personalitas, modus, assumere, substantia, substantla pnma,
subsistentia, quod est, quo est.
[1419] In omni creatura differt esse et quod est. Cont.
Gent.: II, 52.
[1420] Solus Deus est suum esse. Esse irreceptum est
unicum.
[1421] Distinctio realis inadequata.
[1422] Distinctio realis adaequata.
[1423] Esse consequitur naturam non sicut habentem esse, sed
sicut qua aliquid est, personam autem seu hypostasim consequitur sicut
habentem esse. IIIa, q. 17, a. 2, ad I. Ipsum esse non
est de ratione suppositi: Quadl.: q. 2, a. 4, ad 2. In Deo
tres personae non habent nisi unum esse: llla, q. 17, a. 2, ad
3.
[1424] I Sent.: d. 23, q. 1, a. 4, ad 4.
[1425] la, q. 39, a. 3, ad 4.
[1426] la, q. 3, a. 5, ad I.
[1427] IIIa, q. 4, a. 2, ad 3.
[1428] De veritate q. 1, a. 1.
[1429] De potentia, q. 9, a. 2, ad 6.
[1430] As personality corresponds to person, so subsistence
corresponds to "suppositum," not to "subsistere." The abstract
noun corresponding to the concrete "subsistere" is "existentia
substantiae." An error of correlation has here beclouded the
question.
[1431] In III Sent.: d. V, q. 3, a. 3, § 2.
[1432] Here is, in reduced form, the argument of Cajetan:
Requiritur aliquid reale et positlvum quo subjectum existens est id
quod est (contra Scotum). Atque hoc non potest esse nec natura
singularis, quae se habet ut quo, nec existentia quae est praedicatum
contingens subjecti creati. Ergo requiritur aliquid aliud positivum,
quae est ultima dispositio naturae singularis ad existentiam.
[1433] In IIIam, q. 2, a. 2, no. 8.
[1434] Cf. IIIa, q. 16, a. 1, 2.
[1435] Objicitur: Ex actu et actu not fit unum per se; sed
natura individuata et personalitas sunt duo actus, ergo ex eis non fit
unum per se Respondetur: Ex actu et actu non fit unum per se, scil.
una natura in I modo dicendi per se, concedo; non fit unum
suppositum, per se subsistens, in 3 modo dicendi per se, nego. Ita
in Christo est unum suppositum, quamvis sint duae naturae.
Insistitur: Sed anima separata est id quod existit, et tamen non est
persona.
Respondetur: Anima separata retinet suam essentiam, suam
subsistentiam et suum esse, sic est id quod est; sed non retinet nomen
personae, quia non est quod completum, sed pars principalis Petri aut
Pauli defuncti.
[1436] See especially pp. 41-50, of the work cited
above.
|
|
