| #### HOMILIA IX. |

| #### #### [Ib. XI et XII.] Quod audivimus, fratres, in lectione quae recitata est, quia in illa hora factus est terrae motus magnus; in illo terrae motu persecutio intelligitur, quam diabolus per malos homines exercere consuevit. Et decima, inquit, pars civitatis cecidit, et occisa sunt in terrae motu nomina virorum septem millia. Et denarius et septenarius perfectus est numerus: quod si non esset, a parte totum intelligendum erat. Duo sunt enim aedificia in Ecclesia; unum supra petram, aliud supra arenam: quod supra arenam est, dicitur corruisse. Et caeteri timuerunt et dederunt claritatem Deo. Illi dederunt claritatem, qui supra petram aedificati sunt, et cum illis qui supra arenam erant, cadere non potuerunt. Ideo autem dixit, timuerunt, quia videns justus peccatoris interitum, plus accenditur in observatione praeceptorum, sicut dicitur, Et lavabit manus in sanguine peccatoris (Psal. LVII, 11). Et apertum est, inquit, templum Dei in coelo; id est, in Ecclesia incarnationis Christi mysteria patefacta sunt: unde ostenditur Ecclesia coelum esse. Et visa est arca testamenti ejus in templo ejus: id est, intellectum est Ecclesiam esse arcam testamenti. Et facta sunt fulgura et tonitrua et terrae motus: haec omnia sunt virtutes praedicationis et coruscationis et bellorum Ecclesiae. Et signum magnum est in coelo visum, mulier amicta sole, et luna sub pedibus ejus: Ecclesiam dicit, partem suam, id est, homines fictos et malos Christianos sub pedibus habere. Et in capite ejus corona stellarum duodecim. Istae duodecim stellae, duodecim Apostoli intelligi possunt. Sole autem amicta spem resurrectionis significat, propter illud quod scriptum est, Tunc justi fulgebunt sicut sol in regno Patris eorum (Matth. XIII, 43). Draco magnus rufus: diabolus est quaerens Ecclesiae natum devorare. Habens, inquit, cornua decem et capita septem: capita reges sunt, cornua vero regna. In septem enim capitibus omnes reges, in decem cornibus omnia regna mundi dicit. Et cauda ejus trahebat tertiam partem stellarum coeli, et misit eas in terram: cauda prophetae iniqui sunt, id est haeretici, qui stellas coeli per iteratum baptisma adhaerentes sibi dejiciunt in terram; ipsi sunt sub pedibus mulieris. Multi, homines illos esse aestimant, quos sibi consentientes diabolus fecit sodales: multi, angelos, qui cum illo quando cecidit praecipitati sunt. Parturiens cruciatur ut pariat: per omne tempus quotidie parit Ecclesia in prosperis et in adversis. Et draco stetit ante mulierem quae erat paritura, ut cum peperisset filium ejus devoraret: semper enim in cruciatibus parit Ecclesia, Christum per membra, semper et draco quaerit devorare nascentem. Et genuit mulier filium masculum: id est, Christum. Deinde corpus ejus, id est Ecclesia, semper generat Christi membra. Masculum autem dixit, victorem adversus diabolum. Et mulier fugit in eremum: mundum istum non incongrue eremum accipimus, ubi usque in finem Christus Ecclesiam gubernat et pascit, in quo ipsa Ecclesia superbos et impios homines tanquam scorpiones et viperas, et omnem virtutem satanae per Christi adjutorium calcat, et conterit. Et factum est bellum in coelo: id est, in Ecclesia. Michael et Angeli ejus pugnabant cum dracone: Michaelem, Christum intellige; et Angelos ejus, sanctos homines. Et draco pugnavit et angeli ejus: id est, diabolus et homines voluntati ejus obtemperantes. Nam absit ut credamus diabolum cum angelis suis in coelo ausum esse pugnare, qui in terra unum Job ausus non est tentare, nisi eum a Domino postularet ut laederet. Et non valuerunt, neque locus eorum inventus est amplius in coelo: id est, in hominibus sanctis, qui credentes, semel expulsum diabolum ejusque satellites amplius non recipiunt; sicut Zacharias dixit, ut semel exterminata idola amplius non recipiant locum. Et expulsus est draco magnus, anguis antiquus qui dicitur diabolus et satanas, et angeli ejus cum eo: diabolus et spiritus immundi omnes cum suo principe de sanctorum cordibus expulsi sunt in terram, id est, in homines qui terrena sapiunt, et totam spem suam in terra constituunt. Et audivi vocem magnam de coelo dicentem, Modo facta est salus et virtus et regnum Dei nostri: id est, Ecclesiae. Ostendit in quo coelo ista fiant. Apud Deum enim semper fuit et virtus et regnum et potestas Filii ejus: sed in Ecclesia dixit per victoriam factam Christi salutem, quam videntes illi de quibus Dominus dixit, Multi justi et Prophetae cupierunt videre quae videtis (Matth. XIII, 17); dixerunt, Modo facta est salus Domini nostri. Quoniam exclusus est accusator fratrum nostrorum, etc. Si autem, ut quidam putant, Angelorum vox est in coelo superiore, et non sanctorum in Ecclesia, non dicerent, accusator fratrum nostrorum, sed, accusator noster; nec, accusat, sed, accusabat. Quod si justos in terra positos appellaverunt Angeli fratres suos, non erat gaudium missum esse diabolum in terram, quem molestiorem possint experiri sancti secum in terris positum, quam si, ut dicitur, adhuc esset in coelo. Sic enim terrae maledicunt dicentes, Vae tibi, terra et mare! id est, qui coelum non estis. Quia descendit ad vos diabolus, habens iram magnam, sciens quia breve tempus habet. Descendit, inquit, ut allegoriam servaret. Caeterum omnes in coelo sunt, id est in Ecclesia, quae juste coelum dicitur: unde dejectus a sanctis diabolus descendit in suos, qui pro amore terreno terra sunt. Dejici autem de coelo non sic dixit, quod in hominibus fieret jam coelum factis, sed quod sint, non quod fierent . Non enim possunt sancti coelum fieri, nisi diabolo excluso. Non ergo primo nomine, sed secundo appellavit eos coelum, in quibus ultra diaboli locus inventus non est. De quo periculo nos Dominus sub sua protectione liberare dignetur, qui vivit, etc. ####  |