| #### CAPUT V. Idem tractatur argumentum. |

| #### #### Inobedientia dicit, Quis es tu, ut pejoribus obtemperes, deterioribus famulatum exhibeas? Te magis quam illos decuerat imperare, qui tibi non possunt ingenio vel industria coaequari. Obtempera igitur magis Domini imperio, et non sit tibi cura de aliquo. Sed beata subjectio respondet, Si Domini obtemperandum est imperio, humano subdi necesse est magisterio. Ipse enim dicit, Qui vos audit, me audit; et qui vos spernit, me spernit (Luc. X, 16). Ita, inquis, oportet; sed si talis qui imperat esset qualis debet esse : non est talis per quem Deus imperet. Sed Apostolus contra: Non est potestas nisi a Deo. Quae autem sunt, a Deo ordinata sunt . Itaque qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit (Rom. XIII, 1, 2). Quales enim esse debeant hi qui imperant, non est a subditis discutiendum. Et quidem primis Ecclesiae pastoribus Dominus dicit. Scitis quia reges gentium dominantur eorum, et qui potestatem exercent inter eos, benefici vocantur. Vos autem non sic, sed qui vult in vobis esse major, erit omnium servus: sicut Filius hominis non venit ministrari, sed ministrare, et dare animam suam pro multis redemptionem (Matth. XX, 25, 26, 28). Sed tamen quia non omnes tales futuros praevidit, subjectorum omnium personas in discipulis assumens praemonuit, dicens, Super cathedram Moysi sederunt Scribae et Pharisaei: quae dicunt vobis, facite; quae autem faciunt, facere nolite. Imponunt enim in humeros hominum onera gravia et importabilia, digito autem suo nolunt ea movere (Matth. XXIII, 2-4). ####  |