| #### CAPUT XLVI. |

| #### #### 51. Audiat eumdem antistitem Dei in sexto itidem libro ejusdem operis dicentem:
| #### “Cur autem non receperint eum, Evangelista ipse memoravit, dicens: Quia facies ejus erat euntis in Jerusalem. Discipuli autem recipi intra Samariam gestiebant. Sed Deus quos dignatur vocat, et quem vult religiosum facit” |
#### (Lib. 7, n. 27, ad Luc. IX, 53). O sensum hominis Dei, ex ipso haustum fonte gratiae Dei!
| #### “Deus,” |
#### inquit,
| #### “quos dignatur vocat, et quem vult religiosum facit.” |
#### Videte si non illud est propheticum, Miserebor cujus misertus ero, et misericordiam praestabo cui misericors fuero: et illud apostolicum, Igitur non volentis neque currentis, sed miserentis Dei (Exod. XXXIII, 19; Rom. IX, 15, 16). Quia ut dicit etiam nostrorum temporum homo ejus ,
| #### “Quem dignatur vocat, et quem vult religiosum facit.” |
#### Numquid aliquis dicere audebit, nondum esse religiosum,
| #### “qui currit ad Dominum, et ab eo se regi cupit, et voluntatem suam ex ejus voluntate suspendit, et qui ei adhaerendo jugiter, unus, secundum Apostolum, cum eo fit spiritus” |
#### (Pelagii verba, supra, n. 24)? At hoc totum tam magnum religiosi hominis opus, Pelagius
| #### “non” |
#### dicit
| #### “effici, nisi arbitrii libertate.” |
#### Contra autem beatus Ambrosius ipsius tam excellenter ore laudatus,
| #### “Dominus Deus,” |
#### inquit,
| #### “quem dignatur vocat, et quem vult religiosum facit.” |
#### Ergo ut currat ad Dominum, et ab eo se regi cupiat, suamque voluntatem ex ejus voluntate suspendat, eique adhaerendo jugiter unus, secundum Apostolum, cum eo fiat spiritus (I Cor. VI, 17), Deus quem vult religiosum facit: et hoc totum homo nisi religiosus non facit. Quapropter nisi a Deo fiat, ut hoc faciat, quis hoc facit? ####  |