| #### CAPUT XXV. |

| #### #### Sed dicunt, Quare ergo negavit matrem suam, quando ci dixit, Quid mihi et tibi est, mulier (Joan. II, 4); et quando, cum ei nuntiatum esset, quod eum vellet videre, respondit, Quae est mater mea, aut qui sunt fratres mei (Matth. XII, 48); ac eos potius in hunc affectum computavit, qui facerent voluntatem Patris ejus? Quia exemplo suo jam docebat negandos esse terrenos parentes propter Deum. Opera enim divina facienti terrenus affectus obstrepere non debebat. Nam si propterea non habebat matrem, quia negavit matrem; nec Petrus et caeteri apostoli habebant patres, quia monuit eos, dicens: Et patrem ne vocaveritis vobis super terram; unus est enim Pater vester qui in coelis est (Id. XXIII, 9). Quod ergo eos monuit de patre terreno, hoc de matre prior fecit. Hoc ergo dicimus, Sapientiam Dei suscipiendo hominem non esse coinquinatam; sed misericorditer ob hominum salutem hominem suscepisse, ut fieret, sicut Apostolus dicit, Mediator Dei et hominum homo Christus Jesus (I Tim. II, 3). Non enim dubitanti discipulo suo mentiri potuit, qui dicit, Ego sum veritas (Joan. XIV, 6), quando cicatrices vulnerum suorum, ut etiam manu tangeret, praebuit (Id. XX, 27). Quomodo enim huic in aliquo securi fidem haberemus, si discipulo suo sic mentitus esset? Absit talis blasphemia: nec eos ipsos in sempiternum reos teneat, qui hoc audent asserere aut credere; sed evigilent aliquando, et intelligant quam nefaria perversitate ista credantur. ####  |