| #### CAPUT XVIII. |

| #### #### 34. Igni purgationis obnoxia sera poenitentia. Poenae aeternae justae. Sed etiamsi conversus vita vivat, et non moriatur: non tamen promittimus quod evadat omnem poenam: nam prius purgandus est igne purgationis, qui in aliud saeculum distulit fructum conversionis. Hic autem ignis etsi aeternus non fuerit, miro tamen modo est gravis: excellit enim omnem poenam quam unquam passus est aliquis in hac vita. Nunquam in carne tanta inventa est poena (licet mirabilia passi sint martyres tormenta, et multi nequiter iniqui), quanta saepe sustinuerint supplicia. Studeat ergo sic quisque delicta corrigere, ut post mortem non oporteat poenam tolerare. Quaedam enim peccata sunt, quae sunt mortalia, et in poenitentia fiunt venialia , non tamen statim sanata. Saepe quidem aeger moreretur, nisi medicaretur, nec statim sanatur: languet victurus, qui erat moriturus. Qui autem impoenitens moritur, omnino moritur, et aeternaliter cruciatur. Qui enim impoenitens finitur, si semper viveret, semper peccaret; at Dei est miserentis quod operatur finem peccantis: ob hoc etiam sine fine torquetur. Quia nunquam ditatur virtute , semper plenus iniquitate, semper sine charitate, torquetur sine fine. Omnia ista mala devitat poenitentia, quae dolorem semper expetit in poena. ####  |