| #### CAPUT IX. |

| #### #### Sequitur de eodem argumento. Non dixit, Ego et ipsi unum; quamvis per id quod Ecclesiae caput est et corpus ejus Ecclesia (Ephes. I, 22, 23), posset dicere, Ego et ipsi, non unum, sed unus, quia caput et corpus unus est Christus: sed divinitatem suam consubstantialem Patri ostendens (propter quod et alio loco dicit, Ego et Pater unum sumus [Joan. X, 30]), in suo genere, hoc est, in ejusdem naturae consubstantiali parilitate, vult esse suos unum, sed in ipso; quia in se ipsis non possent, dissociati ab invicem per diversas voluptates et cupiditates et immunditias peccatorum: unde mundantur per Mediatorem, ut sint in illo unum; non tantum per eamdem naturam qua omnes ex hominibus mortalibus aequales Angelis fiunt, sed etiam per eamdem in eamdem beatitudinem conspirantem concordissimam voluntatem , in unum spiritum quodam modo igne charitatis conflatam . Ad hoc enim valet quod ait, Ut sint unum, sicut et nos unum sumus: ut quemadmodum Pater et Filius, non tantum aequalitate substantiae, sed etiam voluntate unum sunt; ita et ii inter quos et Deum mediator est Filius, non tantum per id quod ejusdem naturae sunt, sed etiam per eamdem dilectionis societatem unum sint. Deinde idipsum quod Mediator est, per quem reconciliamur Deo, sic indicat, Ego, inquit, in eis, et tu in me, ut sint consummati in unum (Id. XVII, 23). ####  |