| #### CAPUT XIV. Qui minus idonei ad amicitiam. |

| #### #### Cavendi sunt etiam instabiles et suspiciosi; quia cum fructus amicitiae sit securitas, quomodo te credis et committis amico, quomodo in ejus amore aliqua poterit esse securitas, qui omni circumfertur vento, omni acquiescit consilio, cujus affectus molli luto comparatus, diversas et contrarias tota die pro arbitrio imprimentis suscipit et format imagines? Quid magis competit amicitiae, quam pax et tranquillitas cordis, cujus semper expers est suspiciosus? Nunquam enim requiescit. Semper eum curiositas comitatur, quae continuos stimulos acuens, inquietudinis et perturbationis materias subministrat. Si viderit amicum secretius loquentem cum aliquo, proditionem putabit. Si se benevolum alteri praebuerit vel jucundum, ille se minus diligi proclamabit. Si eum corripuerit, odium interpretabitur. Sed nec verbosum arbitror eligendum; quia vir linguosus non justificabitur. Salomon: Vides hominem promptum ad loquendum, magis illo spem habet stultus (Prov. XXIX, 20). ####  |