| #### CAPUT XXI. |

| #### #### 18. Gratiae et fidei dono etiam antiqui ante incarnationem justificati sunt. Sine fide nullus unquam justus fuit. Unde et antiqui justi ante incarnationem Verbi, in hac fide Christi, et in hac vera justitia, quod est nobis Christus, justificati sunt; hoc credentes futurum quod nos credimus factum: et ipsi gratia salvi facti per fidem, non ex se ipsis, sed Dei dono; non ex operibus, ne forte extollerentur (Ephes. II, 8, 9). Bona quippe opera eorum non praevenerunt misericordiam Dei, sed subsecuta sunt. Ipsi quippe audierunt, ipsi scripserunt longe antequam Christus venisset in carne: Miserebor cui misertus ero, et misericordiam praestabo cui misericors fuero. E quibus Dei verbis, tanto post apostolus Paulus diceret, Igitur non volentis neque currentis, sed miserentis est Dei (Exod. XXXIII, 19, et Rom. IX, 15, 16). Ipsorum etiam vox est longe antequam Christus venisset in carne: Deus meus, misericordia ejus praeveniet me (Psal. LVIII, 11). Quomodo autem possent alieni esse a fide Christi, quorum charitate etiam nobis praenuntiatus est Christus; sine cujus fide quisquam mortalium nec fuit, nec est, nec esse aliquando poterit justus? Si ergo jam justi a Christo eligerentur Apostoli, prius illum ipsi elegissent, ut justi eligi possent; quia sine illo justi esse non possent. Sed non ita factum est: ipse quippe illis ait, Non vos me elegistis, sed ego vos elegi. Unde dicit apostolus Joannes, Non quod dilexerimus Deum, sed quia ipse prior dilexit nos (I Joan. IV, 10). ####  |