| #### CAPUT XXVI. |

| #### #### Piorum patientia Dei donum. Schismaticorum patientia pro Christo an laudanda. Unde nequaquam dubitante pietate, sicut charitas sancte amantium, ita patientia pie tolerantium Dei donum est. Neque enim divina Scriptura fallit aut fallitur, quae non solum in veteribus Libris habet hujus rei testimonia, cum Deo dicitur, Patientia mea tu es (Psal. LXX 5); et, Ab ipso est patientia mea (Psal. LXI, 6); et ubi alius propheta dicit, accipere nos Spiritum fortitudinis: verum etiam in apostolicis Litteris legitur, Quia vobis donatum est pro Christo, non solum ut credatis in eum, sed ut etiam patiamini propter eum (Philipp. I, 29). Non ergo quasi de proprio faciat animum elatum quod sibi audit esse donatum. #### 23. Si quis autem non habens charitatem, quae pertinet ad unitatem spiritus et vinculum pacis, quo catholica Ecclesia congregata connectitur, in aliquo schismate constitutus, ne Christum neget, patitur tribulationes, angustias, famem, nuditatem, persecutionem, pericula, carceres, vincula, tormenta, gladium, vel flammas, vel bestias, vel ipsam crucem timore gehennarum, et ignis aeterni; nullo modo ista culpanda sunt, imo vero et haec laudanda patientia est. Non enim dicere poterimus, melius ei fuisse ut Christum negando nihil eorum pateretur, quae passus est confitendo; sed existimandum est fortasse tolerabilius ei futurum judicium, quam si Christum negando cuncta illa vitaret: ut illud quod ait Apostolus, Si tradidero corpus meum ut ardeam, charitatem autem non habeam, nihil mihi prodest (I Cor. XIII, 3); nihil prodesse intelligatur ad regnum coelorum obtinendum, non ad extremi judicii tolerabilius supplicium subeundum. ####  |