| #### CAPUT XVIII. Amoris sufficientia. Amoris gradus. |

| #### #### Anima insignis Dei imagine, illustris similitudine, habet in sese ex Deo, quo admoneatur semper aut stare cum eo, aut redire, si mota suis affectibus, imo defectibus fuerit. Et non solum habet unde respirare queat in spem veniae et in spem misericordiae, sed etiam unde audeat aspirare ad nuptias Verbi, et cum Deo inire foedus societatis, atque cum rege Angelorum ducere jugum suave amoris. Haec omnia facit amor, si anima exhibeat se similem Deo per voluntatem, cui similis est per naturam: diligens sicut dilecta est. Solus enim est amor ex omnibus animae motibus, sensibus atque affectibus, in quo potest creatura, etsi non aequo, respondere auctori, vel de simili mutuam rependere vicem. Amor ubi venerit, caeteros in se omnes traducit et captivat affectus. Amor per se sufficit, per se placet, et propter se. Ipse meritum, ipse praemium, ipse causa, ipse fructus, ipse usus. Per amorem conjungimur Deo. Amor facit unum spiritum de duobus, amor facit idem velle et idem nolle. Amor facit prius mores componere; postmodum omnia quae adsunt tanquam non adsint considerare; tertio vero loco, munda cordis acie superna et interna conspicere. Per amorem primum in saeculo bene geruntur honesta, postmodum etiam honesta saeculi despiciuntur, ad extremum etiam Dei intima conspiciuntur. ####  |