| #### CAPUT XXXIII. |

| #### #### 36. Quis crederet, sub hac quasi manifesta confessione sensum latere contrarium, nisi eum Coelestius aperuisset? Qui in libello suo, quem Romae gestis ecclesiasticis allegavit,
| #### “parvulos et baptizari in remissionem peccatorum” |
#### confessus est, et negavit
| #### “ullum habere originale peccatum.” |
#### Sed nunc non de Baptismate parvulorum, sed de adjutorio gratiae potius, etiam in libello fidei suae, quem Romam misit, quid Pelagius senserit attendamus.
| #### “Liberum,” |
#### inquit,
| #### “sic confitemur arbitrium, ut dicamus nos indigere Dei semper auxilio.” |
#### Ecce iterum quaerimus, quo auxilio nos indigere fateatur: et iterum invenimus ambiguum, quoniam potest respondere, legem se dicere doctrinamve christianam, qua naturalis illa possibilitas adjuvetur. Nos autem illam gratiam in eorum confessione requirimus, de qua dicit Apostolus, Non enim dedit nobis Deus spiritum timoris, sed virtutis et charitatis et continentiae (II Tim. I, 7). Non est autem consequens ut qui habet donum scientiae, quo noverit quid agere debeat, habeat etiam charitatis, ut agat. ####  |