| #### CAPUT XV. Quod non desperandum, et unde procedat desperatio. A veniae deprecatione non cessandum. |

| #### #### Tantum ne concidas animo, neque spem tibi abscidas bonorum, ne, quaeso, accidat tibi quod impiis solet. Non enim peccatorum multitudo adducit in desperationem, sed impietas. Et propterea Salomon non dixit, quia omnis qui venerit in profundum malorum, contemnit; sed, Impius, inquit, si venerit in profundum malorum, contemnit (Prov. XVIII, 3). Impiorum ergo est desperare salutem, et contemnere cum in profundum venerint malorum, non peccatorum. Impietas enim non sinit eos ad Deum respicere, et illuc redire unde dilapsi sunt. Ista ergo cogitatio, quae spem conversionis abscidit, ab impietate descendit; et sicut lapis gravissimus cervicibus animae incumbens, semper eam deorsum in terram cogit aspicere, ad Deum vero suum oculos non sinit levare. Sed virilis animi est et praeclarae mentis, dejicere a cervicibus animae suae inimicum pondus, imo deprimentem se diabolum abjicere; et imperare animae suae, ut canens verba prophetica dicat ad Dominum, Sicut oculi servorum in manibus dominorum suorum, et sicut oculi ancillae in manibus dominae suae; ita oculi nostri ad Dominum Deum nostrum, donec misereatur nostri. Miserere nostri, Domine, miserere nostri; quia multum repleti sumus despectione (Psal. CXXII, 2 et 3). Praeclara vero in his verbis et coelestis philosophiae doctrina est. Repleti sumus, inquit, despectione: hoc est quod docere nos voluit, quia etsi peccatorum nostrorum multitudine repleti sumus, despectione atque opprobriis cooperti; oculi tamen nostri ad Dominum Deum nostrum sint, donec misereatur nostri. Nec prius ab obsecratione cessemus, quam impetrare peccatorum veniam mereamur. Hoc enim vere constantis animae est et pertinacis, ut nequaquam repellatur de perseverantia poscendi, desperatione impetrandi; sed perseveret ac persistat in obsecrationibus donec misereatur ei. Et ne forte arbitreris te offensam magis contrahere apud Deum, si cum non merearis audiri, importunus persistas in precibus; recordare Evangelii parabolam, et ibi invenies quod perseverantes et importunos precatores Dominus non sibi ostendit ingratos. Ait enim: Et si non dabit ei propter quod amicus ejus est, propter improbitatem tamen ejus surget, et dabit ei quantum opus habet (Luc. XI, 8). Intellige, charissime, ergo quia propterea diabolus desperationem subjicit impetrandi, ut spem bonitatis Dei nobis abscidat, quae est dux itineris, quo itur ad coelum. Sicut autem pro morte communi philosophicum est a lacrymis temperare; ita in animae morte consolationem recipere, et insipiens et irreligiosum duco. ####  |