| #### CAPUT XXVI. De jejunio quadraginta dierum. |

| #### #### Interea invitatus Dei famine Moyses, quadraginta dies jejunavit, et liberato Dei populo de Aegyptiorum decem plagis, quinquagesimo die, ex quo in Aegypto Pascha celebratum est, decem mandatorum legem de monte Sinai in duabus lapideis tabulis detulit (Exod. XXIV, 12; XXXI, 18). Quas, cum offensus esset populi peccantis piaculo, ad montis radices confregit (Exod. XXXII, 19). Restauratisque totidem numeri ejusdem materiae tabulis, rursus quadraginta diebus jejunus, Dei largitoris munere, eadem praecepta recipere meruit (Id. XXXIV, 28). Sed per hoc tempus contra consuetudinem humani moris, bis taliter, ut praedixi, nullo fatigatus inediae labore, nullam terrenae conversationis escam manducavit; quoniam divini sermonis consortio fultus, tam longam inediam sine esurie sustinere potuit. ####  |