| #### CAPUT XXVI. |

| #### #### 29. Quod autem me de traditione in vestros majores, dicis, quasi per anticategoriam, quod a nostris majoribus factum est, retorquere voluisse, culpans quod hoc fecerim, quasi in schola de causae generibus vel quaestionibus ageretur, non in Ecclesia veritas quaereretur: numquid hoc Eliae prophetae diceres, qui cum sibi a rege iniquissimo esset objectum, qood ipse everteret Israel; respondit, Ego non everto, sed evertis tu et domus patris tui (III Reg. XVIII, 18)? Quid enim ad nos pertinet hoc retortae objectionis genus, quo nomine a Graecis appellatur in arte rhetorica, cum hoc inveniamus in auctoritate prophetica? Cum ergo quisque dicit, Non ego feci, sed tu fecisti: verum dicere opus est, non dicere metuendum est. Et tu quomodo ostendas non fecisse majores vestros, quod suis confessionibus lectis fecisse monstrantur, debes si quid vales vigilantissime cogitare, non verbo graeco imperitos ne nos audiant deterrere. Et majores quidem nostros fuisse traditores non docuisti: neque enim quia dixisti esse multas litteras quibus hoc possit ostendi, ideo jam ostendisse putandus es. De vestris autem majoribus exstat Secundi Tigisitani concilium, cum paucissimis quidem factum apud Cirtam post persecutionem codicum tradendorum, ut illic in locum defuncti ordinaretur episcopus. ####  |