| #### CAPUT III. Hominis sunt omnia. |

| #### #### Factus ergo angelus, sive homo propter Deum dicitur esse, non quia Deus creator et summe beatus alterutrius indigeret officio, quia bonorum nostrorum non eget; sed ut serviret ei et frueretur eo, cui servire regnare est. In hoc enim proficit serviens, non ille cui servitur. #### Et sicut factus est homo propter Deum, id est, ut ei serviret; sic factus est mundus propter hominem, scilicet ut ei serviret. Positus est ergo homo in medio, ut ei serviretur, et ut ipse serviret: ut acciperet utrumque, et reflueret totum ad bonum hominis, et quod accepit obsequium, et quod impendit. Ita enim voluit Deus sibi ab homine serviri, ut ea servitute non Deus, sed homo juvaretur: sed voluit ut mundus serviret homini, ut exinde similiter juvaretur homo. Totum igitur bonum hominis erat, et quod factum est propter ipsum, et propter quod factus est ipse. Omnia enim, ait Apostolus, nostra sunt (I Cor. III, 22); superiora scilicet, aequalia et inferiora. Superiora quidem nostra sunt ad perfruendum, ut Deus creator Trinitas. Aequalia nostra sunt ad convivendum, scilicet Angeli, qui etsi modo sunt superiores nobis, in futuro erunt aequales (Matth. XXII, 30). Et inferiora nostra sunt, quae ad usum nobis sunt, sicut res dominorum dicuntur esse famulorum, non dominio , sed quia sunt ad usum eorum. Ipsique Angeli in quibusdam Scripturae locis nobis servire dicuntur, dum propter nos in ministerium mittuntur: unde Apostolus ait, Quoniam omnes administratorii spiritus sunt, missi in ministerium propter eos qui haereditatem capiunt salutis (Hebr. I, 14). Neque id incredibile cuiquam videatur; quandoquidem et ipse Creator et Rex Angelorum venit, non ministrari, sed ministrare, et dare animam suam pro multis (Matth. XX, 28). Dicuntur enim Angeli orationes et vota nostra offerre Deo: non quia Deum doceant, qui omnia antequam fiant, sicut et postea facta sunt novit ; sed quia ejus voluntatem super his consulunt, et quod Deo jubente completum esse cognoverint, hoc nobis evidenter vel latenter reportent. Unde angelus hominibus ait: Cum orastis, orationem vestram obtuli Deo (Tob. XII, 12). Similiter et nos cum oramus, non Deum docemus, quasi nesciat quid velimus, et quo indigeamus: sed necesse habet rationalis creatura temporales causas ad aeternam veritatem referre, sive petendo quid erga se fiat, sive consulendo quid faciat. De excelso igitur coelorum habitaculo ad consolandos, ad visitandos et ad adjuvandos nos attrahit supereminens charitas Angelos, propter Deum, propter nos, propter se ipsos. Propter Deum utique, cujus tanta erga nos pietatis viscera ipsi quoque, ut dignum est, imitantur: propter nos, quibus nimirum propter propriam similitudinem miserantur: propter se ipsos, quorum ordines instaurandos ex nobis toto desiderio praestolantur. ####  |