| #### CAPUT XI. De duabus syllabis Dei. |

| #### #### Quotiescumque recolo vel audio duas breves syllabas, et quatuor litteras, quibus scribitur Deus; hoc enim nomen tibi soli, Omnipotens, jure debetur: atque cum intueor tuae virtutis magnalia et mirabilem mundi creationem, id est, cosmopoeiae considero decorem: simulque mecum tacitus reputo miserationes tuas quae a saeculo sunt (mirentur enim qui volunt potentiam tuam, sed ego plus stupeo animadvertens misericordias tuas): profecto in his quatuor litteris et duabus brevibus syllabis infinitum quid et incomprehensibile, immensum et inenarrabile mentis intuitu, et sinceris fidei oculis, pro scire et posse quod mihi tantillo homini dignaris largiri, contemplor. Numquid enim duae breves syllabae tu Deus noster es, aut duas breves syllabas adoramus, vel ad duas breves syllabas pervenire desideramus: quae pene ante desinunt sonare, quam coeperint; nec in eis secundae locus est, nisi prima ante transierit? Manet quippe magnum aliquid, et magne summeque est, quod incomparabile et omnium praecellentissimum est quod dicitur Deus, quamvis non maneat sonus, cum dicitur Deus. ####  |