| #### CAPUT VI. Quales futuri simus post resurrectionem. Mors magis optanda quam lugenda. Nec tamen sibi inferenda. |

| #### #### Sed quaeris forte, quales erunt qui a mortuis resurrexerint? Audi ipsum dicentem Dominum tuum: Tunc, inquit, justi fulgebunt sicut sol in regno Patris sui (Matth. XIII, 43). Quid splendorem commemorem solis? cum fideles transfigurari necesse est ad ipsius Christi Domini claritatem, ut testatur apostolus Paulus: Nostra, inquit, conversatio in coelis est. Unde et ipsum Salvatorem exspectamus Dominum Jesum Christum, qui transformabit corpus humilitatis nostrae ad conformationem corporis gloriae suae (Philipp. III, 20, 21). Transfigurabitur sine dubio caro ista mortalis, ad conformationem Christi claritatis, induet mortale immortalitatem: quia quod seminatum fuerat in infirmitate, protinus surget in virtute (I Cor. XV, 43). Non timebit caro amplius corruptionem, non patietur famem, non sitim, non aegritudines, non casus adversos. Pax enim tuta, et firma securitas vitae est. Alia utique coelestis est gloria, ubi et gaudium sine defectione praestabitur. #### Haec in sensu et oculis gerens beatus Paulus dicebat, Optabam dissolvi, et cum Christo esse, multo magis melius (Philipp. I, 23). Et adhuc aperte docens, Dum sumus, inquit, in corpore, peregrinamur a Domino; per fidem enim ambulamus, et non per speciem. Habemus autem magis, inquit, bonam voluntatem peregrinari a corpore, et praesentes esse ad Dominum (II Cor. V, 6-8). Quid agimus nos parvae fidei homines, qui anxiamur et deficimus, si aliquis de charis nostris migret ad Dominum? Quid agimus, quos peregrinatio in hoc mundo magis delectat, quam repraesentari ad Christi conspectum? Vere, vere peregrinatio est omne quod vivimus: nam sicut peregrini in saeculo, sedes habemus incertas, laboramus, desudamus, vias ambulantes difficiles, periculis plenas: undique insidiae, a spiritualibus, a corporalibus inimicis, undique errorum calliculi sunt praeparati . Et cum tantis periculis urgeamur, non solum ipsi non cupimus liberari, sed etiam liberatos tanquam perditos lugemus et plangimus. Quid nobis praestitit Deus per suum Unigenitum, si adhuc mortis timemus casum? Quid nos renatos ex aqua et spiritu gloriamur, quos peregrinatio de hoc mundo contristat? Ipse Dominus clamat, Si quis mihi ministrat, sequatur me: et ubi ego sum, ibi erit et minister meus (Joan. XII, 26). Putas si rex terrestris ad suum palatium vel convivium aliquem vocet, non cum gratiarum actione properabit? Quanto magis ad coelestem currendum est regem, qui quos receperit, non solum convivas, sed etiam conregnatores efficiet, sicut scriptum est: Si commortui sumus, et convivemus; si sustinebimus, et conregnabimus (II Tim. II, 11 et 12). Nec hoc ego dico, ut quis manus sibi inferat, aut se interficiat contra voluntatem Dei creatoris, aut animam ut de corporis sui expellat hospitio: sed hoc dico, ut laetus et gaudens, cum aut ipse vocatur et proximus, et ipse vadat, et euntibus gratuletur. Haec enim est christianae fidei summa: vitam veram exspectare post mortem, reditum sperare post exitum. Accepta igitur voce Apostoli, cum fiducia jam dicamus gratias Deo, qui nobis contra mortem victoriam dedit, per Christum Dominum nostrum (I Cor. XV, 57): cui est gloria et potestas nunc et in saecula saeculorum. Amen. ####  |