| #### CAPUT VI. |

| #### #### 17. Error praesumentium veniam sine poenitentia. Sunt alii inimici desperationis , qui adeo praesumunt et de Deo confidunt, quod quamdam sibi licentiam peccandi acquirunt, et sine poenitentia exspectant veniam: quia credunt quoniam Christiani vocantur, non posse damnari, adulantes sibi, quod scriptum est, Omnis quicumque invocaverit nomen Domini, salvus erit (Joel. II, 32). Putant enim se nomen Domini invocare, quoniam possunt Christum credere, et sacramenta Ecclesiae sumere: non verentes multos esse vocatos, paucos vero electos (Matth. XX, 16). Putant enim omnes Christianos paucos esse in multitudine Gentium et Judaeorum: quare etsi omnes salventur credentes, paucorum tamen est electio in tanta multitudine. Sed si quis animadvertere voluerit, deceptos hos esse cum Ecclesia judicabit, licet confidant in Christi redemptione. Dicunt enim, Quid prodesset Christum venisse, si mali tantum sicut ante adventum suum adhuc perirent? Antequam enim fieret Deus homo, mali tantum damnabantur: et si adhuc idem esset, cum venisse quid prodesset? Multum, inquam: nam omnis bonus ante adventum Domini salvus factus est per adventum . Nemo enim infernum egredi posset, nisi a Christo perveniente in cum extrahi meruisset: neque facultas bene operandi et diabolo contradicendi tanta hominibus inesset, nisi Christus tanta pati et resurgere decrevisset. Hi neque Apostolos neque verba Domini attendunt, qui fornicatoribus et criminosis hominibus tam multipliciter et toties poenas promittunt. ####  |