| #### CAPUT XX. De igne descendente super quinquagenarios. |

| #### #### Inde intervallo quodam temporis interjecto, ipso propheta in monte sedente, quinquagenarium principem, cum iis qui sub eo erant, ut eum ad se ducerent, rex jussit. Qui supercilio, id est superbo tumore: inflatus animo dixit, Homo Dei, ut ad illum nobiscum exeas, rex Ochozias, id est filius Achab, jussit. Cui Elias: Ut inquis, si homo Dei ego sum propheta, in te nunc et in eos qui tecum sunt, coelestis flamma ardebit. Quo facto, et alium ejusdem ordinis virum cum tot comitibus ad eumdem rex ire praecipit: quem consona priori proferentem, simili sententia eadem vindicta consumpsit. Quo facto, tertius ad idem destinatus periculum quinquagenarius cum suis coram Domini propheta suppliciter genu flexit, et per verba precatoria illum regis adire conspectum rogavit. Sed, Huic associare, Eliae angelus Domini dixit. Qui cito surgens et gressum socians, superbis interemptis, cum humiliato et supplice ad regem perrexit (IV Reg. I, 9, 15). Ignis autem in hoc loco, sicut et in praedicto holocausto Dei, dicto Prophetae verbo obediens, quod jubebatur implevit. Et in his gravioris forsitan ante commissi crimen peccati, sicut et in Oza et numero populi praediximus, ultrix flamma nimirum punivit. ####  |