| #### CAPUT XXVIII. Epilogus. |

| #### #### Praestemus amico quidquid amoris est, quidquid gratiae, quidquid dulcedinis, quidquid charitatis. Subtiles honores et onera illis quos praescripserit ratio, imponamus: scientes quia nunquam vere diligit, cui amicus ipse non sufficit, nisi haec vilia et contemptibilia abjecerit . Cavendum est ne tenerior affectus majores utilitates impediat, dum eos quos ampliori charitate complectimur, si magna spes fructus uberioris elucet, nec absentare, volumus, nec onerare. Haec est enim amicitia ordinata, ut ratio regat affectum, nec tam quid illorum suavitas, quam quid multorum petat utilitas, attendamus. Qui semetipsum non amat, alium amare non potest. Se autem non diligit, qui turpe aliquid vel inhonestum, vel a se exigit, vel sibi impertit. Primum ergo est, ut semetipsum quisque castificet, nihil sibimet indulgens quod indecens sit, nihil subtrahens quod utile sit. Sed quia hic amor multos diligit , ex ipsis eligat quem ad amicitiae secreta lege familiari admittat, in quem copiose suum infundat affectum, denudans pectus suum usque ad inspectionem viscerum, medullarum, cogitatuum et intentionum cordis. Non eligatur secundum affectionis, lasciviam, sed secundum perspicaciam rationis similitudinem morum, et contemplationem virtutum. Sic se impendat amico, ut levitas omnis absit, jucunditas adsit, nec ordinata desint benevolentiae et charitatis obsequia vel officia. Probetur fides ejus, honestas et patientia. Accedat amicorum consiliorum communio, assiduitas parium studiorum, et quaedam conformatio vultuum. Ita electus et probatus nihil velit quod dedeceat, vel petere ab amico, vel praestare rogatus. Amicitiam virtutem putare , non quaestum; adulationem fugere, detestari assentationem; liber in discretione, patiens in correptione, firmus et stabilis in dilectione: utile tunc dolere pro invicem, laborare, onera sua portare, pro altero semetipsum negligere, alterius voluntatem suae praeferre, illius necessitati magis quam suae occurrere, adversis semetipsum opponere et exponere; dulce ad invicem conferre, studia sua mutuo patefacere. Accedit pro invicem oratio, quae in amici memoria tanto efficacius, quanto affectuosius admittitur, profluentibus lacrymis, quas vel timor excutit, vel affectus elicit vel dolor educit. Ita pro amico orans Christum, ipsum desideranter et diligenter intendit: cum subito transiens affectus in affectum, et ipsius Christi dulcedinem tangens, incipit gustare quam dulcis est, et sentire quam suavis. Ita a sancto illo amore, quo amplectitur amicum, ad illum conscendens quo amplectitur Christum, spiritualem amicitiae fructum capit. |