| #### CAPUT XXXII. Deus quid sit. Qui totus bonus. |

| #### #### Et quidem credimus te esse aliquid quo nihil majus aut melius cogitari possit. Quid ergo es, Domine Deus, quo majus meliusque nihil valet cogitari? Sed hoc quid est, nisi quod summum omnium, solum existens per se ipsum, omnia alia fecit ex nihilo? Quidquid hoc non est, minus eo est quo nihil majus possit cogitari, sed hoc de te cogitari non potest. Quod ergo bonum deest summo bono, per quod est omne bonum? Tu es itaque justus, verax, beatus, et quidquid melius est esse quam non esse. Verum malis quomodo parcis, si es totus justus et summe justus? An quia bonitas tua est incomprehensibilis, et latet in luce inaccessibili, quam inhabitas? Vere in altissimo et secretissimo bonitatis tuae profundo latet fons, unde manat fluvius misericordiae tuae. Nam cum totus et summe justus sis, tamen idcirco malis etiam benignus es, quia totus et summe bonus es. Minus namque bonus esses, si nulli malo esses benignus. Melior est enim qui et bonis simul et malis bonus est, quam qui bonis tantum bonus est. Et melior est qui malis et parcendo et puniendo bonus est, quam qui puniendo tantum. Ideo ergo misericors es, quia totus et summe bonus es. O immensa bonitas, quae sic omnem intellectum excedis, veniat super me misericordia illa, quae de tanta opulentia procedit: influat in me, quae profluit de te. Parce per clementiam, ne ulciscaris per justitiam. ####  |