| #### CAPUT XXIX. De siti sine necessitate. Inaequaliter vident Deum beati. |

| #### #### Cum ergo ad te pervenerimus fontem vitae et lumen aeternum, et dulcissimam speciem; ex visione tua erit nobis delectabiliter impressa sitis simulque satietas. Sed longe aberit a siti necessitas, longe a satietate fastidium; quia sitientes satiabimur, et satiati sitiemus. Tu denique aeterna nobis vita, gaudium, et corona eris. Tua beata visio erit nostri laboris praemium, ut post mortalitatis hujus tenebras accensa gloriae tuae luce gaudeamus. Videbimus itaque tuae incommutabilitatem essentiae, ut per hanc et nos efficiamur incommutabiles, sed non sicut tu vides te. In nobis enim quidquid erimus, poterimus nosse; in te autem qui comprehendi non potes quod es, quidquid illud est quando possumus nosse? Et si poterimus, nondum possumus: et tamen cum poterimus, numquid sic te nosse valebimus sicut te nosti, Deus? Ipsa quoque rationabilis et electa creatura non aequaliter visione tui potietur; unusquisque enim pro mercede laboris sui, sed plene sibi sufficiet quod singulis dabitur intueri. Quam magna multitudo dulcedinis tuae, Domine (Psal. XXX, 20)! Beati qui habitant in domo tua, Domine (Psal. LXXXIII, 5). Felices qui jam pelagus hujus mortalitatis transierunt, et ad portum perpetuae securitatis pervenerunt. Infelices nos qui adhuc in salo hujus vitae circumstantibus agitamur procellis, et inter pericula multa variosque casus incerti navem laborantes trahimus. ####  |