| #### Caput 20 |

| #### #### An vero jam illud occurret, ut non jam si quodlibet peccatum sciens admiserit, sed si proprie peccatum in Spiritum sanctum sciens admiserit, tunc non habere veniam judicetur? Quo loco quaeri potest utrum scirent Judaei per Spiritum sanctum operari Dominum, quando eum in principe daemoniorum daemonia excludere blasphemabant (Matth. IX, 34)? Miror autem quomodo possent in illo Spiritum sanctum cognoscere, cum ipsum Dominum Filium Dei esse nescirent: in illa scilicet caecitate, quae ex parte in Israel facta est, donec plenitudo Gentium intraret (Rom. XI, 25). De qua opportunius suo loco, Domino adjuvante atque permittente, tractabitur. Deinde si dijudicatio spirituum illa intelligitur, qua quisque dijudicat utrum in quoquam Spiritus sanctus, an fallaciae spiritus operetur; haec autem dijudicatio certo quodam tempore per Spiritum sanctum fidelibus datur, sicut alio loco idem apostolus dicit (I Cor. XII, 10): quomodo poterant infideles Judaei sine isto munere dijudicare, utrum per Spiritum sanctum Dominus operaretur: et tamen in eis, ut justa poena ferirentur, apertissima indicia malevolentiae claruerunt, et cum falsos testes in eum compararunt (Matth. XXVI, 59 60), et submiserunt simulatores qui eum in verbo caperent (Id. XXII, 15-17); et cum tremenda mirabilia, quae in ejus resurrectione facta sunt, eis renuntiarentur, famam falsam disseminare, ac veritatem abscondere, custodum corruptione conati sunt (Id. XXVIII, 13); et alia malitiosi et venenosi animi signa in eis, quantum evangelica narratio demonstrat, apparuerunt. ####  |