| #### CAPUT XXVII. De monacho stimulum carnis duris macerationibus vix comprimente, non penitus exstinguente. |

| #### #### Novi ego monachum, qui cum initio suae conversionis, tam naturalibus incentivis, tam violentia vitiosae consuetudinis, tam suggestione callidi hostis tentaretur, ut pudicitiam suam periclitari timeret, erexit se contra se, et adversus suam carnem suavissimum concipiens odium nihil magis quam quod ad eam affectaret, expeteret. Itaque inedia macerabat corpus, et quae ei de se debebantur subtrahens, etiam motus ejus simplices comprimebat. Sed cum iterum nimia debilitas sibi plus indulgere compelleret, ecce caro rursus caput erigens acquisitam, ut putabatur, infestabat quietem; plerisque se frigidis aquis injiciens, tremens aliquandiu psallebat et orabat. Saepe etiam illicitos sentiens motus urticis fricabat corpus, et nudae carni aperiens incendium incendio superabat. Et cum haec omnia non sufficerent, nihilominus eum spiritus fornicationis urgeret; tunc quod solum superfuit, prostratus ante pedes Jesu orat, plorat, suspirat, rogat, adjurat, obtestatur, ut aut occidat, vel sanet; clamat crebro, Non abibo, non quiesco, nec te dimittam nisi benedixeris mihi: praestatur ad horam refrigerium, sed negatur securitas. Quiescentibus enim paululum carnis stimulis affectiones illicitae pectus invadunt. Deus meus! quas cruces, quae tormenta tunc pertulit miser ille, donec tanta infusa est ei dilectio castitatis, ut omnes quae sentiri possunt, vel cogitari, quasvis injiceret voluptates; et tunc quoque recessit ab eo. Sed usque ad tempus et nunc senectuti morbus accessit, nec sic tamen se de securitate blanditur. ####  |