| #### CAPUT XXVII. Cur res mutentur, cum sint in immutabili. |

| #### #### Item quaeritur, si Deus in omni creatura, et omnis creatura in eo est, quomodo aliquid deficiat, et non potius totum in uno statu permaneat, praesertim cum immutabilis Deus cuncta contineat. Sed sciendum est, quod per hoc Creator a creatura discernitur, dum hic immutabilis, haec autem multum instabilis cernitur; cuncta autem aeternitatem imitantur, dum deficiendo, et iterum recrescendo quasi in circulis existentiae semper rotantur. Quia enim de nihilo originem sumpserunt, in nihilum recurrere, et quasi extra Deum exire cupiunt. Sed quia exitum non inveniunt, quasi in circulos revoluta rursum in esse redeunt. Coeli quippe et sidera semper in circulos suos revolvuntur; aquae jugiter fluendo quasi peracto circulo in fontes suos revertuntur. Arbores, herbae, animalia, crescendo, senescendo, putrescendo, iterum recrescendo quodam modo circulose circumaguntur. Hoc quoque modo cuncta per se in nihilum tendunt, sed per continentem semper in datam naturam reverti contendunt. Item quaeritur, si homo in paradiso perstitisset, utrum haec cuncta ut nunc mutabilia fuissent? Procul dubio cuncta cum labili tempore, ut nunc, vices suas crescendo, deficiendo, nascendo, moriendo servarent; ipse in uno statu stabilis et dominus omnium perduraret. Quia vero peccando instabilis exstitit, ipse cum tempore et caducis rebus labi coepit. ####  |