| #### CAPUT IV. Orationis officium. |

| #### #### Videns autem anima quod ad desideratam cognitionis et experientiae dulcedinem per se non possit attingere, et quanto magis ad cor altum accedit, tanto magis exaltetur Deus; humiliat se, et confugit ad orationem, dicens, Domine, qui non videris nisi a mundis cordibus, investigavi legendo, meditando quaesivi quomodo haberi possit vera cordis munditia, ut ea mediante vel ex modica parte possem te cognoscere. Quaerebam vultum tuum, Domine, vultum tuum, Domine, quaerebam (Psal. XXVI, 8). Diu meditatus sum in corde meo, et in meditatione mea exarsit ignis et desiderium amplius cognoscendi te (Psal. XXXVIII, 4). Dum panem sacrae Scripturae mihi frangis, in fractione panis magna cognitio est (Luc. XXIV 30 et 31); et quanto plus te cognosco, plus te cognoscere desidero; non jam in cortice litterae, sed in sensu experientiae. Nec hoc peto, Domine, propter merita mea, sed pro tua misericordia. Fateor enim quia indigna et peccatrix sum; sed et catelli edunt de micis quae cadunt de mensa dominorum suorum (Matth. XV, 27). Da mihi, Domine, arrham haereditatis futurae, saltem guttam coelestis pluviae, qua refrigerem sitim meam, quia amore ardeo. ####  |