| #### CAPUT IX. Quod nihil colendum nisi Deus. |

| #### #### Nam nihil coeleste, nihil terrenum, nihil igneum, nihilque quod corporis sensus attingit, pro te adorandum est vel colendum, qui vere es quod es, et non mutaris: cui maxime ac specialiter illud convenit, quod Graeci dicunt ON, Latini Est; quia semper idem ipse es, et anni tui non deficient (Psal. CI, 28). Hinc etenim patenter datur intelligi, quia tu, Deus noster quem colimus, Deus verus et omnipotens, es sine dubio invisibilis, etsi intellectu pio videaris; incomprehensibilis, etsi per gratiam repraesenteris; inaestimabilis, etsi humanis sensibus pie credaris sancteque cogiteris; ineffabilis, etsi humanae locutionis usualibus verbis abusive utcumque dicaris: ideo verus et tantus. Caeterum quod sciri, quod comprehendi, quod cogitari, quod dici de te potest, minus est. Quod vero incomprehensibile est et immensum, indicibile et infinitum, tibi soli duntaxat notum est. Hoc namque est quod omnem superat sensum, hoc quoque est quod te facit aestimari et pro certo credi et universalem appellari Deum, dum ad perfectum usque reperiri non vales, dum totus intelligi capive non potes: ita te vis magnitudinis et notum nobis objicit et ignotum. Et haec est summa delicti spernentium te scire, nolentium tibi creatori suo servire. Habent quod scientes venerentur, habent quod ignorantes mirentur: habent quod timeant, habent quod diligant. Si enim totus pateres nostrae cognitioni, Deus vivus et verus minime potuisses credi: adeo falsi reperti sunt qui putabantur dii, quoniam sciri per omnia potuerunt qui et quales quantique fuerunt. ####  |