| #### CAPUT XVII. De cognitione divinae essentiae incorporeae. |

| #### #### Confiteor te Patrem et Filium et Spiritum sanctum in personis trinum, in substantia unum, verum Deum omnipotentem, visibilium et invisibilium conditorem, non corpus aut in corpore positum, neque ex diversis speciebus admixtum, aut membrorum compaginibus effigiatum, sed unius simplicis et incorporeae, invisibilis et incircumscriptae naturae. Te quidem verum Patrem summae bonitatis et totius deitatis principium, incircumscriptae et ingenitae majestatis Deum, ex nullo ducentem initium, sed omnibus initium dantem, credo et confiteor non corporali progenie neque extrinsecus, non necessitate neque voluntate, sed natura Filium generantem. #### Confiteor et verum te Filium ex Patre sine initio ineffabiliter natum, verum Deum unigenitum, per quem omnia facta sunt, et verum Patris Verbum, non factum, non creatum, non adoptativum; sed genitum et unius cum Patre substantiae, atque ita per omnia aequalem Deo Patri, ut nec tempore, nec gradu, nec potestate esse possis inferior. Tantumque te esse confiteor qui genitus es, quantus est ipse qui te genuit. Non autem, quia dico genitum a Patre Filium, divinae et ineffabili generationi aliquod tempus ascribo; sed nec Patrem dico aliquando coepisse, nec te ejus Filium. Quia semper fuit pater, nunquam igitur non fuisti filius. Non enim aliter confiteri possumus aeternum Patrem, nisi confiteamur etiam coaeternum Filium. Ex filio enim pater dicitur: et quia semper Pater fuit, semper habuisse Filium dubium non est. ####  |