| #### CAPUT VI. |

| #### #### 6. Item dicunt:
| #### “Cum,” |
#### inquit,
| #### “venit plenitudo temporis, misit Deus Filium suum natum ex muliere” |
#### (Galat. IV, 4). Ipse qui voluntate Patris carnem suscepit, ipse et voluntate et praecepto ipsius in corpore conversatus est, sicut ipse ait:
| #### “Descendi de coelo, non ut faciam voluntatem meam, sed voluntatem ejus qui me misit” |
#### (Joan. VI, 38). Ipse et voluntate Patris triginta annorum baptizatus, voce et testimonio Patris manifestatus (Luc. III, 21-23), voluntate et praecepto Patris Evangelium regni coelorum praedicabat, sicut ipse ait,
| #### “Et aliis civitatibus oportet me Evangelium praedicare; in hoc enim missus sum” |
#### (Id. IV, 43); et,
| #### “Ipse mihi mandatum dedit quid dicam, aut quid loquar” |
#### (Joan. XII, 49). Et sic voluntate et praecepto Patris ad passionem et mortem properavit, sicut ipse ait:
| #### “Pater, transeat a me calix iste; non tamen quod ego volo, sed quod tu vis” |
#### (Matth. XXVI, 39, 59). Et Apostolo asserente et dicente:
| #### “Obediens,” |
#### inquit,
| #### “factus Patri usque ad mortem, mortem autem crucis” |
#### (Philipp. II, 8). His testimoniis sanctarum Scripturarum quid persuadere conantur, nisi propterea Patris et Filii diversas esse naturas, quia obediens Patri ostenditur Filius? Quod tamen de hominibus non utique dicerent: neque enim si homo filius homini patri suo sit obediens, ideo amborum diversa natura est. ####  |