| #### CAPUT VIII. Epilogus. |

| #### #### Quapropter, fratres charissimi, nos illud evangelicum ruminantes, Quid prodest homini si universum mundum lucretur, animae vero suae detrimentum patiatur? Vel quam commutationem dabit homo pro anima sua (Id. XVI, 26)? voluntarie pro Christo nunc ponamus quandoque dimittenda: ne, quod absit, pro transitoriis amittamus aeterna. Hauriamus antidotum momentaneae amaritudinis, ut quandoque percipiamus immensae gaudia salutis. Sic modo curramus, ut in futuro comprehendamus: ubi inveniemur, ibi judicabimur. Non perdamus tempus acceptabile: non enim erit apud inferos locus poenitentiae. Dum igitur vacat, dum sumus in via, adversario nostro legi Dei consentiamus. Lex quippe divina noster ideo dicitur adversarius, quia nostris carnalibus omnino contradicit voluptatibus. Adversario itaque nostro, id est, Evangelio, dum rex exspectat, dum nos adhuc ad pacem invitat, nuntios mittamus; cum eo pacis foedus ineamus: ut cum venerit ille magnus paterfamilias, non ut servos inutiles puniendos, sed ut filios haereditandos inveniat, secumque introducat ad nuptias, ut de suis beneficiis sibi perennes reddamus gratias Jesu Christo Domino nostro, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat in saecula saeculorum. Amen. |