| #### CAPUT LV. Quam lugenda animarum perditio. |

| #### #### O mi frater, numquid ferreae sunt carnes nostrae, ut non contremiscant; vel etiam sensus noster adamantinus, ut non mollescat, aut etiam non evigilet ad talia Dei verba? Quare non dicimus cum propheta, Quis dabit capiti nostro aquam, et oculis nostris fontem lacrymarum, et ploremus die ac nocte vulneratos filios plebis nostrae (Jerem. IX, 1)? Deficiunt flendo oculi eorum, qui considerant, non solum mortes corporum, verum etiam animarum Christianorum. Quis luctus idoneior, quis planctus certior inveniri potest, quando unusquisque nostrum de anima perdita luget et dolet cum Apostolo, qui dixit, Quis infirmatur, et ego non infirmor? Quis scandalizatur, et ego non uror (II Cor. XI, 29)? atque iterum alio in loco dilectionem proximorum compassus, dicit, Optabam esse anathema pro fratribus meis a Christo (Rom. IX, 3)? Discamus in tanto Christi apostolo tantam flagrare Christi charitatem, dum sciebat quod unico Filio suo non pepercisset, sed pro nobis omnibus tradidisset eum (Rom. VIII, 32). Pro omnibus nobis dicit: ideo nulli laici, nulli clerici, nullae sacratae virgines, nullae viduae debent negligere salutem animarum suarum, dum tanti sanguinis pretium pro nobis fusum esse manifestum est. ####  |