| #### CAPUT PRIMUM. De anima tractatio suscipitur. |

| #### #### 1. Et finxit Deus hominem pulverem de terra, et flavit in faciem ejus flatum vitae, et factus est homo in animam viventem. Haec verba Scripturae nobis et in principio superioris libri consideranda proposuimus, et de ipso homine facto, maximeque de ejus corpore, quantum satis duximus, quod secundum Scripturas visum est, disseruimus. Sed quia de anima humana non parva quaestio est, ad hunc eam librum differendam putavimus, nescientes quantum nos Dominus adjuturas esset recte loqui cupidos; illud tamen scientes, nisi quantum ipse adjuvaret, recte non esse locuturos. Recte est autem veraciter atque congruenter, nihil audacter refellendo, nihil temere affirmando, dum adhuc dubium est, verum falsumne sit, sive fidei, sive scientiae christianae; quod autem doceri potest vel rerum ratione apertissima, vel Scripturarum auctoritate certissima, sine cunctatione asserendo. #### 2. Ac primum illud videamus, quod scriptum est, Flavit, vel, Sufflavit in faciem ejus flatum vitae. Nonnulli enim codices habent, Spiravit, vel, Inspiravit in faciem ejus. Sed cum Graeci habeant ENEFYSESEN, non dubitatur flavit vel sufflavit esse dicendum. Quaerehamus autem in superiori sermone de manibus Dei, cum homo de limo formatus cogitaretur: quid ergo nunc dicendum est in eo quod scriptum est, Sufflavit Deus, nisi quia sicut non manibus corporis finxit, ita nec faucibus labiisque sufflavit? #### 3. Verumtamen hoc verbo Scriptura in quaestione difficillima plurimum nos, quantum opinor, adjuvat. ####  |