| #### CAPUT XXIX. Cordis requies. Oratio attenta. |

| #### #### Revera haec est cordis vera requies, cum totum in amorem Dei per desiderium figitur, nec quidquam aliud appetit: sed in eo quod tenet, felici quadam dulcedine delectatur, delectando jucundatur. Si vero vana aliqua cogitatione, vel rerum occupatione inde aliquantulum abstractum fuerit, summa cum festinatione illuc redire festinat, exsilium reputans alibi quam ibi moram facere. Nam sicut nullum est momentum, quo homo non fruatur vel utatur Dei pietate vel misericordia; sic nullum debet esse momentum, quo eum praesentem non habeat in memoria. Idcirco non brevi crimine tenetur astrictus quisquis in oratione cum Deo loquitur, et subito abstrahitur ab ejus conspectu, quasi ab oculis non videntis nec audientis. Hoc autem fit, quando cogitationes suas malas et importunas sequitur, et aliquam vilissimam creaturam, ad quam mentis intuitus facile distrahitur, ei praefert: illam videlicet in cogitatione saepius revolvendo vel cogitando, quam Deum quem assidue deberet recolere, creatorem adorare, salvatorem exspectare, vel timere judicem . Quidquid igitur aspectum ab eo retrahit, omnino fugiendum est et exsecrandum. ####
| #### Quisquis amas mundum, tibi prospice quo sit eundum. Haec via qua vadis, via pessima plenaque cladis. |
#### ####  |