| #### CAPUT X. |

| #### #### Incogitabilis Verbi nativitas. Verum quoniam ii qui apud nos filii hominum videntur vel caeterorum animalium, semini eorum a quibus seminati sunt, respondent. vel etiam earum in quarum utero formantur ac nutriuntur, habentes ex his quidquid illud est quod in lucem hanc assumunt ac deferunt processuri: infandum est et illicitum, Deum Patrem in generatione unigeniti Filii sui, atque in substantia ejus exaequare alicui vel hominum vel aliorum animantium generanti. Sed necesse est exceptum aliquid esse, et Deo dignum, cujus nulla prorsus comparatio, non in rebus solum, sed ne in cogitatione quidem vel sensu inveniri potest, ut humana cogitatio possit apprehendere, quomodo ingenitus Deus Pater efficitur unigeniti Filii. Est ita namque aeterna ac sempiterna generatio, sicut splendor generatur ex luce. Non enim per adoptionem spiritus, Filius fit exstrinsecus: sed natura Filius est. Videamus tamen quomodo haec quae dicimus etiam divinae Scripturae auctoritate muniantur. Ait apostolus Paulus, unigenitum Filium imaginem esse invisibilis Dei, et primogenitum eum esse totius creaturae (Coloss. I, 15). Ad Hebraeos vero scribens de eo dicit, quod sit splendor gloriae, et figura expressa substantiae ejus (Hebr. I, 3). Invenimus etiam nihilominus in Sapientia, quae dicitur Salomonis, descriptionem quamdam de Dei Sapientia, hoc modo scriptam: Vapor est enim, inquit, virtutis Dei, et APORROIA, id est, emanatio gloriae Omnipotentis purissima. Ideo ergo nihil commaculatum in eam incidere potest. Splendor est enim lucis aeternae, et speculum immaculatum inoperationis Dei, et imago bonitatis ejus (Sap. VII, 25, 26). Sapientiam vero Dei dicimus, sicut superius diximus, subsistentiam habentem non alibi nisi in eo qui est initium omnium, ex quo nata est. Quae Sapientia, quia ipse est qui est solus natura Filius, idcirco et Unigenitus dicitur. ####  |