| #### CAPUT X. Poenitentis affectus. |

| #### #### Sed unde, Deus meus, tantorum criminum correctio, unde tibi tantorum scelerum satisfactio? Praecipitare ergo, miser homuncio, in profundum immoderatae moestitiae, qui sponte praecipitatus es in barathrum horrendae nequitiae. Obruere, infelix, mole terribilis doloris, qui libens corruisti in coenum infernalis fetoris. Obvolvere, aerumnose, iterum volens horridis in tenebris inconsolabilis luctus, qui volens provolutus es in voragine tam sordidi fluctus . Volutare in gurgite amaritudinis, qui delectatus es in volutabro turpitudinis. Terror horribilis, dolor terribilis, moeror inconsolabilis, aggregate vos super me, irruite, obruite, perturbate, obvolvite, possidete. Justum est, justum est, torquete reum, vindicate Deum. Praesentiat fornicator inferni tormenta quae meruit, praegustet quod praeparavit, bibat quod nutrivit, assuescat quod est passurus. Consolatio, sanitas, laetitia, nolo vos, nisi forte peccati venia reduxerit vos. Procul estote ante mortem, nisi forte indulgentia revocet vos mihi ante mortem. Impossibile est non flere peccatorem, vel hic, vel in futuro. Sit itaque poenitentia continua, amara comes aetatis meae, continuus dolor, insatiabilis tortor vitae meae. Sint moeror et acerbus luctus infatigabiles tortores juventutis et senectutis meae. Utinam ita sit; oro et desidero ut ita sit. Si enim non sum dignus oculos ad coelum levare orando coram te, Domine Deus, certe non sum indignus eos vel plorando caecare. Si confunditur mens mea pudore conscientiae, aequum est ut confundatur turbine luctuosi doloris et tristitiae. Si timet exhiberi ante conspectum Domini Dei sui, justum est ut habeat ante conspectum suum tormenta sceleris sui. Respira, o peccator, respira tandem aliquando, et fuge ad ipsum, quem offendisti, Deum: fuge, inquam, ab irato ad placatum. ####  |