| ### SERMONES AD FRATRES IN EREMO COMMORANTES ###  |

| #### ADMONITIO IN SERMONES AD FRATRES IN EREMO |

| #### #### In ea Sermonum collectione duo erant vere Augustiniani, qui nimirum de Communi vita clericorum appellantur, locum in superiore tomo suum tenentes, ordine 355 et 356. Reliquos fere omnes subdititios et Augustino indignos haberi ac dici patiemur ab eruditis. Inter eos Baronius, ad annum Christi 382: Auctor, ait, illorum sermonum non nisi impostor dicendus, cum multorum mendaciorum sanctissimum ac doctissimum virum constituerit assertorem. Et ad annum 385: Frigidus ille fictor multa delira, vana et fabulosa sub tanti Patris nomine effutit, portentosa mendacia blaterat, etc. Bellarminus, lib. de Scriptoribus Ecclesiasticis: Sermones, inquit, ad Fratres in eremo videntur magna ex parte conficti. Inter illos multi sunt leves et fabulosi. Phrasis est inepta, impropria, lutulenta, ut mirum sit potuisse ejusmodi sermones S. Augustino ab aliquo viro prudente tribui. Lovanienses Theologi censura in eosdem sermones praefixa: Satis constat sub D. Augustini nomine a quodam semilatino exercitii causa conscriptos esse. Aliquando intermiscet verba Augustini, Caesarii, Gregorii. Martinus Lypsius ex phrasibus et dictionibus quibusdam suspicatur auctorem fuisse exclamatorem Galloflandrum. Haec Lovanienses, qui ex Mauburno addunt hos sermones a Conservatore Apostolico Rhegii, anno 1414, damnatos et reprobatos. Erasmus ad Fonsecam Archiep. Tolet. praefatione in Augustinum scribit: In omnibus quae illi falso sunt inscripta, nihil insulsius aut impudentius Sermonibus ad Eremitas, in quibus nec verba, nec sententiae, nec pectus, nec omnino quidquam est Augustino dignum. Idem in libro de Ratione concionandi tertio: In his, ait, sermonibus cervisiae quoque meminit Flandricus, ut suspicor, Augustinus. Omnia miram barbariem crepant, exceptis iis quae ex aliis auctoribus assuta sunt. Etenim, ut quaedam argumenta artifex ille sumpsit e Vita Augustini, ita materiam e variis diversorum auctorum locis, licet indocte et impudenter omnia. Mittimus censuras Pauli Langii in Chronico Citizensi ad annum 1259, Joannis Mauburni in Venatorio Canonici Ordinis Simonis Verlini in Crisi Augustiniana, et aliorum. Arbitratur Erasmus opus esse alicujus ex Augustinensium Ordine monachi, qui hoc fuco studuerit suum sodalitium orbi commendare, si persuasisset tantum virum ejus instituti fuisse auctorem. Nobis porro tales videntur ii sermones, qui credi potuissent ab aliquo potius Augustinensis Ordinis aemulo invidiose ac maligne conficti. Certe quidem viri ex eodem Ordine eruditi eos nunc tandem reprehendunt palam et repudiant. Jacobus Hommei in Collectaneorum libro cui Supplementum Patrum nomen fecit, pag. 645, sententiam de his sermonibus suam dicit in haec verba: Pauci mihi stilum ingeniumque S. Doctoris exhibent, plures mentiuntur, plurimi offendunt. Lupus Christianus, lib. de Origine Eremitarum S. Aug. cap. 35, ope atque opera omni enititur, ut sermones iidem abjiciantur. Dico itaque, ait, ac constanter assero praefatos istos sermones non esse Augustini, sed esse opus nescio cujus impostoris. Et paulo post: Bonus ergo ille istorum sermonum auctor imitatus est nescio quos nostri saeculi homines, qui conficta miracula, aliaque id genus falsa ad alicujus religiosi Ordinis laudem ac commendationem in vulgus spargere, esse putant fraudes licitas ac pias. Nempe palam esse ait, auctorem fuisse eremitam Augustinensem. Denique iis operosius discussis et multis in sermone 5 observatis erroribus concludit: Constat ergo istorum sermonum auctorem non esse S. Augustinum, sed nescio quem impudentissime mendacem, aut profundissime imperitum. Bernardus Vindingus, theologus item Augustinianus, censura Bellarmini laudata et probata in Critico Augustiniano, haec inter alia scribit ad sermonem 5: Qui enim complures alias et aeque stultas fabulas de Petro, Juda et Simplicio serm. 28, de Cyrillo serm. 33, de Aethiopibus acephalis serm. 37, de sepulcro Caesaris serm. 48, de quadam anima de Aegypto exeunte serm. 69, honorifico Augustini nomine comminisci ausus est, non eum merito et hic nequissime mentitum pro certo habeam? etc. #### Ante annos abhinc circiter trecentos collectionem istam Sermonum (certe a nemine prius laudatam) edidit Augustinensis Ordinis eremita percelebris, Jordanus de Saxonia, qui natus Quindelimburgi, diem obiit Viennae ad Danubium, anno 1380. Autographum Jordani servant RR. PP. Augustiniani in majori conventu Parisiensi, huc olim transmissum cura ipsius auctoris, qui admonitionem in fronte voluminis scripsit in haec verba: Quia juxta dictum Sapientis, Ad locum unde exeunt flumina revertuntur, ut iterum fluant: hinc est quod ego frater Jordanus de Saxonia, dictus de Quedelingberg, inter scholares Parisienses minimus, quosdam sermones beatissimi patris nostri ac doctoris eximii Augustini, cum quibusdam aliis tractatibus, seu opusculis, vel legendis, de vita et gestis ejusdem sancti Patris, ac suae piae matris sanctae Monnicae, atque de translationibus eorumdem, prout ad me fide digna assertione ac fideli communicatione undequaque exemplaria devenerunt, quibusdam quidem de Parisiis, quibusdam vero de Curia Romana, nonnullis quoque de antiquis et approbatis monasteriis ad me perductis, in unum volumen collegi, ipsumque ad locum Parisiensem, mare utique copiosum, unde omnia scientiarum flumina exire dignoscuntur, destinare sategi; quatenus exinde fluat iterum per Ordinem universum, obsecrans in visceribus charitatis, ut quicumque fratrum de studio conventus nostri Parisiensis, cui hunc librum, in libraria ejus conventus ad communem utilitatem ponendum, pro munusculo charitatis donare decrevi, in eo legerit, vel eum forsitan transcribi fecerit, oret pro donantis anima, ut Augustini meritis coeli fruatur gaudiis. In Jordani volumine non omnes qui hic subsequuntur, sermones exstant; sed isti tantum, 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 26 et 54, Ad Fratres in eremo, inscripti: postea vero subjicitur sermo nunc ordine quintus, sed a Jordano inter ultimos collocatus, et Ad Presbyteros Hipponenses appellatus. Huic mox Jordanus subjunxit duos sermones de Communi vita clericorum. Tum inde sermones 38, 43, 44, et alios tres, ac 76. Cum Jordani autographo ita concordant codices Colbertinus et Victorinus, ut ipsos ex illo descriptos credamus: tametsi admonitionem initio et aliquot in fine sermones omittant. Plures ejusdem collectionis libros Mauburnus a se visos testatur, eosque in Sermonum numero discrepantes. Apud Almanniam, ait, sunt 26, aut 27. Apud Brabantiam 32, aut supra. In Italia sexagenarium numerum supergressi sunt, et adhuc quotidie increscunt. Sermonum 48 priorum (uno excepto 45) idem omnino stilus. Reliqui variis ex Mss. sunt revera collecti, sed minus sincere exhibiti. Collectioni autem augendae potissimum locum praebuit Germanense nostrum aut simile quoddam exemplar, quo nimirum continentur sermones 49, 62, 63, 64, 65, 66, 67 et 68, quibus tamen plura de suo addidit collectionis auctor ac mutavit. ####  |