| #### CAPUT VII. Quibus sacerdotibus peccata enuntianda. |

| #### #### Sed ne quaedam quorumdam superstitio presbyterorum a nobis intacta quasi ignota transigatur, nunc aliquantulum nostri sermonis consummatio, quoniam coram illis confitendum est, respiciat presbyteros. Esset autem id scribere supervacaneum, nisi errori cuidam jam in multos serpenti praetenderetur obvium. Melius est quoque ignorantiae presbyterorum consulere, quam ignorantes in ignorantia sua incastigatos remanere: posset autem et tibi, quoniam nocuit multis, nocere. Prout superius intimatum est, coram sacerdote confiteri habes, ipsiusque judicium subire debes. Sed sicut stella differt a stella in claritate, sic sacerdos differt a sacerdote in sua conversatione. Multorum siquidem est vocari sacerdotes, sed non est omnium esse sacerdotes. Siquidem multis presbyteratus committitur dispensatio, sed non omnes pariter commissae dispensationis inserviunt ministerio. Alius equidem commodis praesentibus, quae sua sunt, non quae Jesu Christi exquirens, inexplebiliter inhiat: alius praepeditur ex incuria: alius suffocatur ex ignorantia, et tamen ignorans ignorabitur (I Cor. XIV, 38): alius vero concreditae custodiae competenter locum et tempus explorat, respondetque probati vita ministri necessitatibus injuncti ministerii. Ex his vocandi sunt, si noveris, peritiores et curiosiores. Si enim morbis corporum medici probatiores exquiruntur; quanto magis spiritualibus animarum putredinibus adhibendi sunt medici subtiliores, et, si dici liceat, spiritualiores? Non dico tamen ut damnes vel reprehendas Domini sacerdotes: novit enim Dominus qui sunt ejus (II Tim. II, 19). Sed dico, si recipis prophetam in nomine prophetae, vel justum in nomine justi, mercedem vel prophetae vel justi recipies (Matth. X, 41). Ergo tales vocandi sunt. ####  |