| #### CAPUT IX. |

| #### #### Patientia animi. Per hanc patientiam sustinemus, etiam dum corpore sani sumus, quod inter hujus saeculi scandala beatitudo nostra differtur: unde dictum est quod paulo ante commemoravi, Si quod non videmus speramus, per patientiam exspectamus. Hac patientia sanctus David conviciantis opprobria toleravit, et cum facile posset ulcisci, non solum non fecit, verum et alium pro se dolentem commotumque compescuit (II Reg. XVI, 5-12); et potestatem regiam magis adhibuit prohibendo, quam exercendo vindictam . Neque tunc ejus corpus aliquo morbo affligebatur aut vulnere, sed humilitatis tempus agnoscebatur, ac ferebatur voluntas Dei, propter quam patientissimo animo amaritudo contumeliae bibebatur. Hanc patientiam Dominus docuit, quando commotis zizaniorum permixtione servis, et volentibus ea colligere, dixit respondisse patremfamilias, Sinite utraque crescere usque ad messem (Matth. XIII, 30). Oportet enim patienter ferri, quod festinanter non oportet auferri. Hujus et ipse patientiae praebuit et demonstravit exemplum, quando ante passionem corporis sui, discipulum Judam priusquam ostenderet traditorem, pertulit furem (Joan. XII, 6, et XIII, 29); et ante experimentum vinculorum et crucis et mortis, labiis ejus dolosis non negavit osculum pacis (Matth. XXVI, 29). Haec omnia, et si qua alia sunt quae commemorare longum est, ad eum patientiae modum pertinent, quo animus non sua peccata, sed quaecumque extrinsecus mala patienter sustinet in se ipso, suo prorsus corpore illaeso. ####  |