| #### QUAESTIO XLVI |

| #### #### Apostolus Legem datam a Moyse, et sanctam, et justam, et bonam, et spiritualem appellat (Rom. VII, 12, 14). Alibi dicit, Lex enim iram operatur; et, Ubi non est Lex, nec praevaricatio (Id. IV, 15). Sine enim his esse, securitas est. #### Ipse dicta conferens, satis tibi debueras facere. Nam sic solent dubii facere quaestiones, ut unius dicta, quae fas non est reprehendere, pugnantia et inimica quaerantur. Si enim Apostolus Legem sanctam, et justam, et bonam, et spiritualem vocat, vir omni laude praecipuus, et undique veritate munitus; sufficeret hoc ad fidem, et de hoc quod videtur in verbis contrarium, sine obstinatione et invidentia quaerendum erat. Propositio enim haec impunitatem peccandi vult. Nam Apostolus utique cum legem fidei pro temporis merito et gratia praeferret apud Romanos, qui sub fide Christi in Legem fuerant inducti. In legem dico, non eam quae naturalis est: nam utique in legem erant Romani, quam de Athenis decemviri missi, et post alii duo attulerunt, quae in duabus tabulis scripta est, quae in Capitolio obrutae sunt; sed eam quae factorum appellatur, ut circumciderentur, sabbatum observarent et neomenias, discernerent escas, circa mundanda vasa essent solliciti, et caetera quae continentur in Lege hujusmodi. Hanc ergo Legem dicit iram operari: propterea enim irato Deo addita sunt haec, ut oneri essent perfidiae Judaeorum. De tantis enim necesse est ut aliquid praetereat. Unde apostolus Petrus: Quid, inquit, imponitis jugum super cervicem fratrum, quod neque patres nostri, neque nos potuimus portare (Act. XV, 10)? Denique dicit Deus per Jeremiam prophetam: Dedi illis praecepta non bona (Ezech. XX, 25). Post enim offensiones multas et tentationes in Deum et contumelias factas Moysi et detractiones de Deo, haec data sunt, quae observarent, ut premeretur dura cervix eorum, et quocumque se converterent, Legem haberent, ut nullum eis esset refrigerium. Ut ergo ab hac illos Lege tolleret Apostolus, Ubi, ait, non est Lex, nec praevaricatio: ut securi per compendium possint Deo servire spiritualiter. Quia, inquit, legem Judaeorum servantes, necesse est ut praevaricetis. Tanta enim sunt praecepta, quae impleri impossibile est. Nam quomodo de ista lege diceret, quae naturalis est? Nam Moyses ideo scripsit, ut auctoritatem illius firmaret, non quia ante non erat, cum legamus vindicatum esse ante Moysen; sed ut exponeret Romanis non debere vivere jam sub Lege, quos sub Lege agere expediebat. Nec aliter enim possent servare justitiam. Denique dicit ad eos: Vis non timere potestatem? Bonum fac; et, Qui contemnunt, ipsi sibi damnationem acquirunt (Rom. XIII, 3, 2). Spiritualem ergo hanc legem dicit, quam et sanctam, et justam, et bonam ostendit. Haec est quam naturalem diximus, quae prohibet peccare: dux est enim bonae vitae. Huic addita Lex fidei perfectum hominem facit. Nam quia communi nomine nuncupatur lex haec quam naturalem dixi, et illa quae factorum lex dicitur, contra Legem loqui videtur Apostolus. Sed ne hanc exinanire videretur, sine qua vita haec gubernari non potest, dicit, Scimus quia Lex spiritualis est: ut illam quam exinanit, lex sabbati, et circumcisionis, et escarum, et neomeniarum sciretur. Illa enim idcirco spiritualis dicitur, quia omnia punit peccata. ####  |