| #### CAPUT XX. Ad cibos ut ad medicinam accedere. |

| #### #### Ventris ingluvies dicit, Ad esum Deus omnia munda condidit: et qui saturari cibo respuit, quid aliud quam muneri concesso contradicit? Sed ciborum parcimonia respondet, Unum horum quod dicis, verum est. Ne enim homo fame moreretur, omnia ad esum Deus munda creavit: sed ne comedendi mensuram excederet, abstinentiam imperavit. Nam inter caetera sua mala, saturitate maxime panis Sodoma periit, Domino attestante, qui ad Jerusalem per prophetam loquitur dicens, Haec est iniquitas sororis tuae Sodomae, saturitas panis (Ezech. XVI, 49). Quapropter sicut aeger ad medicinam, sic ad sumendas dapes debet quisque accedere: nequaquam videlicet in illis voluptatem appetens, sed necessitati succurrens. Hinc incarnata Veritas per Evangelium ait, Attendite ne graventur corda vestra in crapula et ebrietate (Luc. XXI, 34). Quo contra de insatiabili Judaeorum voracitate Apostolus dicit, Multi ambulant, quos saepe dicebam vobis, nunc autem et flens dico, inimicos crucis Christi: quorum Deus venter est, et gloria in pudendis eorum, qui terrena sapiunt (Philipp. III, 18, 19). Et rursum: Esca ventri, et venter escis; Deus autem et hunc et has destruet (I Cor. VI, 13). Ille autem plene hoc vitium superat, qui in sumendis dapibus non solum parcimoniam tenet, ut scilicet refectionem semper esuriens imperet; verum etiam accuratiores simul et suaviores epulas, excepta corporis infirmitate et hospitum susceptione, contemnit. ####  |