| ### DE UTILITATE JEJUNII SERMO ###  |

| #### CAPUT PRIMUM. |

| #### #### 1. Jejunium Deo exhibere hominum est, non Angelorum. De utilitate jejunii admonemur aliquid loqui; et Deus admonet, et tempus nos admonet. Haec enim observatio, haec virtus animi, haec fraudatio carnis et lucrum mentis ab Angelis non exhibetur Deo. Ibi enim omnis est copia et sempiterna securitas: et ideo nullus defectus, quia in Deum plenus affectus. Ibi panis Angelorum: quem panem Angelorum ut manducaret homo, factus est homo. Hic omnes animae terrenam carnem portantes, de terra implent ventres: ibi spiritus rationales coelestibus corporibus praesidentes, de Deo implent mentes. Et hic cibus est, et ibi cibus: sed cibus iste cum reficit, deficit, et sic implet alvum, ut ipse minuatur; ille autem et implet, et integer permanet. Hunc cibum nobis esuriendum Christus indixit, dicens: Beati qui esuriunt et sitiunt justitiam, quoniam ipsi saturabuntur (Matth. V, 6). Pertinet ergo ad homines hanc vitam mortalem gerentes, esurire ac sitire justitiam: impleri autem justitia, ad aliam vitam pertinet. Hoc pane, hoc cibo pleni sunt Angeli: homines autem dum esuriunt extendunt se; dum se extendunt, dilatantur; dum dilatantur, capaces fiunt; capaces facti, suo tempore replebuntur. Quid ergo? hic nihil inde capiunt qui esuriunt et sitiunt justitiam? Capiunt plane: sed aliud est, cum quaerimus de refectione iter agentium; et aliud, cum quaerimus de perfectione beatorum. Apostolum audi esurientem et sitientem, et utique justitiam, quanta in hac vita capi potest, quanta geri justitia. Quis enim nostrum se illi vel conferre audeat, nedum praeferre? Sed quid ait, Non quia jam acceperim, aut jam perfectus sim. Videte quis loquatur: Vas electionis, et extremum quodam modo fimbriarum vestimenti Domini; sed tamen quod ad fluxum sanguinis sanat tangentem, quia credentem: novissimus enim Apostolorum et minimus, sicut ipse ait, Ego sum novissimus Apostolorum; et, Ego sum minimus Apostolorum: et iterum, Non sum dignus vocari apostolus, quia persecutus sum Ecclesiam Dei: sed gratia Dei sum id quod sum; et gratia ejus in me vacua non fuit, sed plus omnibus illis laboravi: non ego autem, sed gratia Dei mecum (I Cor. XV, 8-10). Haec audiens tu, tanquam plenum et perfectum tibi videris audire. Audisti quid ructet, audi et quid esuriat. Non quia jam acceperim, aut jam perfectus sim, ait. Fratres, ego non arbitror me apprehendisse: unum autem quae retro oblitus, in ea quae ante sunt extentus, secundum intentionem sequor ad palmam supernae vocationis Dei in Christo Jesu (Philipp. III, 12-14). Dicit se nondum esse perfectum, quod nondum acceperit, nondum apprehenderit: dicit se extendi, dicit se sequi ad palmam supernae vocationis. In via est; esurit, impleri vult, satagit, pervenire desiderat, aestuat: nihil illi tam magnae morae est, quam dissolvi et esse cum Christo (Id. I, 23). ####  |