| #### QUAESTIO XXXII |

| #### #### Legimus apud Salomonem, Dives et pauper obviaverunt sibi; fecit autem ambos Dominus (Prov. XXII, 2): quomodo ergo personarum acceptio non est apud Deum? #### Longe absit a fidelium mentibus haec impietatis assertio. Nam Scriptura ne pauperem contemnendum doceret, et divitem honorificandum, ostendit amborum opificem esse Deum: non utique in paupertate et divitiis, sed in eo quod sunt. Si enim facultatibus ab invicem discrepant, non tamen naturae substantia. Nec enim quia occasiones proventus quosdam faciunt in mundo, aut prosperos in divitiis, aut infaustos in paupertate, idcirco despiciendi sunt quos Deus non humiliavit, aut suspiciendi quibus veritas non dedit testimonium. Contemnendi plane sunt, sed corruptores morum et sacrilegi in Lege Dei; honorandi vero diligentes Deum et disciplinae cultores. Hi enim divites apud Deum habentur, qui bonae conversationis sunt: et quanto in mundo contemptibiliores sunt, tanto magis honorificentiores sunt in coelo. Nam qui beneficium temporis habent in ampliandis facultatibus, si se cognoscant, et Dei intelligant voluntatem, qui terram omnibus dedit, et solem suum cunctis oriri jubet, et pluvias indiscretas effundit (Matth. V, 45); iniquitas autem temporis, aut fortuitae occasionis, aut indigentia quibusdam abnegat quae Deus omnibus dedit; ipsi ministrant eis, ut perficientes Dei voluntatem, non solum in mundo, sed et in coelo divites sint, ne pauci temporis divitiae excludant aeternas. Illi vero quos paupertatis causa despiciendos putant, si futurum Dei judicium contemplentur, illic semper divites erunt, ubi divites saeculi egebunt, poenitentes se pauperes non fuisse. ####  |