| #### CAPUT XVII. Paradisi felicitas. |

| #### #### O anima mea, revertamur ad civitatem coelestem, in qua scripti sumus et cives decreti. Sicut ergo cives sanctorum, et domestici Dei, et sicut haeredes Dei, cohaeredes autem Christi, consideremus inclytam nostrae urbis felicitatem, in quantum considerare possibile est. Dicamus ergo cum Propheta: O quam gloriosa dicta sunt de te, civitas Dei! Sicut laetantium omnium habitatio est in te (Psal. LXXXVI, 3 et 7). Fundaris enim exsultatione universae terrae: non est in te senectus nec senectutis miseria; non est in te mancus, nec claudus, nec gibbosus, nec deformis; dum omnes occurrunt in virum perfectum, in mensuram aetatis plenitudinis Christi (Ephes. IV, 13). Quid hac vita beatius, ubi non est paupertatis metus, non aegritudinis imbecillitas; nemo laeditur, nemo irascitur, nemo invidet; cupiditas nulla exardescit, nullum cibi desiderium, nulla honoris aut potestatis pulsat ambitio? Nullus ibi diaboli metus, insidiae daemonum nullae, terror gehennae procul, mors neque corporis neque animae, sed immortalitatis munere jucunda vita. Nulla erit tunc usquam discordia; sed cuncta consona, cuncta convenientia: quia omnium sanctorum una erit concordia; pax cuncta et laetitia continet, tranquilla sunt omnia et quieta. Jugis splendor, non iste qui nunc est, sed tanto clarior quanto felicior: quia civitas illa, ut legitur, non egebit lumine solis, sed Dominus omnipotens illuminabit eam, et lucerna ejus est Agnus (Apoc. XXI, 23): ubi sancti fulgebunt ut stellae in perpetuas aeternitates; et sicut splendor firmamenti, qui erudiunt multos (Dan. XII, 3; Sap. III, 7). Quapropter nox ibi nulla, nullae tenebrae, concursus nubium nullus, nec frigoris ardorisve asperitas ulla: sed talis erit rerum temperies, quam nec oculus vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit (I Cor. II, 9; Isai. LXIV, 4), nisi illorum qui ea perfrui digni inveniuntur, quorum nomina scripta sunt in libro vitae. Verum super haec omnia est, consociari choris Angelorum et Archangelorum, atque omnium coelestium Virtutum; intueri Patriarchas et Prophetas, videre Apostolos et omnes sanctos, videre etiam parentes nostros. Gloriosa sunt haec: sed multo gloriosius est praesentem Dei vultum cernere, incircumscriptum lumen videre. Superexcellens autem gloria erit, cum Deum videbimus in se ipso, videbimus et habebimus in nobis, quem cernere finis non est . ####  |