| #### QUAESTIO LXIII |

| #### #### Quid est ut cum Apostoli omnes curas sibi oblatas sanassent, propriis tamen infirmis medelam non dederint? Nam utique Epaphroditus usque ad mortem non aegrotasset (Philipp. II, 27), si intercessio Apostoli fuisset audita. Quis enim dubitet orasse hoc saepe Apostolum, et non impetrasse? Si enim auditus fuisset, statim infirmitas fuisset adempta? #### Signa et virtutes idcirco ab Apostolis factae sunt, ut infidelitas cogeretur ad fidem, ut videntes facta quae hominibus impossibilia sunt, Dei ex hoc esse praedicationem agnoscerent, et rationem esse in fide, virtute probarent: ut quoniam verbis semper contradicitur, testis virtus posita est, cui cum verba cedunt, rationem esse in fide significat, quae verbis exprimi non potest. Inter fideles igitur non jam signa et prodigia sunt necessaria, sed spes firma. Postquam enim discitur vera esse quae promissa sunt, ad hoc se armat animus, ut spretis praesentibus, futuris dignus existat, meritum sibi collocans per laborem; hoc Salomone testante, qui ait, Fili, accedens ad servitutem Dei, sta in justitia et timore, et praepara animam tuam ad tentationem (Eccli. II, 1). Quoniam tentationibus proficit homo, haec data sunt monita. Unde Apostolus: Per tribulationes, inquit, oportet nos intrare in regnum Dei (Act. XIV, 21). Hae tribulationum tentationes diversis modis accidunt, ut perseverans animus in accepta fide possit coronari. Non solum enim in fide tentatur homo, sed et in aegritudine, et in damno, et in persecutione, et in morte charorum: ut si in his passionibus ad auxilium daemoniorum non fuerit abductus, sine sanguinis pretio mercetur martyrium. Non ergo ad dispendium Epaphroditi non impetravit Apostolus quod petiit, sed ad profectum: quia et in sua causa, cum postulasset, audivit, Sufficit tibi gratia mea; nam virtus in infirmitate perficitur (II Cor. XII, 9). ####  |