| #### CAPUT XI. De visione Domini in monte cum Moyse et Elia colloquentibus. |

| #### #### Licet in hac ostensione (Matth. XVII, 2, sqq.). Domini facies solari splendore fulserit, non tamen ipsa caro splenduit, sed divinitas latens in corpore, luminis sui portiunculam conspiciendam foris videntibus, quantum poterant, concessit. Unde ergo vestimenta candorem nivis habuerunt, dum neque de carne, neque de divinitate erant? Nisi forte ut per carnem divinitas foris illuxit, sic et caro illuminata de divinitate, per vestimenta radiavit. Moyses autem et Elias specialiter ad talem ostensionem, vel ut Legis et Prophetiae principes ad finem conducuntur, vel ideo ut Moysi cornuta facies, in quam non poterant filii Israel intendere (Exod. XXXIV, 35; II Cor. III, 13), et Elias curru igneo raptus (IV Reg. II, 11), comparato Christo obscurarentur. Et cum isti quadraginta dies jejunasse Scripturae vocibus memorantur; de Jesu tantum Domino his praesentibus, Patris se illis pronuntiantis testimonium. Sed dum Elias manens adhuc in corpore vel ad talem conductionem venerat, quid de Moyse dicendum est? utrum in corpore iterum ad hanc ostensionem aderat; an ex aere simulatum, sicut Samuel visus est, habitum fingebat? Et si suo corpore indutus venit, si hac vice resurrectionem suam, quae caeteris nonnisi in novissimo est futura, complevit? De qua quaestione auctores una eademque sententia prolata non differenter dicunt, quod dum Dominus cum tribus discipulis suis, et Elias, non cum imaginatis sed veris corporibus convenisse non dubitantur, et ipse Moyses in suo vero corpore de sepulcro resumpto videtur. Sed si Dominus Jesus, primogenitus mortuorum recte creditur (Apoc. I, 5), Moysi iterum post hanc visionem corpus sepulturae commendatur, ut ipsum in novissimo die, quando resurgent mortui, assumere possit . ####  |