| #### CAPUT XXVIII. De praedestinationis ac praescientiae Dei mysterio. |

| #### #### Dixisti enim, Veritas antiqua, Deliciae meae, esse cum filiis hominum (Prov. VIII, 31). Nonne homo putredo, et filius hominis vermis (Job XXV, 6)? Nonne universa vanitas omnis homo vivens (Psal. XXXVIII, 6)? Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos, et adducere eum tecum in judicium! Doce me, abyssus profundissima, creatrix sapientia. Qui librasti in pondere montes, et colles in statera, et appendisti molem terrae tribus digitis, suspende molem corporalitatis hujus, quam gero, tribus invisis digitis tuis ad te, ut videam et cognoscam, quam admirabilis es in universa terra. Lux antiquissima, quae lucebas ante omnem lucem in montibus sanctis aeternitatis antiquae, cui nuda et aperta erant omnia (Hebr. IV, 13) antequam fierent; lux, quae odio habes omnem maculam, utpote mundissima et immaculatissima, quae tibi deliciae cum homine? quae conventio lucis ad tenebras (II Cor. VI, 14)? Ubi sunt in homine deliciae tuae? ubi praeparasti tibi in me dignum sanctuarium majestatis tuae, in quod introiens habeas delicias dilectionis tuae? Mundum enim coenaculum decet te, mundans virtus, quae nonnisi a mundis cordibus videri potes (Matth. V, 8), multo magis nec haberi. In homine autem ubi templum tam mundum, ut te suscipiat, qui regis mundum? Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine? nonne tu qui solus es mundus (Job XIV, 4)? ab immundo enim quis mundabitur (Eccli. XXXIV, 4)? Nam et secundum legem, quam dedisti patribus nostris in igne comburente montem, et in nube tegente aquam tenebrosam, quidquid tetigerit immundus, immundum erit (Num. XIX, 22). Omnes autem nos quasi pannus menstruatae (Isai. LXIV, 6) de massa corrupta et immunda venientes, maculam immunditiae nostrae, quam celare saltem tibi qui omnia vides, non possumus, in frontibus portamus; quare mundi esse non possumus, nisi tu mundaveris, qui solus es mundus. Mundas autem de nobis filiis hominum eos in quibus tibi complacuit habitare; quos ab inaccessibilibus profundis secretis judiciorum incomprehensibilium sapientiae tuae, semper justorum, licet occultorum, sine eorum meritis praedestinasti ante mundum, vocasti de mundo, justificasti in mundo, et magnificas eos post mundum. Non autem omnibus hoc facis, quod admirantur tabescentes omnes sapientes terrae. Et ego, Domine, hoc considerans expavesco, et obstupesco de altitudine divitiarum sapientiae et scientiae tuae, ad quam ego non pertingo, et incomprehensibilia judicia justitiae tuae (Rom. XI, 33): quoniam ex eodem luto alia quidem facis vasa in honorem, alia in contumeliam sempiternam (Id. IX, 21). Quos igitur tibi elegisti de multis in templum, ipsos mundas, effundens super eos aquam mundam, quorum nomina numerumque tu nosti, qui solus numeras multitudinem stellarum, et omnibus eis nomina vocas (Psal. CXLVI, 4); qui etiam scripti sunt in libro vitae, qui nequaquam perire possunt, quibus omnia cooperantur in bonum, etiam ipsa peccata. Cum enim cadunt, non colliduntur, quia tu supponis manum tuam (Psal. XXXVI, 24); custodiens omnia ossa eorum, ut unum ex eis non conteratur. Attamen mors peccatorum pessima (Psal. XXXIII, 22); illorum, inquam, quos antequam faceres coelum et terram, secundum abyssum multam judiciorum tuorum occultorum, semper autem justorum, praescivisti ad mortem aeternam; quorum dinumeratio nominum et meritorum pravorum apud te est, qui numerum arenae maris dinumerasti, et dimensus es profundum abyssi, quos reliquisti in immunditiis suis, quibus omnia cooperatur in malum, et ipsa etiam oratio vertitur in peccatum; ut si etiam usque ad coelos ascenderint, et caput eorum nubes tetigerit, et inter sidera coeli collocaverint nidum suum, quasi sterquilinium in fine perdantur (Abdiae 4). ####  |