| #### CAPUT LVIII. |

| #### #### 68. Idem tractatur argumentum. Proinde si recte sentimus, sicut pro membris sanatis gratias agere, ita pro sanandis orare debemus, ut absolutissima cui nihil addi possit sanitate, perfecta Dei suavitate, plena libertate perfruamur. Non enim abnuimus humanam naturam posse esse sine peccato, aut ullo modo negare debemus perfici posse, quam proficere non negamus, sed gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum: eo adjuvante fieri dicimus, ut justa et beata sit, a quo creata est ut sit. Facile itaque refellitur, quod a quibusdam sibi dicit opponi,
| #### “Diabolus nobis adversatur.” |
#### Prorsus huic objectioni et eadem verba respondemus, quae ipse respondit:
| #### “Resistamus illi, et fugiet. Resistite, inquit beatus apostolus, diabolo, et fugiet a vobis (Jacobi IV, 7). Unde animadvertendum est quid possit his nocere quos fugit, vel quam virtutem habere intelligendus sit, qui solis praevalere non resistentibus potest.” |
#### Haec et mea verba sunt: verius enim dici non potest. Sed hoc interest inter nos et istos, quod nos etiam cum diabolo resistitur, poscendum Dei adjutorium, non solum non negamus, verum etiam praedicamus: isti autem tantam tribuunt potestatem voluntati, ut pietati auferant orationem. Nam utique ut diabolo resistamus et fugiat a nobis, ideo precantes dicimus, Ne nos inferas in tentationem (Matth. VI, 13): ideo et admoniti sumus tanquam ab imperatore milites exhortante et dicente, Vigilate, et orate, ne intretis in tentationem (Marc. XIV, 38). ####  |