| #### CAPUT PRIMUM. |

| #### #### 1. Poenitentiae utilitas. Errores temporis impugnantur. Qantum sit appetenda gratia poenitentiae, omnis clamat auctoritas, omnis bonorum vita conatur ostendere. Languores enim sanat, leprosos curat, mortuos suscitat, sanitatem auget quam conservat; claudis gressum, aridis copiam, caecis restituit visum; vitia fugat, virtutes exornat, mentem munit et roborat, omnia sanat, omnia redintegrat, omnia laetificat. Temperat successus, constringit impetus, moderatur excessus . Ignorans se, per hanc se recognoscit; quaerens se, per hanc se invenit. Haec est quae homines ad Angelos ducit, et creaturam reddit Creatori. Ista ovem perditam monstravit quaerenti (Luc. XV, 4), et decimam drachmam obtulit anxianti (Ibid, 8). Haec dissipatorem filium ad patrem reduxit (Ibid, 11), et vulneratum a latronibus custodi curandum tradidit (Id. X, 35). In hac omne bonum invenitur, per hanc omne bonum conservatur. Fugat tenebras, inducit lucem, excoquit omnia, ipsa ignis consumens. #### 2. Haec omnia, provida virago, sensisti, quae hoc tantum bonum tenere dilexisti. Vix enim diligitur, quod omnino ignoratur. Super hoc bonum innixa, fortis esse poteris ad omnia bona. Itaque voluntatem tuam, quam super hoc bono cognovi , libenter adjuvo: et suavem laborem super hac re, ut rogasti, desideranter suscipio, sperans Dei adjutorium in tuo merito. Scio enim intentionem tuam nunquam frustrandam, sed in omnibus quae desiderat ditandam. Nam cum esses dives, pauperem te pro Christo reddidisti, et in anima dives eris sancti commercii. Unde felix ego, si quid auxilii ad veras tuas divitias adhibere potero. Tuae itaque trado dilectioni, quidquid de poenitentia sentio, auctoritate patrum et illustratione sancti Spiritus. Nec modo hujus temporis tantum impugnamus errores, sed etiam de impugnatis per copiam rationum conamur tibi tradere dulcedinem suavitatis: ut integritas tuae mentis, quae Deo dante omnes repulit falsitates, super fugatis ratiocinando laetetur. ####  |