| #### SERMO XVIII. DE INVIDIA CAVENDA. |

| #### #### Fratres mei desideratissimi, nolite invicem invidere; sed studeat unusquisque Deo in cunctis placere. Invidia enim omnes virtutes concremat, omnia bona dissipat, omnia mala generat. Sed dicetis, Nos quidem grossi sumus, peccare optime scimus: sed vitare peccata vel a peccatis resurgere ignorantes et fragiles sumus: quomodo ergo invidiam habentem, vel nos ipsos habentes cognoscere poterimus? O fratres mei, cupitis vos ipsos, si invidi estis, cognoscere? cupitis et fratrem vestrum invidiam habentem cognoscere? Attendite quod ille invidus est, qui alienum bonum suum facit: et dum facere non potest, clamat per vicos et plateas, et velut canis latrat et ardet; sed primo se ipsum, more phoenicis, occidit. Quid enim agit phoenix, nisi quia dum senescit, ad partes calidissimas volat, ligna siccissima congregat, et lignis congregatis ligna alis percutit, et sic ignem accendit, et in eodem se comburi permittit? Ex quibus cineribus vermiculus nascitur, et postmodum phoenix alia efficitur. Sic et hypocrita facit, sic et invidus agit cunctis diebus vitae suae, intus et extra se comburens, se infestans, primo se ipsum vulnerans et vexans. O invide, quam paucos habes amicos, qui forsitan neminem habes, de cujus bono non doleas, et de cujus malo non gaudeas! Merito omni amico privari debes, eo quod de nullo amicorum bono gaudere probaris. O invidia omni vitio pejor, et omni peste deterior! O invide qui nunquam quiescere potes, an ignoras quod omnis malitia habet aliquam felicitatis umbram? Sed tu ipsa invidia nequissima pestis, tormentum sine refugio, morbum sine remedio, laborem sine respiratione, poenam sine intermissione, famem sine saturitate semper habere videris. O invide vermis mortifere, qui in hedera Jonae quotidie nasceris! O igneus serpens, quo populus Israel pungitur! Hic est enim, fratres charissimi, bruchus a quo fructus terrarum depascitur. Legimus enim, dilectissimi fratres mei, quod filiis Israel manna coelitus datum est, quo reservato scaturiebat multitudo vermium. Sic ex gratia divinitus collata fideli, occasionaliter in animo superbi invidia nascitur. Et quanto magis coelestis gratia fideli solidatur, tanto magis superbi mens in invidiae vermem resolvitur. Legimus etiam vermem ex hedera natum, cujus umbra Jonas a calore defendebatur: tandem hedera corruit, et funditus devastatur. Per vermem etiam invidiae filios Israel in Aegypto tegimus igneos serpentes pupugisse. Sic et vos eremi sacri cultores, veri filii Israel, dum invidos vestros de vobis susurrantes auditis, exsultate, quoniam filii Dei et sanctorum patrum effici meruistis. Exsultate, orantes pro eis, ut eos socios habere in sanctorum collegio mereamini: reprehendentes et ostendentes eis, quod ipsa invidia est illa pessima tinea, quae purpuramenta virtutum demolitur, aerugo quae thesaurum sapientiae depraedatur, bruchus qui terrarum virentia comburit; quia quidquid boni operis virescit in homine, pene pestis invidiae perdit. Haec est quae angelum de coelo projecit, quae hominem de paradiso exsulavit, quae filios Israel in deserto percussit, quae contra Joseph fratres armavit, quae Danielem in lacum leonum misit, quae Caput nostrum cruci affixit, quae Judam suspendi fecit. Scitote, fratres mei, atque discite, et super tecta praedicate, quod invidia est illa fera pessima, quae fidem tollit, concordiam dissipat, tertiam linguam multiplicat, justitiam disperdit , et omnia mala generat. Haec est quae Abel occidit, Adam oneravit, Pastorem suspendit, Petrum jugulavit dum Christum negavit, Paulum et Joannem decollavit, Stephanum lapidavit, Goliam prostravit, David decepit: haec est quae muros Jerusalem evertit, Romam depopulavit, Carthaginem destruxit, Trojam devastavit; et multa mala per hanc feram pessimam facta sunt. O frater mi dilecte, o rusticane amande, o dimidium animae meae, cur invidiam non deponis? cur eam diligis? Numquid mortem diligis, numquid ad suspendium pergis? numquid in lacum te projicis? O invide, qui nunquam quiescis, sed semper cum Saulo servos Dei persequeris, eos ligatos ducens ad principem sacerdotum, ecce alios laboras tenere, sed tu teneris ab illis; alios ligare procuras; sed ecce tu cadens in terram audis cum Saulo, Cur me persequeris (Act. IX, 4)? Alios tenere sollicitas, sed ecce caecatus teneris a cunctis. Alios defraudare procuras, et ecce nequiter defraudatus, mox deportaris ad terram. Eia ergo, fratres, deponite invidiam; et si quos invidos vos habere videtis, orate pro eis; quia toties moriuntur, quoties vident vos bonis omnibus refulgere operibus. Cupitis ergo eos torqueri? Nunquam enim melius invidos torquere poteritis, quam virtutibus et gloriae serviendo. Tunc enim latrant ut canes, devorant ut leones, facie pallescunt, capite minantur, oculis scintillant ut sidera, manus cancellatas astringunt, dentibus strident, et sic anima et corpore moriuntur. Vos autem bene facite, non tamen ut eos ad furorem accendatis, sed ut Deo placeatis. Orate pro persequentibus et calumniantibus vos, dolentes de malo corporis, sed fortius de animae perditione. Concedat ergo nobis Christus peccatorum contritionem, et proximi dilectionem qui est benedictus in saecula saeculorum. Amen. ####  |