| #### CAPUT VIII. Neutri sententiae adversari illud, Auferes spiritum, etc. |

| #### #### 13. Nunc illud videamus, quemadmodum dictum sit, Auferes spiritum eorum, et deficient, et in pulverem suum convertentur. Emittes spiritum tuum, et creabuntur; et innovabis faciem terrae (Psal. CIII, 29, 30). Pro illis enim qui arbitrantur animas ex parentibus sicut corpora creari, hoc videtur sonare, cum sic intelligatur, ut spiritum eorum propterea dixerit, quod eum homines ex hominibus acceperint: qui cum mortui fuerint, non eis poterit ab hominibus reddi, ut resurgant; quia non rursus, quemadmodum quando nati sunt, a parentibus ducitur, sed Deus eum reddet, qui resuscitat mortuos (II Machab. VII, 23). Ac per hoc eumdem spiritum dixit eorum cum moriuntur, Dei autem cum resurgunt. Quod possunt illi, qui non ex parentibus, sed Deo mittente, animas venire asserunt, pro sua opinione sic intelligere, ut eorum dixerit spiritum cum moriuntur, quia in eis erat, et ab eis exit; Dei autem cum resurgunt, quod ab ipso mittitur, ab ipso redditur: proinde hoc etiam testimonium neutris eorum adversatur. #### 14. Ego vero arbitror melius intelligi hoc dictum de gratia Dei, qua interius renovamur. Omnium enim superborum secundum terrenum hominem viventium, et de sua vanitate praesumentium, quodammodo aufertur spiritus proprius, cum exuunt se veterem hominem, et infirmantur, ut perficiantur expulsa superbia, dicentes Domino per humilem confessionem, Memento quia pulvis sumus (Psal. CII, 14): quibus dictum erat, Quid superbit terra et cinis (Eccli. X, 9)? Per oculum quippe fidei contuentes Dei justitiam, ut non velint constituere suam (Rom. X, 3), semetipsos despiciunt, sicut Job dicit, et distabescunt, et aestimant se terram et cinerem: hoc est enim, Et in pulverem suum convertentur. Accepto autem Spiritu Dei, dicunt: Vivo autem jam non ego, vivit autem in me Christus (Galat. II, 20). Sic innovatur facies terrae, per Novi Testamenti gratiam, numerositate sanctorum. ####  |