| #### CAPUT XXX. De vita aeterna. |

| #### #### Domine, da nobis te rectore, te duce inter Scyllam et Charybdim ita tenere iter per medium, ut integra nave et salvis mercibus pervenire possimus ad te portum tutissimum. Felix anima quae terreno resoluta carcere, libera coelum petit; quae beatis jam admixta spiritibus majestati tuae assistit, quae te incircumscriptum lumen cernit, quae nullo metu vel mortis vel hostis afficitur, quae incorruptionis perpetuae munere laetatur. O vita vitalis, dulcis et amabilis, et semper memorialis, ubi non est hostis impugnans, ubi nulla illecebra, sed summa et certa securitas, et secura tranquillitas, et tranquilla jucunditas, et jucunda felicitas, et felix aeternitas, et aeterna beatitudo, et beata tui sine fine visio atque laudatio, Deus! Utinam haec succedat, et mortale hoc induatur immortalitate! Utinam desinat et quam cito finiatur ista vita , vita dubia, vita caeca, vita aerumnosa, quam humores tumidant, dolores exterminant , ardores exsiccant, aera morbidant, escae inflant, jejunia macerant, joci solvunt, tristitiae consumunt, sollicitudo coarctat, securitas hebetat, divitiae jactant, paupertas dejicit, juventus extollit, senectus incurvat, infirmitas frangit, moeror deprimit; et post haec omnia mors interimit, universis gaudiis finem imponens, ita ut cum desierint esse, nec fuisse putentur. Jamjamque adveniat, Domine, advolet, obsecro, regnum illud carens morte, vacans fine, cui nulla tempora succedunt per aevum, ubi continuus sine nocte dies nescit habere tempus, ubi illi Angelorum hymnidici chori et supernorum civium societas, ubi dulcis solemnitas a peregrinationis hujus tristi labore redeuntium, ubi providi Prophetarum chori, ubi judex Apostolorum numerus, ubi innumerabilium martyrum victor exercitus, simulque confessorum constantia praemii sui perceptione consolata, ubi fideles viri, quos a virilitatis suae robore voluptas hujus saeculi emollire non potuit, et sanctae pariter mulieres, quae cum saeculo sexum vicerunt; ubi pueri, qui dum essent in carne, annos suos moribus transcenderunt, atque senes quos aetas debiles reddidit, et virtus operis non reliquit. Ad horum omnium sanctam frequentiam, et tuae inspiciendae pulchritudinis mansuram sine fine laetitiam, fac me, Domine Deus, toto corde intendere, viriliter currere, feliciter pervenire. Interim dum in isto maneo corpore, in his semper meditationibus mentem meam bonorum insinuator exerce. Munda ergo cordis intuitum, acue mentis intellectum, accende coelesti igne animum; ut te solum cogitem, te solum amem, te solum in corde habeam et in ore, qui es futurum nobis sine fine praemium. Et ut pondus mortalitatis meae levius feram, da lumen in corde, da verbum in ore, aperi sanctarum secreta Scripturarum, et profunda mysteriorum regni tui visceribus meis propina. Da ex amore tuo lacrymas, da fidei virtutumque pennas, quibus indutus sursum ad te volitem, et perosus terram, coelum petam. Hanc fidem per te, de te, in te confiteor, o beata et benedicta et gloriosa Trinitas, o vera et summa et sempiterna unitas, Pater et Filius et Spiritus sanctus, Deus Dominus, Paracletus; charitas, gratia, communicatio; verum lumen, lumen ex lumine, vera illuminatio; vivens vita, vita a vivente, vivificator viventium; fons, flumen, irrigatio; unus a se, unus ab uno, unus ab ambobus; ab uno omnia, per unum omnia, in uno omnia; id est, a se Pater, ab altero, id est, a Patre Filius, ab utroque Spiritus sanctus, id est, a Patre et Filio: ON a se, ON ab altero, ON ab utroque; omne autem ON semper in tribus, et omne ON aequaliter in singulis; verax Genitor, veritas Genitus, amor amborum Spiritus sanctus. Una virtus, aequalis majestas, par gloria, una eademque essentia. Sapiens Genitor, sapientia Genitus, et charitas Spiritus sanctus. ####  |