|
49. Jam vero ut mandato nostro, ubi
universam causam complexi fueramus, nec repentinis verbis, sed
conscriptis litteris respondendum putarent, quanti emendum fuit? Sic
enim constitit eos respondere non potuisse his omnibus, quae in nostro
mandato posita, nec attingere omnino suis litteris voluerunt. Neque
enim potest aliquis dicere, prosecutionem nostram memoriter eos non
potuisse retinere, et propterea rebus necessariis non omnibus
respondere voluisse. Editum est eis mandatum nostrum per notoriam
postulantibus, et hoc ipsum allegantibus, ut instructi possent ad
omnia respondere. Et cum jam septem delecti essent a caeteris, qui
omnia pro omnibus agerent, litteras tamen ipsas quibus nostro mandato
respondere conati sunt, totius concilii sui nomine protulerunt,
tanquam epistolam ab omnibus illis ad Cognitorem datam. Quam si
nollemus admittere, jure optimo faceremus: neque enim ordinis erat,
ut post injunctam septem hominibus causam, jam quidquam nisi per illos
qui delecti fuerant, ageretur. Sed ne litteris nostris litteras eorum
timuisse videremur, sine ulla haesitatione ut legerentur admisimus.
Optandum enim, et ut dixi, emendum erat, ut post tot dierum
dilationem, quam eis petentibus concesseramus, afferrent elucubratum
laborem, in quo eos mandato nostro non respondisse, satis utrasque
litteras legentibus appareret, et nos eisdem ipsis litteris eorum sine
ulla dilatione mox respondisse constaret. Si enim homines tam tardo
ingenio sunt, ut eos arbitrentur aliquid dixisse, in quibus locis
mandati nostri tacere noluerunt; neminem puto esse tam stolidum, qui
etiam in his locis aliquid eos respondisse existimet, in quibus omnino
tacuerunt. Non enim parva vel quasi contemnenda sunt, cum in his
potius omnis causa consistat.
50. Nam testimonia Scripturarum quibus asseruimus Ecclesiam cui
communicamus, ab Jerusalem coeptam, toto terrarum orbe diffundi,
tanquam omnino dicta non fuerint, praeterierunt magna mole divinae
auctoritatis oppressi. Item quod in nostro mandato positum est de
beato Cypriano, qui tolerandos potius in Ecclesia malos, quam
propter eos Ecclesiam deserendam, et praecepto admonuit, et suo
confirmavit exemplo, attingere omnino non ausi sunt: credo
inintelligentes quod Cypriani auctoritatem si in aliquo scripto ejus
labefactare tentarent, faterentur etiam nos recte auctoritati ejus non
cedere, in eo quod de iterando Baptismo solent ejus placita vel
decreta proferre: quam nec ipsam de Baptismo Cypriani sententiam
aperte commemorare voluerunt, scientes etiam illic, si facerent, se
offensuros esse naufragium; quoniam Cyprianus non reliquit unitatem;
et cum eis in illa permansit, qui de hac re diversa senserunt: unde
aut tunc Ecclesia perisse dicenda est, et non fuit jam ex qua
nasceretur Donatus illorum; aut si, quod verum est, permansit
Ecclesia, non in ea contaminant mali bonos, sicut Cyprianus etiam
judicavit, qui cum diversa sentientibus in eadem diversitate
permansit. Ac per hoc isti se detestando sacrilegio schismatis
induerunt, qui propter nescio quorum crimina non probata, etiamsi vera
essent, nullo modo se ab unitate toto orbe diffusa separare debuerunt.
Hoc illi quantum intelligitur praevidentes, ab illo testimonio
Cypriani, quod in nostro mandato commemoratum est, toto silentio
transierunt.
51. Illud etiam quod in causa Maximianistarum ipsi quoque suo
judicio declararunt, non propter malos unitatem deserendam, qui
Maximiani socios a Maximiano dixerunt non fuisse pollutos, et eos
inde quos damnaverunt, in honore integro susceperunt; et Baptismum
Christi licet foris ab Ecclesia datum, agnoscendum potius quam
destruendum esse monstrarunt, cum a Feliciano in schismate
baptizatos, et cum illo postea receptos iterum baptizare non ausi
sunt: etiam hoc ergo cum in nostro mandato legerent, tacendum potius
et praetereundum, quam ulla contradictione refricandum esse
censuerunt. Causam etiam Caeciliani a causa Ecclesiae in nostro
mandato distinctam, et tamen etiam ipsam omni ex parte defensam,
respondendo prorsus non attigerunt. Quis ergo eos illi mandato nostro
respondisse arbitretur, quando contra haec omnia nullum verbum facere,
nec saltem qualiscumque responsionis obumbratione conati sunt? Quod
autem visi sunt respondere, legat qui voluerit, et judicet, eidem
ipsi mandato nostro conferens litteras eorum, praeter responsionem,
quam continuo reddidimus, qua omnia vanitatis eorum machinamenta
subversa sunt .
|
|
