|
56. Sicut autem ordo consulum
ostendit, quem tunc considerare temporis angustia non sinebat: neque
enim praesto erant libelli qui consulares vocantur, aut quisquam eos
rem tam inanem crederet objecturos, ut respondere nos vellent, quid
misso Ingentio gestum fuerit, vel utrum omnino sit missus Ingentius,
cum et innocentiam Felicis proconsularis sententia declaraverit, et
eamdem sententiam responsio Imperatoris ab ipsis prolata et recitata
firmaverit: et magis utique ipsi protulissent, si quid misso Ingentio
pro se gestum fuisse confiderent: sicut ergo consulum ordo declarat,
primo Caecilianus episcopali judicio Melchiadis est absolutus ,
deinde non post longum tempus Felicem proconsulari judicio constitit
innocentem, ac sic postea Caecilianus etiam ab Imperatore inter
partes cognoscente purgatus est: deinde post quatuor annos adversarii
ejus ignominiosa illa indulgentia relaxati sunt. Nam Melchiades
judicavit Constantino ter et Licinio iterum consulibus, sexto nonas
octobres. Aelianus proconsul causam Felicis audivit, Volusiano et
Anniano consulibus, quinto decimo calendas martias, id est, post
menses ferme quatuor. Constantinus ad Eumalium vicarium de purgatione
Caeciliani scripsit , Sabino et Ruffino consulibus, quarto idus
novembres, id est, post biennium et menses prope, octo. Et idem
imperator ad Valerium vicarium de illorum exsilio soluto, et eorum
furore Deo vindici dimittendo, litteras dedit, Crispo et
Constantino iterum consulibus, tertio nonas maias, id est, post
quartum annum, et mensem ferme sextum. Unde sine ullis ambagibus
liquidissime constat, sive misso ad comitatum Ingentio, sive non
misso, nihil postea contra Caecilianum fuisse judicatum, imo eum
judiciis quoque imperialibus victorem adversariorum et persecutorum
suorum postea declaratum.
|
|
