|
Quod autem Apostolus gratiam et pacem a Deo
Patre et Domino nostro Jesu Christo dicit, non
adjungens etiam Spiritum sanctum; non mihi alia ratio
videtur, nisi quia ipsum donum Dei Spiritum sanctum
intelligamus: gratia porro et pax, quid aliud est quam
donum Dei? Unde nullo modo dari hominibus gratia potest
qua liberamur a peccatis, et pax qua reconciliamur Deo,
nisi in Spiritu sancto. Et ideo ipsa Trinitas
pariterque incommutabilis unitas in ista salutatione
cognoscitur. Quod propterea maxime credo, quoniam
excepta Epistola quam ad Hebraeos scripsit, ubi
principium salutatorium de industria dicitur omisisse, ne
Judaei qui adversus eum pugnaciter oblatrabant, nomine
ejus offensi vel inimico animo legerent, vel omnino legere
non curarent, quod ad eorum salutem scripserat: unde
nonnulli eam in canonem Scripturarum recipere timuerunt:
sed quoquo modo se habeat ista quaestio, excepta hac
Epistola, caeterae omnes quae nulla dubitante Ecclesia
Pauli apostoli esse firmantur, talem continent
salutationem; nisi quod ad Timotheum in utraque
interponit misericordiam. Nam ita scribit: Gratia,
misericordia, pax a Deo Patre, et Jesu Christo
Domino nostro (I et II Tim. I, 2). Quo enim
familiarius, eo dulcius quodammodo scribens ad
Timotheum, id verbum interposuit, quo plane aperitur
atque ostenditur non meritis operum priorum, sed secundum
misericordiam Dei nobis dari Spiritum sanctum, ut et
peccatorum abolitio fiat, quibus sejungebamur a Deo; et
reconciliatio, ut illi inhaereamus.
|
|
