|
Quo loco prorsus non arbitror praetereundum, quod
pater Valerius animadvertit admirans in quorumdam
rusticanorum collocutione. Cum enim alter alteri
dixisset, Salus, quaesivit ab eo qui et latine nosset et
punice, quid esset Salus: responsum est, Tria. Tum
ille agnoscens cum gaudio salutem nostram esse
Trinitatem, convenientiam linguarum non fortuitu sic
sonuisse arbitratus est, sed occultissima dispensatione
divinae providentiae: ut cum latine nominatur Salus, a
Punicis intelligantur Tria; et cum Punici lingua sua
Tria nominant, latine intelligatur Salus. Chananaea
enim, hoc est, Punica mulier, de finibus Tyri et
Sidonis egressa, quae in Evangelio personam Gentium
gerit, salutem petebat filiae suae, cui responsum est a
Domino: Non est bonum panem filiorum mittere canibus.
Quod crimen objectum illa non negans, tanquam de
confessione peccatorum impetratura salutem filiae, hoc est
novae vitae suae: Ita, inquit, Domine, nam et canes
edunt de micis quae cadunt de mensa dominorum suorum
(Matth. XV, 22-27). Tria enim mulieris lingua
Salus vocantur: erat enim Chananaea. Unde interrogati
rustici nostri quid sint, punice respondentes Chanani,
corrupta scilicet, sicut in talibus solet, una littera,
quid aliud respondent quam, Chananaei? Petens itaque
salutem, Trinitatem petebat: quia et Romana lingua,
quae in salutis nomine Trinitatem Punice sonat, caput
Gentium inventa est in adventu Domini; et diximus
Chananaeam mulierem, Gentium sustinere personam. Panem
autem appellans Dominus id ipsum quod a muliere
petebatur, quid aliud quam Trinitati attestatur? Namque
alio loco eamdem Trinitatem in tribus panibus
intelligendam esse, apertissime docet. Sed haec verborum
consonantia, sive provenerit, sive provisa sit, non
pugnaciter agendum est ut ei quisque consentiat, sed
quantum interpretantis elegantiam hilaritas audientis
admittit.
|
|
