|
Et ne quisquam etiam prophetas aliquos remotos atque
alienos a gente Judaeorum forte proferret, in quibus
nullus simulacrorum cultus esset, quantum attinet ad
simulacra quae humana operatur manus: nam simulacris
phantasmatum suorum sectatores suos omnis error illudit:
ne quis tamen aliqua hujusmodi proferens, quia ibi
Christi nomen ostentat, eas potius sanctas Scripturas
esse asserat, non eas quae populo Hebraeorum sunt
divinitus creditae, satis opportune mihi videtur
adjungere, cum dixisset, in Scripturis sanctis, quod
adjecit, de Filio suo, qui factus est ei ex semine
David, secundum carnem (Rom. I, 3). David enim
certe rex Judaeorum fuit. Oportebat autem ut ex illa
gente orirentur Christi praenuntiatores Prophetae, ex
qua gente carnem assumpturus erat quem praenuntiabant.
Occurrendum autem erat etiam illorum impietati, qui
Dominum nostrum Jesum Christum secundum hominem
tantummodo, quem suscepit, accipiunt; divinitatem autem
in eo non intelligunt ab universae creaturae communione
discretam: velut ipsi Judaei, qui Christum filium
David tantummodo esse opinantur, ignorantes excellentiam
qua Dominus est ipsius David, secundum id quod est
Filius Dei. Unde illos in Evangelio redarguit per
prophetiam, quae ipsius David ore prolata est. Quaerit
enim ab eis, quem ipse David Dominum appellat, quomodo
filius ejus sit (Matth. XXII, 42-45): cui
deberent utique respondere quod secundum carnem filius
esset David, secundum divinitatem autem Filius Dei et
Dominus ipsius David. Quod Paulus apostolus quia jam
didicerat, posteaquam dixit, in Evangelium Dei, quod
ante promiserat per Prophetas suos in Scripturis sanctis
de Filio suo, qui factus est ei ex semine David,
addidit, secundum carnem: ne hoc solum et totum in
Christo esse arbitrarentur, quod factus erat secundum
carnem. Addendo ergo, secundum carnem, servavit
divinitati dignitatem suam. Quae non solum semini
David, sed nec alicui angelicae aut cujusvis
excellentissimae creaturae generationi tribui potest;
quandoquidem ipsum est Verbum Dei, per quod facta sunt
omnia. Quod Verbum ex semine David caro factum est, et
habitavit in nobis (Joan. I, 1, 3, 14), non
mutatum et conversum in carnem; sed carne ut carnalibus
congruenter appareret indutum. Quapropter Apostolus non
solum eo verbo quod ait, secundum carnem, humanitatem a
divinitate distinxit; sed etiam illo quo ait, factus
est. Non est enim factus secundum id quod Verbum Dei
est. Omnia enim per ipsum facta sunt; nec fieri cum
omnibus posset per quem facta sunt omnia. Neque ante
omnia factus est, ut per ipsum fierent omnia: ipso enim
excepto, si ante illa jam factus esset, non essent illa
omnia quae per illum fierent; nec possent vere dici facta
omnia per ipsum, in quibus ipse non esset, si ipse etiam
factus esset. Et ideo Apostolus cum factum diceret
Christum, addidit, secundum carnem; ut secundum Verbum
quod est Filius Dei, non factum a Deo, sed natum esse
monstraret.
|
|
