|
Fortasse autem quisque miretur quomodo intelligenda
sit justitia judicis Dei, cum gratiam praebet ignoscendo
peccatis. Sed hoc plane justum est apud Deum; quia vere
justum est ut ii quos peccatorum suorum poenitet, eo
tempore quo nondum poenarum manifestus terror apparet,
misericorditer separentur ab eis qui defensiones peccatorum
suorum pertinaciter exquirentes, nulla poenitentia corrigi
volunt. Injustum est enim ut cum his illi ad consortium
poenale copulentur, qui vocantem Deum non spreverunt, et
peccantes displicuerunt sibi, ut quemadmodum ille peccata
eorum, sic etiam ipsi odissent sua. Ea enim demum est
humanae justitiae disciplina, non in se amare nisi quod
Dei est, et odisse quod proprium est; nec approbare
peccata sua, nec in eis alium improbare, sed seipsum;
nec putare satis sibi esse ut sua peccata displiceant,
nisi etiam vigilantissima deinceps intentione vitentur;
nec in eis vitandis vires suas existimare sufficere, nisi
divinitus adjuvetur. Justum est ergo apud Deum ut
ignoscatur talibus quaecumque antea commiserunt, ne, quod
injustissimum est, cum eis qui tales non sunt confundantur
atque misceantur. Quapropter et quia talibus non
ignoscitur, justitia Dei est: et quia ignoscitur,
gratia est. Justa est ergo gratia Dei, et grata
justitia, cum in eo quoque etiam poenitentiae meritum
gratia praecedat, quod neminem peccati sui poeniteret,
nisi admonitione aliqua vocationis Dei.
|
|
