|
Homo enim natus ex muliere, brevis vitae, et
plenus iracundiae: poenae. Et hunc fecisti venire in judicium coram
te. Quamvis ita mortalis sit, et ipse habet tamen unde rationem
reddat: exigitur enim de illo quod potest, quamvis perparum possit.
Dinumerati enim sunt menses ejus apud te. Eo enim quod temporalis
est, de peccato convincitur: nam aeternum illum tu feceras. Discede
ab eo; sine, requiescat: secundum opinionem carnalis et animalis
hominis, cui totum bonum haec vita est. Et ideo sibi vult parci, ut
fruatur hac vita. Est enim arbori spes. Irridenter haec
pronuntianda. Utique enim magis est spes homini: quod carnales nolunt
credere. Vir vero cum mortuus fuerit, abiit. Et hic ironicè.
Tempore enim minuetur mare; nam post impletur. Dicit autem de his
locis, ubi accessus et recessus fit, vel quod omnia littora latenter
minuuntur et augentur, horis lunaribus scilicet, cum oritur luna, vel
nobis vel aliis usque ad medium coelum crescit, et inde minuitur.
Usquequo coelum est, non consuetur: ad novum, id est ipsi coelo.
Atque utinam apud inferos me custodisses. Usque adeo est spes
resurrectionis, ut jam et his carerem vitae incertis. Et abscondisses
me, donec requiesceret ira tua. Hinc est, Abscondere pusillum,
donec transeat ira Domini (Isai. XXVI, 20); id est, donec
transeat ista mortalitas, et ad resurrectionem veniatur. Si enim
mortuus fuerit homo, vivet. Nam haec non est vita. Consummatis
diebus vitae suae: tunc vivet. Deinde vocabis, et ego respondebo
tibi: obediens tibi, sine impedimento mortalitatis. Signasti in
sacculo iniquitates meas: ut redderes mihi. Annotasti si quid invitus
erravi: etiam hoc annotasti. Invitum autem errare poena peccati est.
Et quidem mons cadens defluit. Ita et homo ex altitudine et firmitate
sua cecidit. Et petra veterascit in loco suo: ut homo in genere suo
et conditione sua. Et alluvione frequentium gurgitum: quasi et homo
ita ad exilitatem perductus sit, cum crebris cupiditatum alluvionibus
atteritur. Spem vero hominis perdidisti. Gradus fecit de monte ad
petram, a petra ad lapides, a lapidibus ad arenam; quia has
minutiones carnales patiuntur. Et bene jam perdidisti dixit.
Impulisti enim in finem: in consumptionem. Ut pereat spes ista qua
carnales gaudent. Mutasti faciem ejus, dimisisti eum: cum imago Dei
in eo exterminata est. Et cum multi fuerunt filii ejus, nescit: quia
moritur, quamvis propagetur soboles. Sed carnes ejus super eum
doluerunt: id est, talem conditionem suam homo carnaliter dolet, et
animaliter luget. Spiritualis enim novit, quia etsi exterior homo
corrumpitur, sed interior renovatur de die in diem (II Cor. IV,
16): quia hoc fieri sentit in seipso.
|
|
