|
Verba Job. Et quidem scio quia de manu mea
est increpatioL: de peccatis meis. Et manus mea gravis facta est
super gemitum meum. Ideo me percussisti, ut doleam. Et venire
usque ad solium ejus. Ut sim tam sanctus, ut perveniam ad eorum
numerum, qui sedes ejus sunt. Tunc enim possum dicere vera, et
audire: unde et coeli dicuntur sancti. Et cognoscam causationes quas
loquetur mihi: redditiones causarum, quibus se omnia juste judicare
demonstrat. Et sentiam quae annuntiat mihi: jam proximus ei. An in
multa virtute dijudicabitur mecum: ut per potentiam resistat mihi?
Nequaquam. Tamen in terrore non abutatur me: propter peccata mea,
pro quibus timeo modo, cum sum in terrore, non abutatur me. Caeterum
cum ad eum venero: in illa libertate qua ego annumerabor solio ejus,
omnia amabo, et non mihi resistet virtus ejus; quamvis modo possit me
abuti, utpote peccatore: id est, faciat de me quod vult, etiam cum
poena mea, juste tamen. Veritas enim et increpatio est ab eo: id
est, non injuste increpat. Educit in finem judicium meum. Etiam si
modo corripit, postea manifestabit. Nam si primus ambulavero, postea
non ero. Non arroganter sperem, non infideliter desperem: hoc est,
non declinare dextra aut sinistra. Inde est, Si ascendero in
coelum, tu ibi es (Psal. CXXXVIII, 8). Quis me inde
potest pellere? etc. A laeva quid aget, non apprehendam. Superiora
repetit. A laeva autem dicit non se apprehensurum deditum
temporalibus. Convertetur ad dexteram, et non videbo. Ideo non
debeo esse a laeva. Convertetur autem dixit, quia ipse in
spiritualibus est, unde ego me averto, si a laeva fuero. Scit ipse
viam meam: ut etiamsi per tribulationes me duxerit, sequar. Probavit
me sicut aurum: in tribulationibus. Egrediar in praeceptis ejus.
De tenebris meis exeam, sed tamen in praeceptis ejus. Si autem ipse
judicavit sic: ut per tribulationes me tanquam aurum probet.
Propterea ad eum festinavi: quia me tribulavit, ideo relictis
temporalibus ad eum festinavi. Et commonitus sollicitus fui de eo: ut
his poenis carnalibus aeterna supplicia devitarem. Idcirco a facie
ejus turbabor. Modo turbabor, ut caveam cogitans futurum judicium,
ubi erit ejus manifestatio. Et Dominus mollivit cor meum. Et ipsum
timere, quo cavet futuras poenas, misericordiae Dei deputat. Non
enim sciret superventuras poenas et tenebras malis, nisi Dominus
molliret cor ejus praesentibus tribulationibus: adversus illud, quod
indurat Deus cor Pharaonis (Exod. VII, 3).
|
|
