|
Nunc autem derident me infimi, nunc monent me
minores tempore: quia et postea nati sunt in Ecclesia tales, et non
proficiunt plurimum. Monent me autem dixit, quia per honores
ecclesiasticos accipiunt potestatem praedicandi populo, quae ipsi non
faciunt. Quorum spernebam parentes. Parentes eorum dixit, quorum
imitatione filii sunt, quibus tunc dicebatur, Vae vobis, Scribae et
Pharisaei hypocritae (Id. XXIII, 13). Et virtus manuum
eorum quasi nihilum mihi erat: parentum potestas, qui tunc usque adeo
plurimum poterant, ut crucifigerent Dominum. In eo peribat omnis
vita: quia non se vel in fine correxerunt. Egestate et fame
instabiles: a variis desideriis insatiabilibus. Qui fugiebant in
desertum heri: conferendo se ad excusationem Legis, quam non
simpliciter intelligebant; et quia in deserto acceperant, fugientes in
desertum heri. Sicut enim hodie pertinet ad Novum Testamentum, sic
ad Vetus heri: de Novo enim dictum est, Hodie si vocem ejus
audieritis, nolite obdurare corda vestra (Psal. XCIV, 8);
et, Filius meus es tu, ego hodie genui te (Psal. II, 7).
Qui rodebant cortices arborum: quia figuras Legis, quibus vina
tegebantur, pro cibo habebant. Quorum erat cibus radix herbarum:
sacramenta quae corporaliter jussi erant celebrare, tanquam terrae
inhaerentia; ex quibus tamen simplicis intelligentiae fructus
surgeret, et supra terram in libertatem ferretur, quo illi pervenire
non poterant. Inhonorati, et abjecti, et egentes omni bono: amisso
primatus honore, ab spe promissionis; quia et ipsum terrenum donum pro
meritis suis amiserant, et regnum coelorum non tenent. Qui radices
lignorum manducabant, propter magnam famem. Quod de radicibus
herbacum dictum est, propter fructum frumenti, hoc de radicibus
lignorum intelligendum est, propter fructum vini et olei. Nam omnes
istos spirituales fructus accepit Ecclesia, quorum radices terrae
implicatae sacramenta erant, quae corporaliter Judaei observare
cogebantur, sabbatum, circumcisionem, et victimas, et caetera
hujusmodi spiritualium ciborum. Insurrexerunt super me fures: qui ad
honores indebitos, qui justorum sunt proprii, per tenebrosas fallacias
pervenerunt. Quorum domus erant cavernae petrarum: qui
concupiscentias suas defendebant, et tegebant quibusdam obscuritatibus
divinorum Librorum. Et inter arbores clamabant. Manifesta erant
peccata eorum, quamvis ea Scripturarum obscuritate, quasi umbris
arborum, tegere conarentur. Hinc est, Clamor Sodomorum ascendit ad
me (Gen. XVIII, 20). Et plerisque locis pro manifestis
peccatis clamorem ponit Scriptura: ut verbum sit quidquid corde
concipitur; clamor, cum procedit in factum. Qui sub stirpibus terrae
manebant. Non saltem in stirpibus, sed etiam inferius stirpibus
manere possunt intelligi, qui vel carnaliter praecepta custodiunt.
Stirpes enim sunt non jam ipsi fructus, sed unde surgunt partes
fructiferae, vel arborum, vel herbarum: si tamen fructiferum genus
est, quia et non fructiferi generis stirpes dicuntur. Filii stultorum
et ignobilium: Judaeorum; nam hos dixit superius parentes eorum
propter imitationem, quia et isti sub Dei nomine ambulant, quem non
colunt. Stultos autem et ignobiles dicit Judaeos, qui e contrario,
non solum se confidebant esse duces caecorum, sed etiam filios esse
Abrahae, quo patre se esse jactabant nobiles. Sed cum audiunt,
Caeci sunt, duces caecorum (Matth. XV, 14); stulti
demonstrantur: et cum audiunt, Si filii Abrahae estis, facta
Abrahae facite (Joan. VIII, 39); degenerando demonstrantur
ignobiles. Nomen et honor exstinctus a terra. Erat enim, sed
exstinctum est. Nunc autem cithara eorum ego sum: horum, quorum illi
patres sunt, qui me ad aurem habebant, non ad cor. Et me habent ad
fabulam: inanem et inutilem narrationem et auditionem, quamvis me et
narrent, et audiant. Abominati sunt me, discedentes procul: longe
facti a justitia peccando, et praecepta justitiae malis moribus
exsecrando. Nec in faciem meam pepercerunt spuere. Exsecranda facies
namque Christi est his, qui praecepta ejus cum contemptu exhorrent.
Vel, male me innotescere fecerunt morum suorum pravitate. Aperiens
enim pharetram suam afflixit me: secreta rerum, unde tentationes
existunt. Et frenum in faciem meam miserunt: ut eis invitus
consentirem, portans eos ducentes quo vellent, ad ima sua. Et a
dextris germinantes consurrexerunt: et favendo et bene monendo exorti
sunt quidem, ut suas cupiditates explerent, non persequendo. Pedes
meos vinxerunt compedibus: officiorum ecclesiasticorum, ut non eos
possent fugere. Contritae sunt semitae meae: ut non apparerent, per
quas solent boni ambulare, non quaerentes sua, sed Christi
(Philipp. II, 20). Exuit enim me stola: auctoritate
pristina, cui cedi solet; quod contingit multitudine et consuetudine
peccatorum praevalente. Et jaculis suis vulneravit me: praeceptis,
quibus video mala, et quia coercere non possum, crucior. Abusus est
me sicut voluit: etiam calamitate et miseria mea usus est ad justitiam
suam Deus, sicut voluit. Doloribus involutus sum: et in me, et in
aliis patior. Foris pugnae, intus timores (II Cor. VII,
5). Quis infirmatur, et ego non infirmor (Id. XI, 29)?
Et iterantur dolores mei, discedit sicut spiritus, spes mea. Quasi
inane aliquid conversi ad spem temporalium, habentes quod promitto.
Et sicut nubes transiit salus mea: non sperantes salutem promissam,
amore praesentis salutis. Et nunc super me effundetur anima mea:
precando. Nocte vero ossa mea confracta sunt: firmitatem quam
habuit, dixit sibi ereptam. Et nervi mei dissoluti sunt: actiones
praeteritae. In multa virtute apprehendit stolam meam: ad
demonstrandam virtutem suam, modo affligendo, et postea reparando.
Et quasi ora vestimenti mei circumdedit me: modicum mihi reliquit
auctoritatis. In terra et cinere pars mea: in poenitentia, quia
extremum. Steterunt et consideraverunt me: et me jacente, superbi
steterunt, quaerentes quid in me reprehenderent. Et projecisti me a
salute. Illos dolet, qui spem reparationis amiserunt. Domus enim
est omni mortali terra. Ideo se dicit mortem metuere, quia
conversatio ejus non sit in coelo (Philipp. III, 20),
secundum plures qui mali sunt in Ecclesia, et terrene vivunt. Atque
utinam possem meipsum interficere: ut morerer saeculo. Aut rogarem
alium, et faceret mihi hoc: vel angelum meliorem, vel Deum per quem
corrigerer. Ego bona praestolabar. Dolet, quia repente sibi ista
evenerunt. Venter meus efferbuit, et non tacebit: interiora, vel
memoria qua recordatur quid fuerit primo, et quomodo afflicta est in
gemitibus. Et steti in coetu clamans: quia non in frequentia audita
est eorum qui se nolebant corrigere. Cutis mea innigrata est valde:
ex his quae forinsecus patiebatur. Versa est in luctum cithara mea:
opera bona, quibus laudabat Deum gaudens.
|
|
