|
Quarto decimo loco mandatum etiam
Donatistarum prolatum et recitatum est , breviter factum, ut hi quos
elegerant, agerent velut adversus traditores et persecutores suos.
Recitata sunt etiam eorum nomina, cum hoc Catholici fieri petissent,
ut constaret utrum apud Carthaginem praesentes subscripserant. Sed
Donatistae multo instantius hoc ut fieret Cognitori extorserunt, ut
eorum quoque numerus appareret, quod se magna intentione velle
monstrabant. In ea sane recitatione inventi sunt quidam, pro quibus
absentibus alii subscripserunt. Inventus est etiam unus, qui cum suo
nomine recitato non responderet, dixerunt eum in itinere esse
defunctum. Et cum quaererent Catholici, quomodo potuerit apud
Carthaginem subscribere, qui fuerat in itinere defunctus; illi diu
fluctuaverunt, perturbati, et nescientes quid responderent. Nam
primo dixerunt, non de ipso, sed de alio fuisse suggestum. Et cum
Catholici putassent de alio, id est, de clerico eos dicere, qui pro
mortuo subscribere potuit; quaesitum est utrum clericus suo nomine, an
illius pro mortuo subscripserit. Sed postea responderunt, ipsum
quidem subscripsisse praesentem, cum octavo calendas junias mandatum
fieret: sed quoniam aeger subscripserat, remeantem ad propria in
itinere defecisse. Quo audito Catholici petierunt superiora eorum
verba recitari, ut ipsa varietas deprehensa claresceret. Quod cum
factum fuisset, et appareret, quaesivit Cognitor, utrum saltem sub
Dei testificatione firmarent, eum fuisse Carthagini, quando
praesentes praesentibus mandaverunt ut subscriberent. Ubi vehementius
perturbati responderunt, Quid, si et alius pro eodem apposuit? Hanc
eorum falsitatem deprehensam judicio Dei relinquens, jussit caetera
nomina recitari. Quibus recitatis, quaesivit de numero episcoporum
partis utriusque. Respondit Officium, nomina donatistarum
episcoporum esse ducenta septuaginta novem, annumeratis etiam illis pro
quibus absentibus alii subscripserant, computato et illo defuncto.
Catholicorum autem omnium praesentium nomina esse constitit ducenta
octoginta sex. Viginti enim non subscripserant, qui tamen suam
exhibentes praesentiam et in medium procedentes, nisi quos infirmitas
corporis illic apud Carthaginem tenuit, praesentibus gestis se mandare
et consentire professi sunt. In loco ergo Collationis, hoc est in
thermis Gargilianis, quia ipse postea locus placuerat, ex his
Catholicis qui mandato subscripserant, et qui praesentes gestis
mandaverant, hi soli defuerunt qui illic apud Carthaginem incommoda
valetudine tenebantur. Ex his autem quorum nomina Donatistarum
subscriptio continebat, non solum illi deerant quos apud Carthaginem
aegrotare responderant, sed etiam illi pro quibus absentibus, id est,
apud Carthaginem non constitutis alii subscripserant. Quoniam itaque
se Donatistae de numerositate jactabant, excepto eo quod Catholicos
plures venisse Carthaginem constitit; dictum est a Catholicis, alios
episcopos centum viginti non venisse Carthaginem, quod quidam eorum
senectute, quidam infirmitate, quidam diversis necessitatibus impediti
. Quod cum audissent Donatistae, responderunt, etiam suos multo
plures non venisse Carthaginem, et multas esse apud se cathedras
viduatas episcopis: cum in sua notaria quam Cognitori dederant,
apertissime dixerint usque adeo se omnes venisse Carthaginem, ut nec
gravissimos senes aetas et labor potuerit deterrere; eosque solos non
venisse, quos adversa valetudo in suis sedibus vel in itinere
tenuisset. Sane propter cathedras, quas episcopis vacuas apud se esse
dixerunt, responsum est etiam a Catholicis, sexaginta esse, quibus
successores episcopi nondum fuerant ordinati. Ac per hoc in istis
utriusque partis subscriptionibus, et falsitates in Donatistis
constitit fuisse deprehensas, et eorum numerum episcoporum minorem;
quandoquidem soli aegroti non venerant Carthaginem, pro quibus tamen
in itinere aegrotantibus alii subscripserant, et omnium nomina cum
ipsis etiam pro quibus alii subscripserant, ducenta septuaginta novem
subscriptio continebat: neque ullo modo credibile sit, multo plures
quam centum viginti, hoc est, tertiam partem omnium eorum in suis
sedibus aegrotasse potuisse, et ideo non venisse Carthaginem.
|
|