|
37. Spernens itaque Cognitor incertissimas
suspiciones, jussit aliquid manifestum contra illa gesta proferri, aut
certe Constantini judicium, cujus mentio jam facta fuerat, recitari.
Et recitatum est judicium Constantini, quemadmodum se inter partes
causam Caeciliani cognovisse, ad Eumalium vicarium Africae
scripsisset, quod remotis omnibus arbitris Caecilianum innocentem,
illos calumniosissimos cognovisse testatus est; commemorans etiam in
Arelatensi oppido pro Caeciliano factum episcopale judicium, cui
judicio jam plurimi ex dissensione consenserant, reliquis adhuc
resilientibus et discordantibus: unde ipse de re tota inter partes
coactus est judicare. Post harum imperialium litterarum recitationem,
quaesivit Cognitor a Donatistis quid contra dicerent. Ibi
Donatistae rursus ad Melchiadis calumniosam criminationem redire
conati sunt: unde cum essent Cognitoris interlocutione depulsi, et ab
eis esset flagitatum, ut contra judicium Melchiadis, vel imperialem
sententiam, si haberent aliquid, recitarent; responderunt, etiam
imperatorias aures pravis suggestionibus inflatas. Ibi eis Cognitor
respondit, quod attentissime adverterat, inter partes fuisse
judicatum. At illi exigere coeperunt, ut hoc legeretur, utrum inter
partes judicaverit Imperator. Quod cum fuisset Cognitore jubente
recitatum, nihil invenientes quod dicerent, coeperunt de consule
memoratis imperialibus litteris calumniari; quod sine consule fuerant
recitatae. Hinc exorto conflictu, cum Donatistae invidiose dicerent
episcopale concilium cum consule fuisse recitatum, et Imperatoris
litteras consulem non habere; et Catholici responderent, non ibi
causam consistere: Cognitor etiam interlocutus est evidentissimis
legibus definitum, imperialia constituta, etiamsi consules non
legerentur, in dubium non vocari. Deinde Catholici urgebant, ut
aperte dicerent falsum esse quod lectum est; posse enim archiva
conquiri.
|
|
