|
42. Hac autem accepta opportunitate
Catholici recitandam protulerunt et ipsius Aeliani tunc proconsulis
relationem, de hac re ad Constantinum datam, ubi se causam Felicis
audisse et finisse commemorat; et ipsa gesta proconsularia , quibus
absolutus est Felix, et omnium necessariarum personarum testimonio a
traditionis crimine innocens comprobatus. Quibus recitatis quid
contradici posset, Cognitor inquisivit. Tunc Donatistae, quod et
ante dicere coeperant, identidem repetierunt, quaerentes utrum ex
praecepto Imperatoris directus ad comitatum fuisset Ingentius, et
quid postea gestum esset, ut ostenderetur, a Catholicis exigentes:
et gesta proconsularia, quibus possent verbis, refellere conantes,
quibus absolutus est Felix; objicientes gratiam judicis, vel
suppositas fuisse personas, et caetera quae solent homines contra gesta
quibus vincuntur, suspiciosa querimonia jactitare. Dicebant etiam,
non recte Felicem absentem fuisse absolutum. Ad ista responsum est a
Catholicis, omnia quae lecta sunt, ad absolutionem Caeciliani et
Felicis apertissime pertinere; si quid autem Donatistae arbitrarentur
misso ad comitatum Ingentio pro se fuisse judicatum, et mutatum esse
judicium, quo Constantinus inter partes cognoscens purgato Caeciliano
illos calumniosissimos judicaverat, ipsos debere proferre. Quando
autem hoc Catholici dicebant, in illa temporis brevitate non poterant
considerari consules: quorum ordinem in ipsis gestis qui voluerit
considerans, inveniet posterius ab imperatore Constantino absolutum
esse Caecilianum, quam Felicis causam ab Aeliano proconsule
discussam atque purgatam ; post aliquot etiam annos Constantinum
scripsisse ad Verinum vicarium, quas litteras ipsi recitaverunt, ubi
sibi asserebant liberum arbitrium ab illo imperatore concessum, in
quibus litteris eos tanquam pessimos et christianae pacis inimicos
ostendit. Quod utique non fecisset, si aliquid pro illis contra
Caecilianum judicasset, cum ad comitatum missus esset Ingentius.
Cognitor ergo interlocutus est, non posse gesta, quae tanta roboravit
antiquitas, removeri, nisi aliis posterioribus gestis e contrario
recitatis. Dictum est etiam a Catholicis, magis ad declarandam
Felicis innocentiam profuisse quod absens fuerat absolutus, quia
gratiae suspicio, si praesens esset, potius oriretur.
|
|
