|
8. Tertio ergo loco haec acta sunt. Lecta
est relatio Anulini proconsulis ad imperatorem Constantinum: quam
quaerentibus Donatistis unde prolata sit; Catholici responderunt in
archivo proconsulis, si dubitarent, esse quaerendum. In qua
relatione evidentissime continetur, ipsos primitus ad imperatorem
Constantinum per memoratum proconsulem ea quae Caeciliano crimina
objiciebant accusando misisse. Qua perlecta Donatistae quaerere
coeperunt, quem sibi Catholici dicerent patrem. Quibus cum ab eis
esset responsum secundum Evangelium, ubi scriptum est, Ne vobis
dicatis patrem in terra; unus est enim pater vester Deus (Matth.
XXIII, 9): etiam hoc audito nihilominus quaerere coeperunt,
utrum eis Caecilianus pater esset, an mater. Cum jam dictum fuisset
a Catholicis, nec patrem sibi eum esse nec matrem; sed fratrem, sive
bonum, si bonus esset, sive malum, si malus esset, quia et malus
propter Sacramenta communia frater esset: hinc aliquanto diutius
conflixerunt, Donatistis eadem repetentibus, et Catholicis eadem
respondentibus. Nam et hoc objecerunt Donatistae, quomodo diceret
Apostolus, Et si multos paedagogos habetis in Christo, sed non
multos patres: in Christo enim Jesu per Evangelium ego vos genui
(I Cor. IV, 15). Et responsum est a Catholicis, hoc
honorificentiae causa dictum propter evangelicum ministerium quod
dispensabat Apostolus. Nam patrem ad fidem salutemque aeternam non
esse nisi Deum. Neque enim posset contrarium Christo Apostolus
loqui, ut cum ille diceret, Ne vobis dicatis patrem in terra; unus
enim pater vester Deus; contra Apostolus, tanquam resistens verbis
Christi, patrem se diceret eorum, quibus annuntiaverat Evangelium:
nisi esset utique distinguendum, quid divinae gratiae, quid humanae
honorificentiae causa diceretur.
9. Quaesierunt etiam, quis ordinaverit Augustinum, nescio quas,
sicut jactabatur, calumnias praeparantes. Ubi cum eis intrepide
responderet, a Megalio se ordinatum, qui tunc fuerit primas
episcoporum in Numidia Ecclesiae catholicae; et urgeret instanter,
ut jam proferrent quae praeparaverunt, ut ibi etiam calumniosi
demonstrarentur: illi intentionem in aliud detorserunt, redeuntes ad
Caeciliani personam, quam dicebant catholicae Ecclesiae non obesse,
etiamsi vera ejus crimina monstrarentur; et tamen etiam ipsa non posse
vera monstrari.
|
|
