|
Rectus ordo postulat, ut libri contra Academicos, qui primi omnium
ab Augustino recensiti, et ante caeteros (excepto opere de Pulchro
et Apto, qui fetus eo juniore editus statim intercidit) ab eo
profecti sunt, huc in proprium locum restituantur. Nempe cum
Academicorum contra veri perceptionem argumenta sanctus Doctor dudum
imbibisset; ea tum etiam, cum veritatem Dei gratia fuisset
assecutus, nonnullam ipsi molestiam facessebant: quibus diluendis,
non modo privatim sedulis meditationibus insistere, sed etiam cum
amicis disputationem habere animo destinavit. Hanc porro collationem
per aliquot dies habitam tres in libros partitus est, et Romaniano suo
concivi ac Maecenati, eum ad philosophiae studium adhortando,
transmisit.
Liber primus congredientes inter se Licentium et Trygetium exhibet,
hunc contra Academicos, illum pro Academicis disputantem: an beata
vita in cognitione veri; an contra in sola illius investigatione sit
collocanda. Ubi quid sit error, quid sapientia fuse explicatur.
In libro secundo S. Augustinus recenset placita Academicorum;
prosequitur Alypius veterem inter novamque Academiam discrimina.
Exploditur sententia horum philosophorum, qui cum verum haud posse
deprehendi putarent, tamen veri simile sequi se profiterentur.
In tertio libro verum inveniri pro susceptis partibus diffitetur
Alypius; probat Augustinus a sapiente cognosci, ut pote qui saltem
sapientiam noverit. Hic ipse deinde Zenonis definitionem discutit,
et duo illa redarguit Academicorum effata: Nihil percipi posse, et,
Nulli rei debere assentiri. Dicit demum videri sibi, Academicos non
ita sensisse uti vulgo existimantur.
Scripsit hos libros initio suae conversionis in agro Cassiciaco,
pauculis, ut ait, diebus transactis, posteaquam ibi vivere coepit
(Lib. 1, c. 1, n. 4); adeoque sub finem anni 386; quo
abdicata rhetoricae professione illuc secessit, ut totus purgando animo
vacaret, seseque ad sacrum Baptisma digne compararet. Consule
annotationem in lib. 3, c. 20.
|
|
