|
11. Obsecro te, dic mihi, quomodo talis est
qualis fuit, qui veneratur Ecclesiam quam blasphemabat, qui tenet
unitatem quam non tenebat, qui habet charitatem quam non habebat, qui
accipit pacem quam respuebat, qui approbat Sacramentum quod
exsufflabat? An vero ita sunt omnia falsis vera praeposterata, ut non
dicantur mutati in quibus ea quae diversa fuerant veritate corriguntur,
et mutati dicantur in quibus ea quae similia una eademque fuerant
vanitate iterantur? Noli ergo ulterius in hac re, non tantum
carnaliter, verum etiam pueriliter sapere, ut tales quales erant
vestros a nobis suscipi existimes; qui conversione voluntatis ab errore
ad veritatem, a divisione ad unitatem, a dissensione ad pacem, ab
inimicitiis ad charitatem, ab humana praesumptione ad divinarum
Scripturarum auctoritatem, non ante incipiunt esse nostri quam esse
destiterint vestri. Haec conversio voluntatis repente mutavit, non
solum in telonio peccatorem (Matth. IX, 9), verum etiam in
cruce latronem. Nisi putas quod Christus in paradiso secum esse
voluisset cruentum sceleratumque hominem, si non cordis illa conversio
continuo faceret innocentem, ut eo die, ex eo loco, ex eo ligno
transiret ad immortale fidei praemium , in quo exceperat mortis pro
iniquitate supplicium (Luc. XXIII, 40-43). Sive enim ad
malum sive ad bonum parvo momento animus commutatur, sed non ideo
parvum est quod meretur. In ipsis corporalibus et temporalibus poenis
et beneficiis diu nutritam quamlibet aetatem unus ictus interimit, et
triginta et octo annorum aegritudinem mox ut Dominus dignatus est
jubere, sanavit (Joan. V, 5-9). Crede certis rebus , non
verbis inanibus. Mutati ad nos vestri transeunt; absit ut ipsi sint
qui fuerunt. Quod utinam et tu facias, et quam verum sit in te tibi
credas.
|
|
