|
12. Magnum aliquid tibi dicere visus es,
nominando Candidum Villaregiensem, et Donatum Macomadiensem, qui
ex vestris episcopis etiam apud nos episcopi fuerunt, et probata vita
ad honorabilius senilis aetatis meritum pervenerunt: quasi Sacramenta
et invocatio nominis Dei quae fit apud vos, ipsa inimica sit nobis;
cum et in eis qui extra Ecclesiam sunt, non sit omnino nisi
Ecclesiae. In qua quaestione si meis verbis laborarem, tuis
adjuvarer. Nam si extra Ecclesiam nihil ecclesiasticum posse esse
sentires, non ipse dixisses, nobis et vobis unam esse religionem,
eadem Sacramenta, nihil in christiana observatione diversum. Quibus
verbis tuis non in totum consentio. Christiana quippe Ecclesia
caretis, christianam charitatem non habetis. Christiana sane in vobis
Sacramenta cognosco, et in his illud quoque diversum improbo ac
respuo, quod cum eadem etiam in schismate habeatis, eadem in
Catholicis exsufflatis. Prorsus agnoscit in vobis Ecclesia cuncta
quae sua sunt: nec ideo non sunt ejus, quia et apud vos inveniuntur.
Apud vos quippe aliena sunt: sed cum vos correctos recipit cujus
sunt, fiunt etiam salubriter vestra, quae perniciose habebatis
aliena. Discordia vos possidet sub titulo pacis. Ergo discordia
pellatur, pax introducatur. Quid causae est ut titulus deponatur?
Episcopus est, inquis, episcopum recipis; presbyter, presbyterum.
Posses mihi et hoc dicere: Homo est, hominem recipis. Tam quippe
in illo Sacramenta christiana, quam membra humana cognosco: nec curo
per quem fuerint seminata, sed a quo creata. Quibus si male uti
voluerit, eo ipso malus fit, quod Creatorem de bonis ejus offendit:
si autem bene uti coeperit, se corriget, non illa mutabit.
|
|
