|
16. Jam enim locus est ut ostendam, quod
in primo libro distuleramus (Num. ultimo), quid in Ecclesia, quae
sanctum corpus est Christi, proprie possit accipi, quod praeter illam
non potest accipi. De his enim qui schismata faciebant, idem
apostolus dicit, Animalis autem homo non percipit ea quae sunt
Spiritus Dei (I Cor. II, 14). Primam ad Corinthios
Epistolam lege, et invenies. Baptismus igitur Sacramentum est novae
vitae ac salutis aeternae; quem multi habent non ad vitam aeternam,
sed ad poenam aeternam, non bene utentes tanto bono: charitatem vero
sanctam, quae est vinculum perfectionis, nemo potest habere non
bonus; nemo qui habet, potest esse vel schismaticus vel haereticus.
Cum ergo quisque ad Ecclesiae veniens unitatem, cum ejus membris
veraciter copulatur, accipiat Spiritum sanctum, per quem diffunditur
charitas in cordibus nostris, eademque charitas cooperiat multitudinem
peccatorum, ut Baptismum quem primum habebat ad judicium, habere jam
mereatur ad praemium; quomodo eum mundari negas, nisi quia omnino quae
sit mundatio spiritualis ignoras? Non igitur, sicut conviciaris,
tanquam in asylum Romuli vestros nocentes recipimus, quos civitas Dei
recipiendo efficit innocentes, cum ad eamdem veraci corde transierint,
de qua ejus conditor dicit, Non potest civitas abscondi super montem
constituta (Matth. V, 14). Non enim eam condidit, qui fratrem
superbe occidit iratus, sed qui fratres humiliter redemit occisus.
Hanc Spiritu sancto mundante laetificat, de quo clamabat dicens, Si
quis sitit, veniat et bibat (Joan. VII, 37): non aquam
visibilem commendans quae datur in Baptismatis sacramento, quam et
boni et mali habere possunt, quamvis sine illa boni salvi fieri non
possint. Quae quamvis Ecclesiae sit, tamen etiam foras profluit,
cum et apud illos invenitur, qui ex nobis exierunt, sed non erant ex
nobis (I Joan. II, 19): sicut aqua in aliquo ex illis
memorabilibus quatuor fluminibus negari non potest quod sit aqua
paradisi, quamvis non sit in solo paradiso, quae etiam extra inde
manavit.
|
|
