|
46. Vos contagione malorum Afrorum
Ecclesiam periisse dicitis de orbe terrarum, et in parte Donati ejus
reliquias remansisse tanquam in frumentis a zizaniis et palea
separatis; contra Cyprianum apertissime sentientes, qui dicit nec
malorum permixtione bonos perire in Ecclesia, nec eosdem malos posse
ante tempus judicii divini a bonorum permixtione separari. Vos itaque
secundum vestrum errorem, vel potius furorem, accusare cogimini, non
solum Caecilianum et ordinatores ejus, verum etiam illas Ecclesias
quas in Scripturis apostolicis et canonicis pariter legimus, non solum
Romanorum, quo ex Africa ordinare paucis vestris soletis episcopum,
verum etiam Corinthiorum, Galatarum, Ephesiorum,
Thessalonicensium, Colossensium, Philippensium, ad quas
apertissime scribit apostolus Paulus; Jerosolymitanam, quam primus
apostolus Jacobus episcopatu suo rexit; Antiochensem, ubi primo
appellati sunt discipuli Christiani (Act. XI, 26);
Smyrnensem, Thyatirensem, Sardensem, Pergamensem,
Philadelphensem, Laodicensem, ad quas est Apocalypsis apostoli
Joannis. Tot alias Ecclesias Ponti, Cappadociae, Asiae,
Bithyniae, ad quas scribit apostolus Petrus (I Petr. I, 1),
et quidquid aliud se Paulus ab Jerusalem usque ad Illyricum
Evangelio replevisse testatur (Rom. XV, 19): ut taceam de
aliis tam latis atque immensis terrarum partibus, in quas ex his
apostolicis laboribus et plantationibus porrecta crevit et crescit
Ecclesia. Istas certe Ecclesias, quas ex Litteris divinis atque
canonicis nominavi, tam longe ab Africa constitutas, tanquam
perierint ex peccatis Afrorum accusare cogimini, ne corrigatis errorem
qui vos ad tantum scelus nefaria dissensione compellit.
47. Nos autem ut istum errorem vestrum facilius convincamus, nec
ipsos Afros, quorum falso crimen in caeteras etiam gentes perfundere
audetis; nec ipsos, inquam, defendere cogimur. Habent enim cum
illis transmarinis Ecclesiis societatem regni, si innocentes fuerunt:
si autem nocentes, tanquam zizania frumentis, nec in Africa obesse
potuerunt eis, qui se propter illos etiam cognitos ab unitate
Ecclesiae separare noluerunt. Ut enim omittam quam multi eos
crediderint innocentes, quibus facinus eorum etiam si aliquod fuit,
tamen demonstrari non potuit; et utique istos nec vos potestis dicere
peccatis alienis incognitis potuisse maculari: sed ut hos, inquam,
omittam, ipsi qui eos nocentes vel noverant vel putabant, quamvis in
Africanis Ecclesiis constituti, cum viderent eos apud Ecclesias
transmarinas non potuisse convinci, nec crimina eorum longe lateque
diffusis membris Ecclesiae demonstrari, si se vellent propter illos
quos malos noverant, a communione tot gentium, quibus eos ostendere
non valebant, velut pestiferae contagionis timore separare; teneret
eos, non ego, non tu, non Donatus, non Caecilianus, sed ipse quem
nominare ausus es Cyprianus; et diceret ea verba quae scripsit ad
Maximum.
|
|
