|
43. Ecce dico iterum, quae me ulterius
vetas dicere: Arguis apud me eos, quos jam olim defunctos mea
cognitio non judicavit (Lib. 1 cont. Litteras Petiliani, n.
19). Dicis tu contra: Licet tibi et hodie judicare, et judicium
non tantum de vivis, sed etiam de mortuis haberi potest. Licet enim
sit mortuus qui peccavit, nunquam illud moritur quod admisit. Quid,
si cum viveret se correxit, Deumque placavit? Nonne mortuum et
deletum est quod admisit? sicut Felicianus et Praetextatus Maximiani
ordinatores, data sicut dicis dilatione, se tanto scelere
correxerunt. Mirum est autem si propria peccata non obsunt hominibus
qui ea facta correxerint, et aliis obsunt qui ea omnino non fecerint:
quod si de nobis agitur, adde, Qui nec facta cognoverint. Sed dicis
licere mihi etiam hodie judicare, quia judicium non tantum de vivis,
sed etiam de mortuis fieri potest. Ecce volo judicare, sed vos causam
ipsam non vultis agere; imo vero tunc actam, tunc etiam sine dubio
terminatam, nobis demonstrantibus, non vultis agnoscere. Sed
faciamus vos potius habere quod docere possitis: quos nondum
docuistis, quare jam rebaptizandos esse contenditis, quandoquidem a
traditoribus quos ignoraverant baptizatos, nec cum docueritis baptizare
debeatis; sicut eos qui nescientes ab adulteris baptizati sunt, et
illis proditis atque convictis non baptizatis?
|
|
