|
47. Omitto ante quanta commiserunt,
quibus easdem leges adversus errorem vestrum constitui coegerunt, magis
christiana mansuetudine temperatas, quam in tam magna scelera vi
congrui vigoris exsertas. Episcopus catholicus a Thubursicubure
Servus nomine, cum invasum a vestris locum repeteret, et utriusque
partis procuratores proconsulare praestolarentur examen, repente sibi
in oppido memorato vestris armatis irruentibus vix vivus aufugit. A
quibus pater ejus presbyter, aetate ac moribus gravis, ea caede qua
vehementer afflictus est, post dies paucos excessit e vita.
Maximianus episcopus catholicus Bagaiensis, dicta inter partes
judiciaria sententia, basilicam fundi Calvianensis evicerat, quam
vestri illicite aliquando usurpaverant: hanc cum jure perspicuo
retineret, in ea ipsa sub altari quo confugerat, eodem supra se
fracto, ejusque lignis aliisque fustibus, ferro etiam crudeliter
caesus, totum illum locum sanguine opplevit. Acceperat autem et
grande vulnus in inguine, unde cruore largius effluente, continuo
moreretur, nisi major eorum crudelitas per occultam Dei misericordiam
profuisset. Nam cum membris ex ea parte nudatis semivivus insuper
pronusque traheretur, exundantes venas latenter pulvis obstrusit .
Inde nostrorum manibus cum ferretur, rursus illis irruentibus
violenter extortus est, graviusque mulctatus, et de excelsa turri
noctu praecipitatus, subter cinere stercoris molliter jacebat
exceptus, sensu amisso vix extremum spiritum tenens . Ibi eum
transiens quidam pauper invenit, cum ventris exonerandi causa ad eum
divertisset locum. Agnovit autem, eum pavidus suam conjugem accersiit
, quam procul verecundia dimoverat lucernam ferentem. Tunc eum ambo
pervexerunt domum, vel miserando, vel aliquid etiam lucelli sperando,
cum sive vivus sive mortuus, collectus tamen nostris ostenderetur.
Quid plura? Mirabili curatione sanatus est, vivit, plures in ejus
corpore cicatrices quam membra numerantur. Hunc ad transmarinas terras
occisum a vestris, fama nuntiaverat, et ejus facinoris immanitas,
gravisque indignitas, quaquaversum audiri potuit, dolore horrendo
cuncta commoverat. Quo posteaquam ipse secutus est, recentissimae
cicatrices ejus famae illud mendacium defenderunt: nam quem tunc
inspicientes vix crederent vivum, non temere illa jactasse videbatur
occisum. Hic cum illic invenisset collegam Thubursicensem, quem
paulo ante commemoravi, et alios nonnullos similia vel non multo
inferiora perpessos, nec eis ad propria revertendi ulla facultas patere
videretur; et quia Circumcellionum vestrorum nobilis furor horrendum
praebens vestris clericis satellitium usquequaque odiosissime innotuit;
ingens in vos conflagravit invidia, atque inde factum est ut et
praeteritae omnes contra vos leges excitarentur, et istae conderentur
novae . Quarum tamen universarum severitas, si vestrorum inordinatae
ac sine ulla lege grassanti saevitiae comparetur, mira lenitas
appellanda est. His enim magis tanta potestate accepta mansuetudo
catholica commendatur, quam haeretica immanitas plectitur: imo vero in
nos, caedes, rapinas, incendia, caecitates, excogitando, minando,
exercendo, audacius et insanius debacchatur.
|
|
