|
51. Haec posteaquam nota facta sunt in
oppido Calamensi, exspectabatur Crispinus episcopus vester,
quemadmodum in suum presbyterum vindicaret. Accessit etiam protestatio
municipalibus gestis expressa, cujus vel timore vel pudore cogeretur
exercere ecclesiasticam vindictam. Quod cum omnino contemneret,
tantusque fieret vestrorum tumultus , ut veritati praedicandae, cui
respondere non poterant itinera clausuri putarentur, imo vero jam etiam
cernerentur: leges quae non deerant, sed quasi deessent, in nostris
manibus quiescebant, adversus Crispinum episcopum vestrum commotae
sunt, magis ut nostra mansuetudo demonstraretur, quam ut illorum
puniretur audacia. Neque enim aliter innotesceret, quid adjutorio
Christi Ecclesia catholica in suos inimicos posset et nollet, non
secundum haereticam praesumptionem privato furore Circumcellionibus
saevientibus, sed secundum propheticam veritatem jugo Domini Dei
subditis regibus. Exhibitus igitur Crispinus, et quod se esse
proconsuli quaerenti negaverat, facillime convictus haereticus, decem
tamen libras auri, quam mulctam in omnes haereticos imperator major
Theodosius constituerat, intercedente Possidio non est compulsus
exsolvere . Qua mitissima sententia non contentus, nescio quo
consilio, quod displicuisse vestris omnibus dicebatur, ad ejusdem
Theodosii filios provocandum putavit. Acceptatum est, rescriptum
est. Quid aliud, nisi quod pars Donati jam sciret se ad illam poenam
aurariam cum caeteris haereticis pertinere? cum quibus propter
communionem talis persecutionis, aut communem se deputet habere
justitiam; aut si non deputat, non se ideo jactet justam, quia ea
poena coercetur, qua coerceri et eas haereses videt quas concedit
injustas: et tandem intelligat quod Christi martyrem non facit poena,
sed causa: nos autem usque adeo saevos persecutores esse arguat, ut
nec post imperiale rescriptum aurum illud fisco Crispinus expenderit,
indulgentiam illi catholicis episcopis impetrantibus; et nunc inter
ipsas etiam recentissimas leges proscriptionem vestris episcopis
comminantes in re propria securus sedeat, et catholici clerici inter
manus Circumcellionum clericorumque vestrorum, domos, victum,
salutem ac lumen corporis pendant.
|
|
