|
61. Certe jam perspicis, vir disertissime,
in illos te potius, a quibus mendacium audisti, omnia retorquere
debere, quae in nos, tanquam mentiti de hac re fuerimus, dicenda
arbitratus es. Certe perspicis illos duos, de quibus agimus, ex
eorum esse numero, qui cum Maximiano duodecim sine dilatione damnati
sunt, non ex eorum quibus redeundi tempus indultum est. Certe
liquet, claret, et cernitur , obscurari, obtegi nullo modo potest,
quanta eloquentia is a quo sententia illa dicta est, discrevit,
illustravit, expressit. Cur verba adhuc dantur? Cur contra
lucidissimam veritatem pro manifesto errore contenditur? Cur homines
se ipsos decipiunt? Si laqueos diaboli, quos resolvere atque
abrumpere deberent, constrictius implicant et obvolvunt; adhuc accipe
unde vehementius, et utinam cum aliquo fructu correctionis erubescant.
|
|
