|
73. In his certe Litteris sanctis
Ecclesiam dicit Cyprianus, ut diceret: Sic Ecclesia Domini luce
perfusa, per orbem totum radios suos porrexit, ramos suos per
universam terram copia ubertatis extendit (Lib. de Simplicitate
Praelatorum, seu de Unitate Ecclesiae). Huic, Cresconi, tantae
manifestationi divinorum eloquiorum calumniaris, intuendo residua
gentium, quae nondum occupavit Ecclesia; et quanta occupaverit, unde
ad residua tenenda quotidie diffunditur, non attendis. Quomodo enim
prophetiarum istarum futuram perfectionem non negas, qui tantum
provectum, cui debetur ipsa perfectio, negare non dubitas, non dico
adversus voces divinas, sed jam et adversus tuas? Nam et de te vi
magna ipsius veritatis expressum est, ut diceres nesciens, vel non
attendens quid dixeris, quod in Christianum nomen totus quotidie
vertitur mundus. Cur ergo huic Ecclesiae, quae toto mundo crescendo
dilatatur, non communicat pars Donati? Videlicet ne a peccatoribus
polluatur. Et ubi est quod non istam vestram, quae in Africa
remanens orbi terrarum calumniatur, aut ex Africa in paucis latentibus
peregrinatur, sed illam quae ramos suos per universam terram copia
ubertatis extendit, noluit deseri Cyprianus, etiamsi in ejus
communione non tantum sint, verum appareant peccatores, dicens, Nam
etsi videntur in Ecclesia esse zizania, non tamen impediri debet vel
fides, vel charitas nostra; ut quoniam zizania esse in Ecclesia
cernimus, ipsi de Ecclesia recedamus (In Epist. ad Maximum).
|
|
