|
89. Vereor ne nimis urgeam
verecundiam tuam, si ostendam quam Ieviter et scurriliter quaedam
etiam verba mea, quae translate posui, frontem pro pudore, os pro
sermone, tridens telum pro tripartita oratione, tricipitem bestiam pro
errore tribus calumniis adversus tot populorum innocentiam saeviente
(Lib. 1 contra Litteras Petiliani, n. 29), quasi urbanus et
dicax exagitanda putaveris. Serva potius puerilia pueris. Neque enim
me movet quod Neptunium telum propter tridentem dicis episcopum non
decere, cum sit et piscatorium , ac per hoc apostolicum, quos suos
Apostolos Dominus piscatores hominum fecit (Matth. IV, 19).
Nam et Deum nostrum Scriptura dicit et alas habere (Psal. XVI,
8, et XXXV, 8) et sagittas (Psal. XVII, 15), nec
tamen Cupidinem colimus.
90. Quin etiam me promissam in exordio lenitatem non servasse
reprehendis, eo quod Manichaeorum facta mentione permotus dixerim,
Sicut non potest, quod Dominus ait, satanas satanam excludere
(Matth. XII, 26), ita non potest error Manichaeorum
Donatistarum errorem evertere (Lib. 1 contra Litteras Petiliani,
n. 28): quasi Petilianum satanae comparaverim, ac non errorem,
cujus eum cupio laqueis expediri. Bene quod Apostolus nos adversus
tales calumnias communivit eo ipso loco, ubi nos mites, patientes, et
modestos esse admonet, quando aliquem dissentientem corripimus. Cum
enim dixisset, Servum autem Domini litigare non oportet, sed esse
mitem ad omnes, docibilem, patientem, in modestia corripientem
diversa sentientes: continuo subjunxit, Ne forte det illis Deus
poenitentiam ad agnoscendam veritatem, et resipiscant de diaboli
laqueis, captivati ab ipso secundum ipsius voluntatem (II Tim.
II, 24-26). Ecce apostolica mansuetudo: cum quibus placide,
patienter, modesteque agi praecepit, eos ipsos dicit a diabolo
captivatos; nec tamen quam commendabat, amisit lenitatem , quia eam
quam docebat, tacere noluit veritatem.
|
|
