|
91. Sed ipse videris cujus partes
agas, qui mea verba velut convitiosa et saeva criminando, eos quos ad
disputandum convenire non vis, ad litigandum niteris excitare. Nolo
enim dicere, quia et te litigare delectat. Parcius quippe ac
verecundius, sed quasi ex obliquo mihi objicis, quae ad me omnino non
pertinent. Quid enim judicem de Manichaeorum pestilentiosissima et
Christianis omnibus anathemanda vanitate, si tantum dicere solerem,
ac non etiam conscriptis libris multis multiplicibusque testarer; ne
sic quidem esset adversus me ullus calumniae vestrae locus. Neque enim
me Catholica falso a vobis argui miraretur, a quibus totus christianus
orbis cum tot Ecclesiis etiam illis primis apostolico labore
propagatis, falsis criminibus accusatur. Cum vero contra
Manichaeos, qui me adolescentulum aliquando deceperant, mea tanta
scripta qui voluerit legere possit, non usque adeo desipit, ut de me
credat potius verbis vestris, quam oculis et sensibus suis.
|
|
