|
23. Proinde hoc loco, non Petiliano, cujus
verba non defendisti, sed tibi respondeo, qui pro tua sententia nescio
quid aliud, non quod ille, dixisti. Tu enim, sicut scribis, hoc
vis, hoc suades, ut non, sicut dixit, conscientia sancte dantis
abluat accipientem, vel accipienti det fidem, neque ut ipsa sit origo
et radix caputque credentis; sed per ipsam Christus abluat, per ipsam
Christus det fidem, per ipsam Christus sit origo christiani, per
ipsam in Christo radicem christianus infigat, per ipsam Christus
christiani sit caput. Ideo enim quaeris per quem melius fiat, quod a
Christo fieri concedis: ubi et tu, quantum video, non negas hoc
fieri posse etiam per ministrum malum, sed dicis melius posse per
bonum. Quid est enim aliud quod dicis, Hoc et nos suademus, hoc
volumus; sed quaerimus per quem melius fiat? Ac per hoc abluit
Christus et per maculosam non sancte dantis, sed melius per mundam
sancte dantis conscientiam: dat fidem Christus et per ministrum
malum, sed melius per bonum: fit Christus origo christiani et per
dispensatorem infidelem, sed melius per fidelem: christianus radicem
figit in Christo etiam per colonum reprobum, sed melius per probum:
potest Christus esse caput christiani et per Felicianum, sed melius
existimas per Primianum.
24. Parva itaque inter nos in hac re, aut fortasse nulla dissensio
est. Nam et ego dico, melius per bonum ministrum quam per malum
dispensari Sacramenta divina: verum hoc propter ipsum ministrum melius
est, ut eis rebus quas ministrat, vita et moribus congruat; non
propter illum qui etiamsi incurrerit in ministrum malum dispensantem
veritatem, securitatem accipit a Domino suo monente ac dicente, Quae
dicunt, facite; quae autem faciunt, facere nolite: dicunt enim, et
non faciunt (Matth. XXIII, 3). Addo etiam ad hoc esse
melius, ut ille cui ministratur, ministri boni probitatem ac
sanctitatem diligendo facilius imitetur: sed non ideo veriora et
sanctiora sunt quae ministrantur, quia per meliorem ministrantur.
Illa namque per se ipsa vera et sancta sunt propter Deum verum et
sanctum cujus sunt: et ideo fierit potest ut accedens ad societatem
populi Dei, alium inveniat a quo facile baptizetur, alium eligat quem
salubriter imitetur. Certus est enim sanctum esse Sacramentum
Christi, etiamsi per minus sanctum, vel non sanctum hominem
ministratum est; se autem ejusdem ipsius Sacramenti sanctitate
puniri, si indigne acceperit, si male usus fuerit, si non ei
convenienter et congrue vixerit.
|
|
