|
45. Quid non audeat humana
temeritas, cum in sententiam nefandi praecipitatur erroris, quam
relinquere propter vanitatem pudet, et defendere contra veritatem non
pudet? Sed quid hinc plura, ubi quilibet obstinatissimus, qui contra
omnes voces rationis obduruit, necesse est fateatur, de quibus
dicitur, Si se Ecclesiae reddidissent, et ante diem praestitutum
restituti essent; quae verba ipse posuisti: eos denique de quibus
dicitur, Ad matrem Ecclesiam redire permisimus. De innocentium
reditu gratulamur. Ac ne angustum redeuntibus tempus spem salutis
arctatae diei pressura subducat, usque in illum diem agnitionis
pandimus januam, ut integri honoris ac fidei regressi habeant
fundamenta; quam quisquam si ingredi nequiverit pigra segnitia, sciat
sibi ad omnes veniales aditus viam esse subductam. Et post
praestitutum diem redeuntibus fixa poenitentia ; quae verba trecenti et
decem in sententia sua toties inculcarunt: necesse est, inquam,
quilibet adversarius fateatur, eosdem quibus ista dicuntur, antequam
se vobis redderent, antequam vobis restituerentur, antequam ad vos
redirent, antequam regressi januam dilationis ingrederentur, non
fuisse vobiscum; extra vestram communionem, in eo schismate, quo se a
vobis separaverant, baptizasse: inde vobis redditi ac restituti, ubi
a vobis alienati erant, inde ad vos redeuntes et regredientes, quo a
vobis foris erant, et tenuerunt non diminutos honores suos, et secum
introduxerunt non rebaptizandos baptizatos suos?
|
|
