|
48. Nolo quaerere quanto post hujus
postulationis diem, qua Felicianus et Praetextatus Titiani advocati
verbis tam graviter accusantur, in vestram communionem recepti sunt.
Sufficit quod eadem postulatio tanto post finem praestitutae illius
dilationis, eos a vestra communione separatos, in Maximiani schismate
fuisse convincit, quos postea recepistis, quorum honores nulla ex
parte minuistis, a quibus datum quamvis in sacrilego schismate
Baptismum, sicut revera timendum fuit, rescindere timuistis.
Numquid jam in hac causa se contra nos lingua cujuslibet pertinacissimi
commoveret, si se moveri in hominis ore, et sub hominis fronte
sentiret? Erravi plane, fateor, eo quod in illis litteris posui de
illa Bagaiensis concilii sententia, quoniam dixi: Cum apud eos
decernenda recitata est, ore latissimo acclamaverunt; nunc autem cum a
nobis recitata fuerit, obmutescunt (Lib. 1 contra Litteras
Petiliani, n. 11). Verum est quod dixisti, Ecce non
obmutescunt: verecundia quippe in rebus tam manifestis, vel etiam ipsa
impudentia obmutescere potest, insania non potest. Neque hoc dictum
de te accipias: qui tuis episcopis mentientibus credidisti, nec de
illis omnibus; neque enim omnes de hac re permotus consulere potuisti:
sed de iis qui cum scirent quanta et quando contra Praetextatum et
Felicianum apud judices gesta sunt, hoc quod tuis inseruisti
litteris, tibi ausi sunt dicere, quod ante diem praestitutae
dilationis Felicianus et Praetextatus vestrae communioni restituti,
peremptoria sententia non tenerentur obstricti. Aut si et ipsi forte
ista nescierunt, nunc saltem cum haec legitis, taceat verecundia,
taceat et ipsa qualiscumque hominis est impudentia: sola certe quae
contra tam evidentem veritatem clamat, insania relinquatur; et illa
erit fortassis sanabilis, si compescatur a sanis.
|
|
