|
52. Inseris principium Sardicensis
concilii, unde probare conaris quod Orientales episcopi cognito
crimine traditorum, parti Donati communicaverint; hoc uno magno
scilicet documento, quod inter episcopos quibus scribunt, Donati
nomen inventum est. Nec tamen ibi aliquid legitur eos de Afris
traditoribus cognovisse. Quod quidem concilium, ne te lateat,
Arianorum est, quos jam tu inter alios haereticos nominasti: nec
additis civitatum nominibus legi solet, quia nec ipse mos est
ecclesiasticus, quando episcopi episcopis scribunt epistolam. Unde
nescio quis iste Donatus, miror si non in vestris litteris
Carthaginensis factus est: quanquam potuerint illi tam longinquis
terris ab Africa separati, eo ipso tempore quo scribere volebant,
requirere quisnam episcopus esset Carthaginis. Omitto enim dicere,
quod fortasse Orientales haereticis aliquo modo se sociare
tentaverant. Sed tu, homo prudens, cum velles solvere quaestionem,
cum tibi dici posset, Si haec ita sunt, ut Orientales scriberent ad
Donatum vestrum, quemadmodum a communione vestrorum Orientales postea
disgregati sunt? respondisti et dixisti, Quia in recipiendis iterum
vestris damnatae causae non potuerunt servare constantiam. Et scriptum
est,
|
“Qui jungitur fornicariae, unum corpus est (I Cor. VI,
16).”
|
|
Ubi vestros nunc atrociter accusasti, si in causa
Maximianensium non potuerunt servare constantiam, exsecrabiliter
damnando sacrilegos, honorabiliter suscipiendo damnatos. Illud enim
de Orientalibus omnino non probas; hoc de vestris audis et legis, et
cernis, et judicas.
|
|
