|
59. Jam vero posteaquam sententiam
proconsulis Abitinensibus allegata est; per quam civitatem vicinam
judicatum implere vestri meruerant, eo quod pene omnes Membresitani
Salvium diligebant; quae fecerint iidem Abitinenses homini aetate
gravissimo, piget dicere: quia ea non apud acta fecerunt, sed tam
recenti memoria cum omnibus documentis sit clarior ipsa testificatio
civitatum, breviter attingam, quod illic, cum iter agerem, comperi.
Nam quia eis, pro defendendis ex quantacumque parte sedibus suis etiam
post proconsulis judicatum, turbae sibi faventis fiducia Salvius
repugnare tentaverat, victus aliquando comprehensus est, non jam
ducendus ad judicem, ubi inter partes fuerat prolata sententia, sed
pompa miserabili triumphandus. Capto enim seni, mortuos canes
alligaverunt in collo, et sic cum illo quantum libuit saltaverunt.
Hoc si vellem exaggerare dicendo, nonne fortasse hanc poenam vix
tormentis regum Etruscorum, quibus mortua vivis corpora conjungebant
, comparandam esse monstrarem? Nonne homo senex, et qui haberi
volebat episcopus, omnium judicio de societate vivorum atque mortuorum
exterminandus esset, si duobus sibi suppliciis unde unum subeundum
esset propositis, non potius haereret cadaveribus humanis, quam
saltare eligeret cum caninis?
|
|
