|
7. Jam nunc illa videamus, quibus epistolam
meam te refellere credidisti. Ac primum quod interrogas, quare
vestros Donatistas appellem, adjungens, quod Donatus non auctor et
institutor Ecclesiae quae ante non fuerat, sed a Christo deductae et
antiquae unus ex episcopis fuerit: nonne attendis hoc de se ipso et
Maximianum dicere, ex cujus tamen nomine universam ejus communionem
appellatis? Neque schisma quod fecit, ullo vocabulo a vobis vel ab
aliis sectis discernitis, nisi aut Maximianistas, aut
Maximianenses, aut quodlibet aliud, quod a Maximiani nomine
derivetur, aut certe simplicius et sine timore grammaticarum
ferularum, partem Maximiani nominetis. Numquid hoc dicturus es,
Maximianum a vestra communione schisma fecisse, hoc autem a communione
catholica non fecisse Donatum? Sed Maximianus non hoc dicit, qui
Primianum potius et vos omnes affirmat a parte Donati, in qua ipse
permansit, schisma fecisse, et recitat decreta conciliorum: primum,
quod apud Carthaginem a quadraginta et tribus factum est, quo
praedamnatus est Primianus; alterum, quod Cebarsussi centum vel
amplius vestri tunc episcopi condiderunt, quo perfecte pleniusque
damnatus est. Cui talia documenta proferenti quid respondebis, nisi
majoris esse auctoritatis Bagaiense concilium, in quo trecenti et
decem eumdem Maximianum et ejus socios damnaverunt, quando Primianus
non apud eos tanquam purgandus dicebat causam, sed cum eis tanquam
judex innocentissimus considebat, proferebat sententiam contra
Maximianum et duodecim socios ejus quibus praesentibus ordinatus est,
et data dilatione tanquam innocentes ad pacem propriam revocabat tot
caeteros a quibus ipse damnatus est?
|
|
