|
2. Manichaeorum et Pelagianorum haereses sibi mutuo adversae et
aeque a catholica Ecclesia reprobatae. Manichaei et Pelagiani
quatenus errore conjuncti, quatenus separati. Manichaei dicunt,
Deum bonum non omnium naturarum esse creatorem: Pelagiani dicunt,
Deum non esse omnium aetatum in hominibus mundatorem, salvatorem,
liberatorem. Catholica utrosque redarguit, et contra Manichaeos
defendens Dei creaturam, ne ab illo instituta negetur ulla natura; et
contra Pelagianos, ut in omnibus aetatibus perdita requiratur humana
natura. Manichaei carnis concupiscentiam non tanquam accidens vitium,
sed tanquam naturam ab aeternitate malam vituperant: Pelagiani eam
tanquam nullum vitium, sed naturale sit bonum insuper laudant.
Catholica utrosque redarguit, Manichaeis dicens, Non natura, sed
vitium est; Pelagianis dicens, Non a Patre, sed ex mundo est: ut
eam velut malam valetudinem sanari utrique permittant, desinendo illi
tanquam insanabilem credere, isti tanquam laudabilem praedicare.
Manichaei negant homini bono ex libero arbitrio fuisse initium mali:
Pelagiani dicunt etiam hominem malum sufficienter habere liberum
arbitrium ad faciendum praeceptum bonum. Catholica utrosque
redarguit, et illis dicens, Fecit Deus hominem rectum (Eccle.
VII, 30): et istis dicens, Si vos Filius liberaverit, vere
liberi eritis (Joan. VIII, 36). Manichaei dicunt, animam
particulam Dei, naturae malae commixtione habere peccatum: Pelagiani
dicunt, animam justam, non quidem particulam, sed creaturam Dei,
etiam in ista corruptibili vita non habere peccatum. Catholica
utrosque redarguit, Manichaeis dicens, Aut facite arborem bonam, et
fructum ejus bonum; aut facite arborem malam, et fructum ejus malum
(Matth. XII, 33); quod non diceretur homini, qui naturam
facere non potest, nisi quia peccatum non natura, sed vitium est:
Pelagianis dicens, Si dixerimus quia peccatum non habemus, nos ipsos
seducimus, et veritas in nobis non est (I Joan. I, 8). His
morbis inter se contrariis Manichaei Pelagianique confligunt,
dissimili voluntate, simili vanitate; separati opinione diversa, sed
propinqui mente perversa.
3. Jam vero gratiam Christi simul oppugnant, Baptismum ejus simul
evacuant, carnem ejus simul exhonorant; sed etiam haec modis causisque
diversis. Nam Manichaei meritis naturae bonae, Pelagiani autem
meritis voluntatis bonae, perhibent divinitus subveniri. Illi
dicunt, Debet hoc Deus laboribus membrorum suorum: isti dicunt,
Debet hoc Deus virtutibus servorum suorum. Utrisque ergo merces non
imputatur secundum gratiam, sed secundum debitum (Rom. IV, 4).
Manichaei lavacrum regenerationis, id est, aquam ipsam dicunt esse
superfluam, nec prodesse aliquid profano corde contendunt: Pelagiani
autem, quod in sacro Baptismate ad expianda peccata dicitur , nihil
opitulari infantibus nullum peccatum habentibus asserunt. Ac per hoc
in parvulis baptizandis, quantum ad remissionem attinet peccatorum,
Manichaei visibile destruunt elementum: Pelagiani autem etiam
invisibile sacramentum. Manichaei carnem Christi exhonorant, partum
Virginis blasphemando ; Pelagiani autem carnem redimendorum carni
Redemptoris aequando. Propterea quippe natus est Christus, non
utique in carne peccati, sed in similitudine carnis peccati (Id.
VIII, 3), quia caeterorum hominum nascitur caro peccati.
Manichaei ergo omnem carnem penitus detestantes, auferunt carni
Christi perspicuam veritatem: Pelagiani vero nullam carnem peccati
nasci asseverantes, auferunt carni Christi propriam dignitatem.
4. Desinant itaque Pelagiani Catholicis objectare quod non sunt,
sed ipsi potius festinent emendare quod sunt : nec ideo se velint
haberi amabiles, quia odioso Manichaeorum adversantur errori; sed
merito se agnoscant odibiles, quia suum non aversantur errorem.
Possunt enim duo errores inter se esse contrarii, sed ambo sunt
detestandi, quia sunt ambo contrarii veritati. Nam si propterea sunt
diligendi Pelagiani, quia oderunt Manichaeos; diligendi sunt et
Manichaei, quia oderunt Pelagianos. Sed absit ut Catholica mater
propter alterorum odium, alteros eligat amare: cum monente atque
adjuvante Domino debeat utrosque vitare, et cupiat utrosque sanare.
|
|
