|
Postquam conjectas in Catholicos criminationes diluit superioribus
libris, hic jam Augustinus aperit insidias, quae reliqua parte
Epistolae secundae Pelagianorum in quinque doctrinae eorum capitibus
latent, in laude scilicet creaturae, laude nuptiarum, laude legis,
laude liberi arbitrii, et laude sanctorum: penes quae capita non magis
Manichaeis quam Catholicis repugnare se Pelagiani maligne jactant:
cum illa quinque ad hoc referre noscantur, ut triplicem errorem suum
obtrudant; nempe duo priora, ut negent originale peccatum; duo
sequentia, ut gratiam statuant secundum merita dari; quintum, ut
sanctos in hac vita peccatum non habuisse dicant. Ostendit Augustinus
utrasque haereses, Manichaeorum et Pelagianorum, hinc inde oppositas
et pariter exosas fidei catholicae, qua profitemur primum, bonam esse
naturam a Deo bono conditam; sed eam tamen salvatore indigere propter
originale peccatum, quod ex primi hominis praevaricatione in omnes
pertransiit: tum deinde bonas esse nuptias, vere a Deo institutas;
sed malam ipsam concupiscentiam, quae nuptiis accidit ex peccato:
bonam quoque esse Dei legem, sed ita ut peccatum ostendat solummodo,
non tollat: liberum certe arbitrium naturae hominis insitum esse; nunc
tamen ita captivatum, ut ad faciendam justitiam non valeat, nisi cum
fuerit per gratiam liberatum: sanctos autem seu novi seu veteris
Testamenti fuisse quidem vera justitia praeditos, non perfecta tamen,
nec tam plena, ut caruerint omni peccato. In fine profert Cypriani
et Ambrosii testimonia pro catholica fide, quaedam de originali
peccato, alia de gratiae adjutorio, ultima de praesentis justitiae
imperfectione.
|
|
