|
38. Quod ergo scriptum est Deum dixisse,
Eos qui me clarificant, clarificabo; et qui me spernit, spernetur
(I Reg. II, 30); ipsi maxime nolunt intueri. Quomodo enim
clarificant Deum, qui dicunt per orbem terrarum impleri non posse ejus
promissa, quae promisit patribus nostris, Abrahae, Isaac, et
Jacob; quae per Prophetas tanto ante praenuntians, exhibuit per
Unicum suum, qui factus est ei ex semine David secundum carnem
(Rom. I, 2, 3), ut in illo, id est, in semine Abrahae
benedicerentur omnes gentes: qui dicunt ipsum Dei Filium frustra
dixisse, Sinite utraque crescere usque ad messem (Matth. XIII,
30): quasi falsus fuerit, aut ipse fefellerit, cum sola zizania
per mundum creverint; frumenta vero praeter partem Donati, in toto
terrarum orbe defecerint? quomodo ista sentientes glorificant Deum,
cum scriptum sit, In latitudine gentis gloria regis; in diminutione
autem populi contritio principis (Prov. XIV, 28)? Aut
quomodo non spernunt Deum, qui Baptismum ejus in eis quorum causam
non audierunt, et de quibus nullo modo judicare potuerunt, incredibili
temeritate impietatis exsufflant, et sibi audent arrogare quod Dei
est; a se damnatos in honoribus integris pro Donati pace recipiunt,
et a se inauditos contra pacem Domini detestantur; Baptisma in illis
terrarum partibus per Apostolos traditum periisse contendunt, et per
Felicianum apud Maximianistas traditum non periisse concedunt ?
Jamvero quomodo Catholici non clarificant Deum, qui promissa ejus
nullis hominum sceleribus, quominus implerentur, impediri posse
confidunt; qui sacraemnta ejus ita debita veneratione prosequuntur, ut
ea si etiam al indignis tractata fuerint; illis sua perversitate
damnatis, illa intemerata sanctitate permanere demonstrent?
|
|
