|
Quid jam Regum temporibus, ut et inde pauca commemorem, nonne ab
ipso exordio commutatum sacerdotium in Samuelem, reprobato Heli (I
Reg. II, 27-36), et commutatum regnum in David, reprobato
Saüle (Id. XVI, 1-14), clamat praenuntiari novum
sacerdotium novumque regnum, reprobato vetere, quod umbra erat
futuri, in Domino nostro Jesu Christo venturum? Nonne ipse
David, cum panes propositionis manducavit, quos non licebat manducare
nisi solis sacerdotibus (Id. XXI, 6), in una persona utrumque
futurum, id est, in uno Jesu Christo regnum et sacerdotium
figuravit? Nonne cum decem tribus a templo separatae sunt, et duae
derelictae (III Reg. XII, 16, 20), satis indicat quod
de tota ipsa gente Apostolus ait, Reliquiae per electionem gratiae
salvae factae sunt (Rom. XI, 5).
|
|
