|
Sed fingamus, licet Evangeliis reclamantibus, animas interire:
nonne in Salvatore nostro, licet in his mortem non repellente,
tertium tamen atque speciale majestas est, quam non potuit mors humana
contingere? Ad summam videamus, in cruce positus quid promisit?
Hodie, inquit, mecum eris in paradiso (Luc. XXIII, 43).
Hodie, inquit, non post triduum, cum carnem meam de sepulcri requie
suscitavero; non cum in me primitias futurae resurrectionis ostendero.
Cujus putamus haec vox est majestatis? mentis an corporis? Corpus
autem in sepulcro fuisse nullus ignorat: restat ut divinitati vel menti
vox ista conveniat. Sed dicit aliquis: Divinitatis hanc, non animae
Christi credimus vocem. Et quid in eo cui promittebatur accipimus?
Hodie inquit latroni, mecum eris in paradiso: cujus corpus usque ad
futuram resurrectionem mors communis inclusit. Anima igitur est, cui
Dominus hoc promisit et praestitit. Si igitur mortuo corpore ad
paradisum anima mox vocatur, quemquamne adhuc tam impium credimus, qui
dicere audeat, quoniam anima Salvatoris nostri triduo illo corporeae
mortis apud inferos custodiae mancipetur? Et quis, inquis, est alius
qui instante passione sicut Christus ingemuit, dicens, Tristis est
anima mea usque ad mortem (Matth. XXVI, 38)? Tristis usque
ad mortem, propter affectum susceptae carnis; non post mortem, cum
beatitudinem spondet societas deitatis. Non initium moeroris mors
ista, sed finis est: nec incipiunt post hanc justorum flagella, sed
desinunt; cum et impedimenta materiae fluctuantis exponunt , et
auctorem suum plenioris intelligentiae contemplatione jam capiunt.
|
|
