|
Extorsisti mihi, dilectissime fili, ut de unitate Trinitatis, quae
perfectus Deus semper ac summus est, officii non immemor
sacerdotalis, aliquid scriberem; idque a me, cum propriae
infirmitatis conscius saepius excusarem, multis modis exegisti;
asserens communis fidei rationem, et religiosos accipere, et
sacerdotes debere fidelibus non negare; ne aut illi dum non accipiunt,
incipiant ab infidelibus facile decipi, aut ab his cum desiderata non
tribuunt, coelestis thesaurus Christi membris non expendi, sed in
terra quodam modo sterilis peritiae videatur abscondi. Itaque victum
me fateor probabilibus causis, ne inermes tradere videar obsistentibus
malis, dum adversus infideles non instruuntur munimine veritatis.
Verum quia in hujusmodi quaestionibus quaedam obscuritas continua
oratione frequenter incurritur, idcirco id mihi visum est, ut eum
sermonem qui inter me et Felicianum nuper est habitus, praenotatis
propter personarum discretionem principalibus nominum litteris,
praesentis libelli brevitate complecterer.
|
|
