|
32. Verba Epistolae: Annon ista,
inquit, persecutio est, quae tot millia innocentum martyrum arctavit
ad mortem? Christiani enim secundum Evangelium spiritu prompti, sed
carne infirmi (Matth. XXVI, 41), a sacrilega contaminatione
caminorum reperto compendio suas animas rapuerunt, imitati presbyteri
Raziae in Machabaeorum libris exemplum (II Machab. XIV,
41); nec frustra timentes. Quisquis enim in eorum manus
inciderit, non evasit. Sed quantum velint faciant; quod certum est,
Dei esse non possunt qui faciunt contra Deum. Ad haec responsio:
Apertissime omnino, quam persecutionem patiamini, et verissime
confiteris. Ipsa est enim de qua jam dixi, quae in sanctis
Scripturis de quibusdam impiis satis evidenter expressa est, de quibus
dictum est quia persecutionem patiuntur ab ipsis factis suis (Sap.
XI, 21): quod quidem dici de vobis convenientissime potest,
etiamsi vos aliorum manus propter vestra sacrilegia trucidarent. Nam
et latrones et quilibet homines rei criminum capitalium, cum justis
legibus puniuntur, non dicendi sunt persecutionem pati, nisi ab ipsis
factis suis. Sed nunc plane cum parcente vobis mansuetudine
christiana, ita in vos saevit vestra dementia, ut quemadmodum dicis,
caminorum reperto compendio vestras animas rapiatis, omni modo vos a
vobis ipsis pati persecutionem, nimia est impudentia, si negatis;
quando vos utrumque completis, et unde juste pereatis, et quod
peritis. Sic autem dicis tot hominum millia esse qui hoc faciunt,
quasi non etiam ista sit non parva causa, cur ab hujusmodi magisterio
vestro Africa liberetur. Eorum est enim hominum genus, cui hoc malum
persuadere potuistis, qui solent haec et antea facere, maxime cum
idololatriae licentia usquequaque ferveret, quando isti Paganorum
armis festa sua frequentantibus irruebant. Vovebant autem Pagani
juvenes idolis suis quis quot occideret: at isti gregatim hinc atque
inde confluentes, tanquam in amphitheatro a venatoribus more immanium
bestiarum venabulis se oppositis ingerebant, , furentes moriebantur,
putrescentes sepeliebantur, decipientes colebantur. Praeter haec sunt
saxa immania et montium horrida praerupta, voluntariorum creberrimis
mortibus nobilitata vestrorum: aquis et ignibus rarius id agebant;
praecipitiis greges consumebantur ingentes. Aetatis nostrae hominibus
res notissimas loquor. Quis enim nescit hoc genus hominum in horrendis
facinoribus inquietum, ab utilibus operibus otiosum, crudelissimum in
mortibus alienis, vilissimum in suis, maxime in agris territans, ab
agris vacans, et victus sui causa cellas circumiens rusticanas, unde
et Circumcellionum nomen accepit, universo mundo pene famosissimum
Africani erroris opprobrium?
|
|
