|
51. De justitia certamen est, non
de pecunia. Cavete ergo ne forte dum putatis ad vos pertinere quod
scriptum est, Tunc stabunt justi in magna constantia adversus eos qui
se angustiaverunt, et abstulerunt labores eorum; non hoc vobis
contingat de laboribus vestris, sed potius illud quod alibi scriptum
est, Labores impiorum justi edent (Sap. X, 19). Neque enim
stabunt contra vos Maximianistae, quorum quando potuistis, basilicas
abstulistis: aut stabunt contra vos Pagani quorum certe ubi
potuistis, templa evertistis et basilicas construxistis ; quod et nos
fecimus: aut stabunt adversus vos symphoniaci daemoniorum, quorum
tibias et scabella fregistis; quod et nos fecimus. Sic nec vos
stabitis adversus nos. In talibus quippe omnibus factis, non rapina
concupiscitur, sed error evertitur. Sicut ergo non stabunt Chananaei
adversus Israelitas, quamvis Israelitae abstulerunt labores eorum;
sed stabit Naboth adversus Achab, quia delictum factum est, non
praeceptum, ut labores justi auferret injustus (III Reg.
XXI): sic haeretici non stabunt adversus Catholicos, cum in rebus
haereticorum christiani imperii jussa complentur; nec res eorum a
Catholicis auferuntur, sed potius inquiruntur, eisque multa quantum
fieri potest, correctis reddenda servantur: sed stabunt Catholici,
non solum adversus Gentiles, a quibus martyres veri exspoliati sunt;
verum etiam adversus Circumcelliones Donatistarum, quia et ipsi
abstulerunt labores eorum. Verum de his pecuniariis laboribus facilior
causa est. Ecce quotidie, si quis ad nos transitum facit (cum etiam
illi quorum erant, ad pacem catholicam transeunt ), reddimus
pecuniam, vestem, fructus, vasa, rura, tecta vestrorum: vos
quomodo nobis reddituri estis membra nostrorum?
52. Nempe aliquando expergiscimini, et cernite nec vos esse de
quibus dicatur, nec nos a quibus dicatur, Hi sunt quos aliquando
habuimus in derisum; cum potius vos habeamus in fletum. Nec vos
computamini inter filios Dei, nisi recedentes a parte Donati hanc
tenueritis Ecclesiam, quam sicut praedixit, exhibet Filius Dei.
Nec inter sanctos est sors vestra, sed inter haereticos. Nam quod
alios de vobis dicturos putatis, Nos insensati vitam illorum
existimabamus insaniam; miror quod tam insensati estis, ut ipsi vobis
modo talia non dicatis . Sanctis quidem veris ac fidelibus immundi et
infideles tunc ista dicturi sunt, eis utique quos nunc existimant
insanire, quia luxuriis quas vident frui nolunt, dum quod non vident
credunt. Sed vos si non vitam vestram, certe istam quam vobis vultis
facere, mortem vestram, si non existimatis insaniam, desperatius
insanitis. Verba vero illa, Ergo erravimus a via veritatis, etc.,
non erunt quidem tantum vestra, sed maxime et vestra. Erratis enim,
quod manifestum est, a via veritatis, et justitiae lumen non lucet
vobis, lassamini in iniquitatis via et perditionis, et ambulatis
solitudines difficiles; viam vero Domini ignoratis. Quae autem
sequuntur, Quid nobis profuit superbia? aut quid divitiarum jactantia
contulit nobis? Transierunt omnia illa tanquam umbra (Sap. V,
1-9): nescio utrum quisquam inter caeteros diceret aptius et
convenientius, quam tuus decessor Optatus. Nolite ergo putare vos
quales non estis, et perire quales estis : quoniam non vos haec
fides, sed vester malus error hortatur, ut non libenter pro Deo,
sicut dicis, in ista persecutione moriamini, sed nequiter pro Donato
factis vestris persecutionem patiamini.
|
|
