|
5. Quid tibi optem, nisi ut te nobis liceat
invenire, ne libeat te perire? Quid enim spei remanebit, non solum
nobis qui Domino Christo, Prophetis, Apostolis, sanctoque
Cypriano consentimus, etiam cognitos malos, si eos nec corrigere
possumus, nec punire, pro unitatis vinculo sustinendos; verum etiam
vobis, quibus ante tempus messis, ventilationis, et littoris, placet
a malis separatio corporalis: si opinio tua vera est, qua putas et
suis peccatis quemque perire qui facit, et alienis qui utrum facta sint
nescit? Si enim hoc ita est, profecto et majores vestri, qui se,
sicut putatis, a cognitis malis separaverunt, de incognitis
perierunt. Non solum autem tibi, qui cum dicis alienis criminibus
perire hominem, sive illa scientem, sive nescientem, nullum procul
dubio remanere pateris innocentem; sed etiam ipsi Emerito, qui longe
tolerabilius sentiens, in communione Sacramentorum alienis peccatis
tantummodo cognitis homines innectit, ab incognitis solvit, multo
veriore venerabilis Cyprianus voce respondit, simul crescentia non
perire frumenta, zizaniis non extra Ecclesiam, sed in Ecclesia
constitutis, nec occultis atque incognitis, sed plane notis ac
perspicuis. Puto enim quod non in carne, sed in ipsa mente caecatur,
qui contendit latere quod cernitur. Cum autem monet beatissimus ille,
ne propter zizania quae in ea sunt, ab Ecclesia recedatur; non monet
propter illa quae occultantur, sed propter illa potius quae cernuntur.
Ipsa enim sunt, quae possunt perturbare cernentes, nisi eos faciat
sapientia patientes. Nam quomodo propter occulta nos non debere
recedere disceremus, quae omnino esse nescimus? Etsi videntur,
inquit, in Ecclesia esse zizania. Videntur, ait, non suspicatione
creduntur. Et ne quisquam putaret ita dictum, videntur esse, tanquam
non essent, sed esse viderentur; verbis consequentibus, quid
dixerit, aperit: Non tamen impediri, inquit, debet, aut fides,
aut charitas nostra; ut quoniam zizania esse in Ecclesia cernimus,
ipsi de Ecclesia recedamus. Non ait, Suspicamur, putamus,
credimus, opinamur; sed, cernimus. Ea quippe etiam illi non operta
credebant, sed aperta cernebant, qui dixerunt patrifamilias, Vis,
imus, et colligimus ea? de quibus dictum erat, Cum crevisset herba,
et fructum fecisset, tunc apparuerunt et zizania. Quibus respondit,
Non; ne forte, dum vultis colligere zizania, simul eradicetis et
triticum; et, Sinite utraque crescere usque ad messem (Id.
XIII, 26-30). Et tamen tu dicis (ubi quid aliud quam
Domino contradicis?) sola per mundum crevisse zizania, et toto pene
mundo diminuta perisse frumenta: cum ad aliquas gentes nondum Ecclesia
crescendo pervenerit. Necesse est autem ut perveniat, et praedicetur
Evangelium in universo mundo, et tunc veniat finis. Quod futurum
esse, Dominus sine ulla ambiguitate praedixit.
|
|
