|
In his libris Hieronymus presbyter laudatur tanquam vita jam functus
(Lib. 1, n. 34; lib. 2, n. 36). Porro e vivis ille
anno Christi 420, pridie kalendas octobris excessit. Hos ergo
libros non ante annum 421 collocare licet. Enimvero ipse
Augustinus in Retractationibus post opus ad Bonifacium quod contra
duas Pelagianorum Epistolas anno 420, aut non multo serius editum
est, subsequenti eos loco recensuit.
In primo libro peccati originalis dogma, jam ante a se libro priore de
Nuptiis et Concupiscentia explicatum confirmaturus, ostendit primum
Manichaei erroris criminationem, qua Catholicos, dogmatis istius
defensores, afficere Julianus nitebatur, in clarissimos quosque
Patrum, tam graecorum, quam latinorum, recidere: altera deinde
parte libri demonstrat, Manichaeos temerariis aliquot ipsius Juliani
sententiis plurimum adjuvari.
In secundo, Pelagianorum contra originale peccatum argumentationes
quinque convellit auctoritate praecedentium Ecclesiae doctorum,
episcoporum videlicet illustriorum decem, Irenaei, Cypriani,
Reticii, Olympii, Hilarii, Gregorii Nazianzeni, Ambrosii,
Basilii, Joannis Constantinopolitani, et Innocentii; necnon
testimonio presbyteri Hieronymi, viri sancti ac pereruditi.
Hinc jam singulis quatuor Juliani libris Augustinus singulos totidem
suos opponit, dicta illius omnia excutiens, iis tantum praetermissis
quae nodum quaestionis ullum non habent. Ac tertio quidem suo primum
adversarii librum sic refellit, ut contra eum probet, quamvis Deus
bonus hominum sit conditor, bonaeque sint nuptiae et ab ipso
institutae, malam tamen esse concupiscentiam, qua caro contra spiritum
concupiscit. Hoc malo bene uti conjugium, meliusque non uti
continentiam. Malum autem istud non ex alia substantia Deo
coaeterna, ut Manichaeus insanit, nobis esse permixtum; sed per
Adae inobedientiam exortum atque traductum, et per Christi
obedientiam expiandum sanandumque. Ex ipsis quoque Juliani dictis
malam ostendit esse libidinem.
In quarto, contra secundum librum Juliani duo praesertim docet, unum
quidem, virtutes Infidelium veras non esse: alterum vero, malam esse
concupiscentiam, quod ipsis etiam Gentilium sententiis, praebente
occasionem Juliano, commonstrat. Circa medium libri paucis obiter
ostendit, quomodo gratia non secundum merita detur, nec tamen in fatum
sit referenda: utque intelligendum quod Apostolus ait, Deum velle
omnes homines salvos fieri.
In quinto, librum adversarii tertium confutans, dicit cur novam
haeresim quae originis peccatum negat, detestetur multitudo
christiana, quia nimirum imaginem Dei tantos hic in parvulis cruciatus
pati, et si absque Baptismo intereant, a regno Dei excludi novit.
Perizomata a parentibus primis ob pudorem ex peccato venientem assumpta
probat. Peccatum posse esse praecedentis peccati poenam. Ex eadem
damnationis massa esse alios gratis electos, alios vasa irae factos.
Concupiscentiam non ideo laude dignam, quod per eam hominis
inobedientia puniatur; sed semper esse malam, in illis etiam, qui ei
non consentiunt. Quomodo intelligendum illud Apostoli, ut sciat
unusquisque suum vas possidere. Verum sine concubitu esse, quale
Mariae cum Joseph fuit, conjugium. Frustra Julianum ex
Aristotelicis categoriis contra originale peccatum argutari. Quid
caro Christi a caeterorum hominum carne peccati distet. Manichaeis
minime favere Catholicos, dum libidinis malum et originis vitium
agnoscunt; sed Pelagianos potius, cum
|
“de ea re quae a peccato
libera est”
|
|
dicunt
Sexto tandem libro ad Juliani quartum respondens, nasci hominem cum
peccato confirmat ex Baptismo parvulorum, ex Apostoli verbis, et
ritu exorcismi ex exsufflationis baptizandorum. Oleae et oleastri
exemplo convenienter exponit quomodo ex parentibus regeneratis ac justis
nascantur filii peccatores et regenerandi. Peccatum originale in
primis parentibus voluntarium esse ostendit, ac nobis quidem alienum
proprietate actionis, nostrum tamen contagione propaginis. Hujus
peccati merito fieri, ut tantis ab infantia miseriis atteratur genus
humanum, utque parvuli sine regenerationis gratia morientes excludantur
a regno Dei. Quomodo concupiscentia manet actu, praeterit reatu.
Pauli testimonia perverse a Juliano exposita revocat ad catholicum
intellectum. Ezechielis postremo auctoritatem, qua ille abutebatur,
secundum legitimum sensum interpretatur.
|
|
