|
Libro Juliani secundo respondet Augustinus, dicta ipsius, ut in
primi libri confutatione fecit, singula excutiens, iis tantum silentio
praetermissis, quae aliquem nodum quaestionis ad rem pertinentis non
habent. Atque hic duo praesertim probat: unum quidem, virtutes
infidelium veras non esse; alterum vero, malum esse concupiscentiam,
quod ipsis etiam Gentilium sententiis, praebente occasionem
adversario, commonstrat. Circa medium libri paucis obiter docet
quomodo gratia non secundum merita detur, nec tamen in fatum sit
referenda; utque intelligendum quod Apostolus dicit, Deum velle
omnes homines salvos fieri.
|
|
