|
10. Item cum audierit, Qui baptizatur a
mortuo; non ei prodest lavatio ejus (Eccli. XXXIV, 30):
respondebit, Vivit Christus, jam non moritur, et mors ei ultra non
dominabitur (Rom. VI, 9), de quo dictum est, Ipse est qui
baptizat in Spiritu sancto (Joan. I, 33). Baptizantur autem a
mortuis, qui baptizantur in idolorum templis. Non enim et ipsi a
sacerdotibus suis se accipere arbitrantur sanctificationem quam putant,
sed a diis: qui quoniam homines fuerunt, et ita mortui sunt , ut
neque super terras, neque in requie coeli sint, vere ipsi a mortuis
baptizantur: et si quo alio modo ista sanctae Scripturae verba
veraciter quaeri, ac salubriter discuti et intelligi possunt. Nam si
hoc loco mortuum intellexero peccatorem baptizatorem, eadem illa
consequetur absurditas, ut quisquis etiam a latente impio fuerit
baptizatus, tanquam a mortuo baptizatus, inaniter lotus sit. Non
enim ait, Qui baptizatur a mortuo manifesto; sed absolute dicit, a
mortuo. Ac si mortuum quemque tunc putant, cum eum peccatorem
sciunt; vivere autem, etiamsi sceleratus in eorum communione
astutissime lateat: primo exsecrabili superbia sibi plus arrogant,
quam Deo tribuunt, ut cum eis peccator notus est, mortuus
appelletur; cum autem Deo notus est, vivus existimetur. Deinde si
peccator ille dicendus est mortuus, qui est hominibus cognitus; de
Optato quid responsuri sunt, quem sceleratum longo tempore sibi notum
damnare timuerunt? Cur qui ab illo baptizati sunt, non dicuntur a
mortuo baptizati? An ideo vivebat, quod fides illi comes erat ?
Quod facete et eleganter a nescio quo primario collega suo dictum
solent etiam ipsi jactare atque laudare, non intelligentes exitu
Goliae superbissimi, suo sibi gladio caput auferri (I Reg.
XVII, 51).
|
|
