|
6. Nos ergo quaerimus, quia dixit iste, Qui
fidem a perfido sumpserit, non fidem percipit, sed reatum; statimque
connexuit, dicens, Omnis enim res origine et radice consistit, et si
caput non habet aliquid, nihil est: quaerimus itaque nos, cum ille
baptizator perfidus latet, si tunc ille quem baptizat, fidem
percipit, non reatum: si tunc ei non est baptizator ejus origo et
radix et caput, quis est a quo accipit fidem? ubi est origo de qua
oritur? ubi radix unde germinat? ubi caput unde incipit? An forte
cum baptizantem perfidum ille qui baptizatur ignorat, tunc Christus
dat fidem, tunc Christus est origo et radix et caput? O humana
temeritas et superbia! cur non sinis potius ut semper Christus det
fidem, christianum dando facturus? Cur non sinis ut semper sit
Christus origo christiani, in Christo radicem christianus infigat,
Christus christiani sit caput? Neque enim etiam cum per sanctum et
fidelem dispensatorem gratia spiritualis credentibus impertitur,
dispensator ipse justificat, ac non ille unus de quo dictum est, quod
justificat impium (Rom. IV, 5)? Aut vero Apostolus Paulus
caput est et origo eorum, quos planta verat, aut Apollo radix est
eorum quos rigaverat; ac non ille qui eis in credendo fidem dederat:
cum idem dicat. Ego plantavi, Apollo rigavit; sed Deus incrementum
dedit: itaque neque qui plantat est aliquid, neque qui rigat; sed qui
incrementum dat Deus (I Cor. III, 6, 7). Nec radix eorum
erat ipse; sed potius ille qui ait: Ego sum vitis; vos estis
sarmenta (Joan. XV, 5). Caput etiam eorum quomodo esse
poterat, cum dicat, nos multos unum esse corpus in Christo, ipsumque
Christum caput esse universi corporis, pluribus locis apertissime
praedicet?
|
|
