|
179. PETIL. dixit: Sanctus vero
apostolus Paulus haec dicit:
|
“Quoquo modo, inquit, Christus
annuntietur.”
|
|
180. AUG. respondit: Contra te loqueris, sed tamen quia pro
veritate loqueris, si eam dilexeris, pro te sit quod loqueris.
Quaero enim abs te, de quibus hoc dixerit apostolus Paulus?
Recolamus hoc paululum, si placet. Quidam, inquit, per invidiam et
contentionem, quidam vero per bonam voluntatem Christum annuntiant;
quidam ex charitate, scientes quia in defensionem Evangelii positus
sum: quidam vero et per contumaciam Christum annuntiant, non caste,
existimantes tribulationem suscitari vinculis meis. Quid enim? Dum
omni modo, sive occasione, sive veritate Christus annuntietur, et in
hoc gaudeo, sed et gaudebo (Philipp. I, 15-18). Videmus
istos rem quidem sanctam et castam et veram, non tamen caste
annuntiasse, sed per invidiam et contentionem, sine charitate, sine
castitate. Certe paulo ante laudes charitatis adversus nos dicere
videbaris ex Apostoli testimonio, quia ubi charitas non est, quidquid
fuerit nihil prodest: ecce in istis charitas non est, et tamen erat
Christi praedicatio, de qua se gaudere sic dicit Apostolus. Neque
enim malo illorum gaudet, sed bono nominis Christi. In ipso quippe
charitas erat, quae non gaudet super iniquitate, congaudet autem
veritati (I Cor. XIII, 6). Invidia porro, quae in illis
erat, diabolicum malum est: hac enim et cecidit et dejecit. Hi ergo
tam mali, quos sic arguit Apostolus, in quibus erat tantum bonum de
quo gaudet Apostolus, ubi erant? intus, an foris? Elige quod
volueris. Si intus, ecce noverat eos Paulus, et eum tamen non
polluebant: sic vos non polluerent in unitate orbis terrarum, de
quibus nescio quae seu vera dicitis, seu falsa confingitis. Quare
ergo vos separastis? quare sacrilegio scelerati schismatis peremistis?
Si autem foris erant, ecce et in eis qui foris sunt, et utique ad
vitam aeternam, quia charitatem non habent et unitatem non tenent,
pertinere non possunt, inest tamen sanctitas nominis Christi, quorum
praedicationem Apostolus propter ipsam nominis sanctitatem, quamvis
illos detestetur, gaudendo confirmat. Recte ergo ipsi nomini non
facimus injuriam, cum ad nos veniunt qui foris erant: sed ipsos
corrigimus, illud honoramus. Vos itaque videte quam nefarie in eis,
quorum facta sicut videtur arguitis, etiam Sacramentum nominis
Christi, quod in eis sanctum est, exsufflatis. Et tu quidem istos,
quos commemoravit Apostolus, sicut verba tua indicant, foris ab
Ecclesia fuisse arbitraris. Ita cum times a Catholicis pati
persecutionem, de qua nobis loquendo facis invidiam, confirmasti in
haereticis Christi nomen, cui rebaptizando facis injuriam.
|
|