|
29. Et tamen iste, ne respondeat ad ea
quae dixi, proponit sibi quod non dixi; et avocat homines ab
intentione debiti sui, ne id quod respondendum est exigatur;
interponit saepe, Ignoravi, inquam: et respondet, Sed si
ignorares: et quasi convincit, ne mihi liceat dicere, Ignoravi.
Commemorat Mensurium, Caecilianum, Macarium, Taurinum,
Romanum, et eos contra Ecclesiam Dei fecisse affirmat, quae
ignorare non possem, eo quod Afer sim, et aetate pene jam senex:
cum, sicut audio, Mensurius in communionis unitate defunctus sit,
antequam se scinderet pars Donati: causam vero Caeciliani legerim,
quod ad Constantinum ipsi detulerint, et ab episcopis quos ille
imperator judices dederat, et semel et iterum, et ab ipso rege illis
ad eum appellantibus etiam tertio fuerit absolutus. Macarius vero et
Taurinus et Romanus, quidquid vel judiciaria vel exsecutoria
potestate adversus eorum obstinatum furorem pro unitate fecerunt,
secundum leges eos fecisse constat; quas iidem ipsi, causam
Caeciliani ad Imperatoris judicium deferendo, contra se ferri
exserique coegerunt.
30. Inter multa etiam prorsus ad rem non pertinentia dicit,
Messiani proconsulis sententia me fuisse percussum, ut ex Africa
fugerem: et propter hoc falsum (quod si non ipse confinxit, certe
malevolis fingentibus malevole credidit) quam multa alia falsa
consequenter, non utcumque dicere, sed etiam scribere mira temeritate
non timuit: cum ego Mediolanum ante Bautonem consulem venerim, eique
consuli calendis januariis laudem in tanto conventu conspectuque
hominum, pro mea tunc rhetorica professione recitaverim, et ex illa
peregrinatione jam post Maximi tyranni mortem Africam repetiverim;
Manichaeos autem Messianus proconsul audierit post consulatum
Bautonis, sicut dies Gestorum ab eodem Petiliano insertus ostendit.
Quae si dubitantibus vel contra credentibus probare necesse esset,
multos possem claros in saeculo viros testes locupletissimos adhibere
totius illius temporis vitae meae.
|
|
