|
33. Hoc est quod exhorremus in
vobis, hoc est quod damnat divina sententia, veracissime ac
manifestissime clamans: Maledictus omnis qui spem suam ponit in homine
(Jerem. XVII, 5). Hoc est quod apertissime prohibet sancta
humilitas et charitas apostolica, clamante Paulo: Nemo glorietur in
homine (I Cor. III, 21). Hoc est quod in nos inanium
calumniarum et acerrimorum maledictorum crebrescit impetus, ut quasi
everso homine nulla spes remaneat eorum, quibus verbum Dei et
sacramentum pro dispensatione nobis credita ministramus. Respondemus
eis: Quousque apponitis super hominem? Respondet eis catholica
veneranda societas: Nonne Deo subjicietur anima mea? ab ipso enim
salutare meum. Etenim ipse est Deus meus, susceptor meus; non
emigrabo (Psal. LXI, 2, 3). Nam quae alia causa fuit istis
emigrandi de domo Dei, nisi quia vasa facta in contumeliam, sine
quibus illa usque ad diem judicii non erit, finxerunt se ferre non
posse; cum tamen hoc magis ipsi fuisse, et aliis calumniose
objecisse, gestis atque conscriptis tunc rebus appareant : de quibus
in contumeliam factis, ne propter illa de domo magna , quae magno
patrifamilias una est, perturbatus emigret, dicit Dei servus, et
bonus fidelis vel fidem in Baptismo percepturus, quod paulo ante
commemoravi: Nonne Deo subjicietur anima mea? Deo utique, non
homini. Ab ipso enim salutare meum, non ab homine. Iste autem non
saltem tunc Deo daret abluendum mundandumque hominem, quando maculosa
conscientia non sancte dantis occulta est, et fidem nesciens quisquis
sumit a perfido. Hoc, inquit, tibi breviter dico, et tu baptistam
discutere, et ab eo discuti debuisti.
|
|
