|
34. Obsecro vos, huc advertite : ego
quaero unde abluatur accipientis conscientia, cum maculosam non sancte
dantis ignorat, si conscientia sancte dantis attenditur, quae abluat
accipientis; et unde accipiat fidem, qui nesciens a perfido
baptizatur, si quisquis fidem sciens a perfido sumpserit, non fidem
percipit, sed reatum: et ille mihi respondet discutiendum esse et
baptizatorem et baptizandum. Et ad hoc probandum, unde quaestio nulla
est, adhibet exemplum Joannis, quod eum discusserint, qui ab eo
quaesierunt quem se esse diceret (Joan. I, 22); quod ipse
quoque discusserit eos quibus ait, Generatio viperarum, quis vobis
ostendit fugere ab ira ventura (Matth. III, 7)? Quid hoc ad
rem? quid hoc ad causam? Deus Joanni perhibuerat testimonium
excellentissimae sanctitatis prophetia praeclarissima praecedente, et
quando conceptus, et quando natus est. Quaerebant autem illi jam
credentes esse sanctum, quemnam se diceret esse sanctorum, vel utrum
ipse esset sanctus sanctorum quod est Christus Jesus. Tanta quippe
gratia illi habebatur, ut continuo crederetur quidquid de se ipse
dixisset. Si autem hoc exemplo asseritur quilibet nunc discutiendus
esse baptista, quidquid de se quisque dixerit, credendus erit. Quis
est autem fictus, quem fugit utique, sicut scriptum est, Spiritus
sanctus (Sap. I, 5), quin de se optime credi velit, atque id
agat quibus verbis potuerit? Jam ergo cum fuerit interrogatus quisnam
sit, et responderit se esse Dei fidelem dispensatorem, nec cujusquam
criminis macula pollutam habere conscientiam; haec erit tota
discussio, an etiam mores ejus et vita diligentius intuenda est? Ita
sane: sed non hoc scriptum est fecisse illos, qui Joannem in deserto
Jordanis interrogaverunt quis esset.
|
|
